– Nie pojmuję cię, córeczko, w końcu jesteś kobietą, cóż winna jest ta biedna dziewczynka? No cóż, że od innej kobiety, i co z tego? Będziesz ją wychowywać, a ona będzie cię nazywać mamą. Tak się stało, ale ty powinnaś być mądrzejsza – kochasz mężczyznę, pokochaj też jego córkę

Nie rozumiem cię, córeczko, w końcu jesteś kobietą, cóż winna jest ta biedna dziewczynka? No cóż, że od innej kobiety? Przecież będziesz ją wychowywać, a ona kiedyś nazwie cię mamą. Tak się potoczyło, ale powinnaś być mądrzejsza, kochasz męża pokochaj i jego córkę.

Mężowi zadzwoniono z opieki społecznej i powiedziano, by zabrał swoją córkę, o której istnieniu nie miał pojęcia

Marysiu, usiądź proszę, muszę ci coś ważnego powiedzieć westchnął Dominik.

Dziś dzwonili z opieki. Moja córka jest teraz w domu dziecka Marysia aż podskoczyła ze zdumienia i spytała:

Jaka córka? Od kogo? Żartujesz?! nie mogła uwierzyć Marysia.

Dominik pochylił głowę:

Nie, Marysiu, to nie żart. Sześć lat temu, gdy my dopiero się poznaliśmy, spotykałem się jeszcze ze Zdzisławą. Kiedy między nami zrobiło się poważnie, od razu ją zostawiłem.

Zdzisława odnalazła mnie po roku i powiedziała, że urodziła od mnie Anię.

Nie uwierzyłem, poszedłem zobaczyć, a tam nawet bez badań było widać, że to moja. Co się stało ze Zdzisławą, nawet nie wiem. Zadzwonili tylko i zapytali, czy zabiorę Anię do siebie, czy nie.

Pierwszym odruchem Marysi było krzyknąć:

Nie, nie potrzebuję cudzej córki! ale spojrzenie męża sprawiło, że powiedziała coś zupełnie innego:

Dobrze, najpierw ją odwiedźmy, razem ostrożnie odparła żona.

Dominik ucieszył się z jej reakcji i po krótkim namyśle postanowili jechać już następnego dnia. Marysia patrzyła na dziewczynkę i nie widziała w niej podobieństwa do męża. Ania, choć miała pięć lat, wyglądała na bardzo drobną i wychudzoną.

Trzymała w rękach wytartego misia, a gdy o coś ją pytano, chowała twarz w jego sierści. Szczerze mówiąc, Marysi nie spodobała się, choć było jej żal dziewczynki. Gdyby była zupełnie obca, może serce by jej zmiękło, ale zazdrość o inną kobietę teraz przelała się na dziecko.

Okazało się, że Anię zabrano Zdzisławie, bo prowadziła życie pełne chaosu często zaglądała do butelki, imprezowała do rana, a o córce nawet nie myślała. Mimo to wskazała, kto jest ojcem Ani, i nic już nie dało się zmienić.

Marysia widziała zdecydowanie męża, by zabrać dziewczynkę do domu. Długo próbowała go odwieść od tego pomysłu, aż pewnego dnia Dominik wybuchnął:

Sama urodzić nie możesz, to przynajmniej milcz, a ja własnej córki nie oddam do domu dziecka. Nie podoba ci się? Wyjdź, sam sobie poradzę

Bolesne były te słowa dla Marysi, ale z każdej strony patrząc, miał rację. Dominik pragnął dzieci, a ona nie mogła ich dać.

W młodości miała problemy ze zdrowiem i lekarze szybko postawili na niej krzyżyk dzieci nigdy nie będzie miała. A do tego kochała Dominika i nie chciała go tracić.

Był pracowity, każdy grosz wkładał w dom, prawie nie pił za takiego mężczyznę wiele kobiet by się złapało, a ona nie była pewna, czy znajdzie lepszego.

Gdy Dominik przywiózł córkę do domu, od razu ostrzegł żonę:

Jeśli zobaczę, że ją krzywdzisz, nie licz na litość. Marysia z musu zaczęła opiekować się dziewczynką zaprowadziła ją do łaźni, wymyła porządnie, choć patrząc na wychudzoną plecki Ani, trudno było powstrzymać łzy. Ubrała ją w sukienkę, zaple