Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny?

**Dziennik osobisty**

Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zrobiły się białe. Przecież wiesz matka westchnęła. Gdy odeszłaś od rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Darek no cóż, zawsze stał po stronie Sławki, która też cię nie lubi.

Kasia stała przed lustrem, poprawiając cienie na powiekach. Rzadki wieczór bez dzieci koleżanki namówiły ją na wyjście, żeby się rozerwać. Rozwód nie był jeszcze ostateczny, ale mieszkać pod jednym dachem z mężem nie mogła dłużej.

To ty niszczysz rodzinę mówił ojciec.

Zawsze wszystko komplikujesz wtórował brat.

Przestała tłumaczyć dawno temu. Po co? Męska solidarność i tak sprawiła, że nie stanęli po jej stronie.

Ale od matki najbardziej bolało słyszeć, że idealnych ludzi nie ma, że buja w obłokach. Nikt nie rozumiał, czemu jest nieszczęśliwa. A więc to z nią coś było nie tak.

Zadzwonił telefon. W słuchawce rozradowana Lena:

Gotowa? Taksówka czeka pod blokiem!

Tak, wychodzę.

Dzieci już spały babcia zgodziła się z nimi zostać. Ale nie jej matka ta konsekwentnie karała Kasię za chęć rozwodu tylko teściowa, która jak się zdawało, była jedyną osobą w jej otoczeniu, która jej nie potępiała.

Na pewno da pani radę? spytała Kasia już w drzwiach. Proszę dzwonić, gdyby coś!

Oczywiście, idź już! Machnęła ręką. To nie niemowlaki. Raz na rok musisz odetchnąć.

Skinęła głową, ale w środku coś się ścisnęło. Raz na rok. A ona nie była nigdzie od trzech lat, poza przedszkolnymi porankami i wywiadówkami.

Klub był głośny, modny. Kasia nawet się trochę denerwowała dawno nie wychodziła, nie tańczyła, nie czuła się po prostu kobietą, a nie matką, żoną czy nieudaczniką, która porzuciła normalną rodzinę.

Muzyka była ogłuszająca. Błyski świateł, śmiechy, obce ciała, zapach piwa i drogich perfum.

No wreszcie! Lena złapała ją za rękę. Zaczęłyśmy już bez ciebie!

Kasia uśmiechnęła się i wypiła pierwszy kieliszek jednym haustem. Boże, jak dawno.

Tańczysz?

Może za chwilę, ja

I wtedy zobaczyła.

Przy dużym stole w środku sali jej brat Darek, jego żona Sławka w lśniącej sukience, ojciec z kieliszkiem szampana, ciocia Hela, wujek Zbyszek Cała jej rodzina.

Co głos uwiązł w gardle.

Lena zauważyła jej wzrok, spojrzała w tamtą stronę:

O, patrz, to twoi? Co za zbieg okoliczności!

Zbieg?

I nagle wszystko stało się jasne. Środa. Urodziny matki.

Mamo, twoje urodziny są w środę? pytała w weekend. Zawsze spotykaliśmy się w sobotę. W tym roku też?

Matka uparcie unikała jej wzroku.

Oj, co tam sobota, czy co roku trzeba świętować? Tym razem się nie da, Kasia, różne sprawy

Sprawy? Tak. Sprawy to zebrać się wszystkim bez Kasi. Świętować. Ona tu była niechciana. Ta, która wszystko psuje.

Wszystko w porządku? Lena spoważniała.

Powoli cofnęła się.

Ja Muszę wracać.

Co?! Dopiero przyszłaś!

Ale Kasia już szła do wyjścia, serce waliło, w oczach paliły się łzy. Nikt z rodziny jej nie zauważył.

W taksówce wtuliła twarz w szybę i wreszcie pozwoliła sobie zapłakać. Cicho, bezgłośnie. Nie chcieli jej widzieć. I chyba nigdy nie chcieli.

Taksówka zatrzymała się pod jej blokiem, ale nie miała ochoty wychodzić. Wszystko w środku płonęło od bólu, od wstydu, od tego wiecznego pytania: dlaczego? Co jest ze mną nie tak?

Nie zdążyła zatrzasnąć drzwi samochodu, gdy zadzwonił telefon. Wiadomość od brata: Cześć. Dziś u mamy urodziny. Przywitałaś ją?

Usiadła na ławce przed blokiem, napisała w odpowiedzi: Byłam tam. Nie zauważyliście mnie. Zamknęła oczy. Oddychała. Usunęła wiadomość.

Telefon znów zadzwonił. Matka.

Halo? Głos jej zadrżał.

Wszystko w porządku? Matka szeptała, jakby bała się, że ktoś usłyszy. Darek mówił, że nie odpisujesz

Byłam w klubie.

Cisza.

W jakim klubie?

W tym samym, w którym wy wszyscy.

Milczenie. Potem szum, jakby matka zakryła słuchawkę dłonią.

Ty widziałaś nas?

Tak.

Znowu cisza. Długa.

Mamo dlaczego? Ścisnęła telefon mocniej.

Przecież wiesz matka westchnęła. Gdy odeszłaś od rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Darek no cóż, zawsze stał po stronie Sławki, która też cię nie lubi.

A ty?

Milczenie.

Odpowiedź była jasna.

W domu dzieci spały. Teściowa, widząc jej twarz, nic nie pytała tylko nalała herbaty z miodem:

Pij. Cała drżysz.

Kasia wzięła kubek i nagle rozpłakała się jak dziecko:

Oni byli w klubie. Urządzili wielkie przyjęcie. Beze mnie. Specjalnie. Nie chcą mnie widzieć.

Teściowa ścisnęła jej dłoń:

Boli. Popłacz, będzie lżej. A potem zapytaj siebie czy chcesz być wśród takich ludzi? Czy są warci twoich łez?

Trudno powiedzieć, chyba od dawna byłam sama, tylko teraz oficjalnie mi wolno odparła Kasia. A dlaczego pani jest po mojej stronie? Od dawna chciałam zapytać.

Znam swojego syna, kochanie. I od razu widziałam, że jesteście z innej gliny. Ale ty bardzo się starałaś, dziewczyno, a to budzi szacunek. No i dałaś mi wspaniałe wnuki.

Kasia uśmiechnęła się. Prawda, bardzo starała się być dobrą żoną. Choć pierwszą próbę rozwodu podjęła już po półtora roku małżeństwa.

Bo zmęczyło ją ciągłe dostosowywanie się i szukanie kompromisów. Mąż był wojskowym do domu przychodził tylko odpocząć.

A ona miała dwadzieścia lat i marzyła o lekkim życiu, nie o tej nieustannej grze w szczęśliwą