Chcę zrobić test DNA – jeśli Kasia naprawdę jest moja córką, zabiorę ją ze sobą.

Śniło mi się, że stałam na mokrym chodniku w Łodzi, a deszcz spływał po mojej twarzy jak cienkie nitki srebra. Przede mną siedziała mała dziewczynka w zbyt cienkiej kurtce, drżąca i mokra. Podeszłam bliżej, a ona podniosła na mnie oczy jak dwa wiśniowe cukierki.

Cześć, dlaczego tu siedzisz sama? spytałam.

Mama mnie wygoniła szepnęła, a jej głos brzmiał jak połamana szklanka.

Wzięłam ją za rękę zimną jak grudniowy lód i zaprowadziłam do brudnego bloku na ulicy Gdańskiej. Drzwi otworzyła kobieta w poplamionym szlafroku, z włosami jak splątana wełna. W powietrzu unosił się zapach stęchlizny i złości.

O co chodzi? warknęła.

Pokazałam jej zdjęcie z półki Michała, mojego męża, obok niej, młodszej, ładniejszej. Kobieta parsknęła śmiechem:

No i co z tego? Jakbyś nie wiedziała, że miał życie przed tobą.

To twoja córka? spytałam, patrząc na Danusię, która chowała się za moimi plecami.

Weź ją sobie, jeśli chcesz. Tylko daj sto złotych.

Michał przyszedł następnego dnia. Danusia patrzyła na niego, nie mrugając.

Ty jesteś moim tatą?

Tak odpowiedział, głosem jak zmoczony piasek. Zabieram cię do domu.

W naszym mieszkaniu w Warszawie Danusia bawiła się z kotem Filemonem, a ja patrzyłam na nią i czułam, jak coś w środku pęka. Rok później urodził się Igor, potem Nastka. Danusia pomagała, jak umiała, a ja zrozumiałam, że czasami szczęście przychodzi w dziwny sposób przez mokre ławki, brudne bloki i małe dłonie, które szukają ciepła.