Mamo, dlaczego nie zaprosiłaś mnie na swoje urodziny?

Mamo, dlaczego nie zaprosiłaś mnie na swoje urodziny? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zrobiły się białe. Sam przecież wiesz westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Darek no cóż, zawsze stał po stronie Wioli, która też cię nie lubi.

Kasia stała przed lustrem, poprawiając cienie na powiekach. Rzadki wieczór bez dzieci koleżanki namówiły ją, by wyszła, by się rozerwać. Rozwód nie był jeszcze sfinalizowany, ale mieszkać z mężem pod jednym dachem nie mogła już dłużej.

Sama niszczysz rodzinę mówił ojciec.

Zawsze wszystko komplikujesz wtórował brat.

Od dawna przestała tłumaczyć. Po co? Męska solidarność i tak nie pozwoliła im stanąć po jej stronie.

Ale od mamy było bolesne słyszeć, że idealnych ludzi nie ma, że buja w obłokach. Nikt nie rozumiał, dlaczego jest nieszczęśliwa. A to znaczyło że coś musi być z nią nie tak.

Zadzwonił telefon. W słuchawce rozbrzmiewał radosny głos Ewy:

Gotowa? Taksówka już pod blokiem!

Tak, wychodzę.

Dzieci już spały babcia zgodziła się z nimi zostać. Ale nie mama ta starannie karała Kasię za chęć rozwodu tylko teściowa, która wydawała się jedyną osobą w otoczeniu, która jej nie potępiała.

Na pewno sobie poradzicie? spytała Kasia już w progu. Dzwonić, gdyby co. Nie krępujcie się!

Oczywiście, idź już! Machnęła ręką. To przecież nie niemowlęta. Raz do roku musisz odetchnąć.

Skinęła głową, ale w środku coś się ścisnęło. Raz do roku. A przecież od trzech lat nie była nigdzie poza przedszkolnymi porankami i wywiadówkami.

Klub był głośny, modny. Kasia nawet się trochę denerwowała dawno nie wychodziła, nie tańczyła, nie czuła się po prostu kobietą, a nie matką, żoną czy nieudacznikiem, który porzucił normalną rodzinę.

Muzyka była ogłuszająca. Błyski świateł, śmiech, obce ciała, zapach piwa i drogich perfum.

No wreszcie! Ewa złapała ją za rękę. Już zaczęłyśmy bez ciebie!

Kasia uśmiechnęła się i jednym haustem opróżniła pierwszego drinka. Boże, jak dawno.

Tańczysz?

Może za chwilę, ja

I wtedy zobaczyła.

Przy dużym stole na środku sali jej brat Darek, jego żona Wiola w błyszczącej sukience, ojciec z kieliszkiem szampana, ciocia Jadzia, wujek Zbyszek Cała jej rodzina.

Co głos utknął jej w gardle.

Ewa zauważyła jej wzrok, spojrzała w tamtą stronę:

O, patrz, to twoi? Co za zbieg okoliczności!

Zbieg?

I nagle kliknięcie w głowie. Środa. Urodziny matki.

Mamo, twoje urodziny są w środę? pytała w weekend. Zawsze obchodziliśmy w sobotę. W tym roku też?

Mama uparcie unikała jej wzroku.

Och, jaka tam sobota, co roku świętować? Tym razem nie wyjdzie, Kasiu, różne sprawy

Sprawy? Tak, sprawy by zebrać się wszystkim bez Kasi. By świętować. Ona była tu niepotrzebna. Ta, która wszystko psuje.

Wszystko w porządku? Ewa spoważniała.

Powoli się cofnęła.

Tak muszę wracać.

Co?! Dopiero przyszłaś!

Ale Kasia już szła do wyjścia, serce waliło, w oczach stały gorące łzy. Nikt z rodziny jej nie zauważył.

W taksówce wtuliła twarz w okno i wreszcie pozwoliła sobie zapłakać. Cicho, bezgłośnie. Nie chcieli jej widzieć. I chyba nigdy nie chcieli.

Auto zatrzymało się pod jej blokiem, ale nie miała ochoty wysiadać. Wszystko w niej płonęło od urazy, od wstydu, od tego wiecznego pytania: dlaczego? Co jest ze mną nie tak?

Nie zdążyła zatrzasnąć drzwi, gdy zadźwięczał telefon. Wiadomość od brata: Cześć. U mamy dziś urodziny. Podałaś jej życzenia?

Usiadła na ławce pod blokiem, napisała w odpowiedzi:

Byłam tam. Nie widzieliście mnie. Zamknęła oczy. Oddychała. Usunęła wiadomość.

Telefon znów zadrżał. Mama.

Halo? Głos jej zadrżał.

Wszystko dobrze? Matka szeptała, jakby bała się, że ktoś usłyszy. Darek powiedział, że nie odpisujesz

Byłam w klubie.

Cisza.

W jakim klubie?

W tym samym, w którym wy wszyscy jesteście.

Milczenie. Potem szum, jakby mama zakryła słuchawkę dłonią.

Ty widziałaś nas?

Tak.

Długa cisza.

Mamo dlaczego? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zrobiły się białe.

Sam przecież wiesz westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Darek no cóż, zawsze stał po stronie Wioli, która też cię nie lubi.

A ty?

Milczenie.

Odpowiedź była oczywista.

W domu dzieci spały. Teściowa, widząc jej twarz, nie pytała o nic tylko nalała herbaty z miodem:

Pij. Cała drżysz.

Kasia wzięła kubek i nagle rozpłakała się jak dziecko:

Oni byli w klubie. Zrobili wielkie przyjęcie. Bez mnie. Specjalnie. Nie chcą mnie widzieć.

Teściowa ścisnęła jej dłoń:

Przykro mi. Popłacz, będzie lżej. A potem zapytaj siebie czy chcesz być wśród takich ludzi? Czy są warci twoich łez?

Trudno powiedzieć, czuję, że od dawna jestem sama, tylko teraz oficjalnie wszystko wolno odpowiedziała Kasia. Powiedz mi, dlaczego stoi pani po mojej stronie? Od dawna chciałam zapytać.

Znam swojego syna, kochanie. I od początku widziałam, że jesteście z innej gliny. Ale ty bardzo się starałaś, dziewczyno, a to budzi szacunek. No i potem, dałaś mi takie wspaniałe wnuki.

Kasia uśmiechnęła się. Prawda, bardzo starała się być dobrą żoną. Choć już po półtora roku małżeństwa uciekła do rozwodu.

Bo zmęczyło ją ciągłe dostosowywanie się, kompromisy. Mąż był wojskowym do domu przychodził tylko odpocząć.

A ona miała dwadzieścia lat i chciała lekkiego życia, nie tej gry w szczęśliwą panią domu i zadowoloną żon