Znalazł zgubiony telefon i oddał go właścicielowi. Gdy ten zobaczył wisiorek na jego szyi, stanął jak wryty…

Znalazła zgubiony telefon i postanowiła zwrócić go właścicielowi. Gdy jednak ten zobaczył wisiorek na jej szyi, zastygł jak posąg…

Alina! rozległ się ochrypły głos ojczyma z głębi mieszkania.

Obudź się, pomyślała dziewczynka ze smutkiem. Znowu to samo…

Szybko rozejrzała się po pokoju, chwyciła bluzę z kapturem, narzuciła ją na ramiona i wybiegła z domu na podwórko.

Alu, gdzie lecisz? usłyszała słaby głos babci. Niedaleko, babciu!

W bramie dwie sąsiadki obserwowały ją z niepokojem: Znowu robi problemy?

Alina tylko skinęła głową, bez cienia złośliwości. Może uda się przeczekać jego poranną złość gdzieś na ulicy.

Szła powoli chodnikiem w stronę sklepu, co jakiś czas kopiąc kamyki. W głowie kołatała jej się jedna myśl:
Gdyby mama żyła… On nie traktowałby mnie tak.

Matka Aliny, Anna, zmarła rok temu. Pijany kierowca zasnął za kierownicą, a jego samochód uderzył z pełną prędkością w przystanek autobusowy. Anna i trzy inne osoby zginęły na miejscu. Kilku pasażerów zostało ciężko rannych. Sprawca obudził się dopiero, gdy otoczyli go ratownicy.

Po pogrzebie pojawiło się pytanie: kto zajmie się dziewczynką? Dziadkowie stanowczo odmówili.

Jesteśmy za starzy, by wychowywać nastolatkę powiedziała babcia. Dzisiejsze dzieci to niełatwy temat. A nasze zdrowie już nie to co dawniej… Proszę, powiedz coś błagała, zwracając się do męża. Nie damy rady. Niech zostanie z Darkiem, przecież i tak ją adoptował.

Dariusz, mąż Anny, faktycznie adoptował Alinę po jej narodzinach. Ale nigdy nie uważał jej za prawdziwą córkę. Nie krzywdził jej, po prostu ignorował. Na początku mała nazywała go tatusiem, ale pewnego dnia stanowczo jej przerwał:

Nie jestem twoim tatą. Mów do mnie wujek Darek, jasne?

Alina chciała zapytać matkę, kim jest jej prawdziwy ojciec, ale Anna tylko żartowała z pytania. Po jej śmierci Dariusz zaczął pić częściej.

Gdy dziewczynka skończyła siedem lat, nieunikniony był początek szkoły.

Większość mojej pensji idzie na ciebie warknął ojczym, rzucając nowy plecak wypełniony podręcznikami, zeszytami i przyborami szkolnymi na łóżko. Teraz twoja kolej, by pomagać. Będziesz sama gotować, sprzątać też twoja sprawa. Dom leży na twojej głowie.

No jasne, kto jak nie ja? pomyślała Alina, ale skinęła tylko głową, by uniknąć kłótni.

Od tamtej pory Dariusz zaczął wysyłać ją do sklepu po zakupy, uprzednio dogadując się z kasjerką, by nie zadawała zbyt wielu pytań. Na początku Alina się wstydziła, ale z czasem się przyzwyczaiła. Przyzwyczaiła się też, że kasjerka czasem podaruje jej coś słodkiego, po prostu z dobroci serca.

I teraz znów szła znajomą ścieżką do sklepu, przecinając parking. Kątem oka dostrzegła jakiś przedmiot. Wyglądał na telefon komórkowy.

Obejrzała się i podniosła go z ziemi.

O rety! zdziwiła się. Nawet nie jest porysowany!

Nacisnęła przycisk włączania cud! Telefon się uruchomił, a ekran nie był zablokowany. Dziewczyna usiadła na ławce przy sklepie i otworzyła listę kontaktów. Większość to nazwy firm z dopiskiem Sp. z o.o. lub S.A., a potem same nazwiska. W końcu znalazła: Żona. Wybrała numer.

Po kilku sygnałych ktoś odebrał.

Dzień dobry! Znalazłam telefon pańskiego męża powiedziała Alina spokojnie. Cześć. Skąd wiedziałaś, do kogo dzwonić? Nie był zablokowany. Znalazłam panią w kontaktach wyjaśniła dziewczynka. Dobrze. Gdzie jesteś? Przyjadę po niego. Dobrze, ale proszę niczego nie przeglądać, dobrze? Alinę trochę to uraziło. Dobrze, już jadę.

Pod adres i rozłączyła się. Gdy tylko ekran zgasł, telefon zadrgał. Wyświetliło się: Kulfon. Alina mimowolnie się roześmiała. Przypomniała sobie chłopca z przedszkola z dużym nosem, którego ojczym nazywał Kulfonem, nosalem.

Halo? odezwała się. To mój telefon! Dzwonię przez znajomą. A, od Kulfona? Właśnie! Mówiłaś, że żona przyjedzie? Już prawie tu jest. Czekaj, jak masz na imię? Alina. Dobrze, Alina. Nie oddawaj telefonu. Będę za chwilę. Gdzie cię znajdę?

Dziewczyna zaczęła wyjaśniać, ale została przerwana:

Wiem, gdzie jesteś. Byłem tam godzinę temu, pewnie wypadł mi, gdy wsiadałem do samochodu. Czekaj!

Rozmowa się zakończyła. Alina schowała telefon pod bluzą i czekała. Po chwili zatrzymał się czerwony zagraniczny samochód, a z niego wysiadła piękna kobieta. Dziewczyna aż zamarła z zachwytu. Kobieta rozejrzała się i podeszła do niej.

Cześć, to ty dzwoniłaś? Nie, odszedł. Powiedział, że wróci za chwilę. Ależ niecierpliwy! warknęła zirytowana. Śpieszę się! Zastanawiam się, dokąd idę rozległ się szyderczy głos mężczyzny za ich plecami.

Odwróciwszy się, kobieta ujrzała wysokiego mężczyznę z ciemnymi włosami. Jego twarz była poważna, a wzrok bystry, z lekkim przymrużeniem oczu.

Przybiegłaś tu jak rakieta, gdy tylko usłyszałaś, że telefon nie jest zablokowany? ciągnął. Pewnie liczyłaś, że zdążysz wypłacić moje pieniądze z karty? Ależ skąd! próbowała żartować, ale było widać, że trafił w sedno.

Usiadł obok Aliny.

Cześć. Dzięki, że znalazłaś mój telefon. Jesteś bardzo porządną dziewczynką. Powiedz mamie, niech będzie z ciebie dumna. Nie mam mamy szepnęła Alina, spuszczając wzrok.

Rozpięła suwak bluzy i wyjęła telefon. Mężczyzna wyciągnął rękę, ale nagle zastygł. Jego wzrok zatrzymał się na wisiorze na jej szyi: małym klonie z żywicy, z biedronką u podstawy.

Twarz kobiety spięła się na