Mój dom, moje zasady

Mój dom, moje zasady

Halino Michałówno, znowu zjadłaś moje serniki?! Alina stoi na środku kuchni z pustym opakowaniem.
Myślałam, że to wspólne… próbuję się tłumaczyć.

Jakie wspólne? Kupowałam specjalnie dla Zosi! Ona ma alergię na wszystko inne!

Krzysztof wychodzi z pokoju, zmęczony po nocnej zmianie.

Mamo, ile można? Przecież się umawialiśmy nasza lewa półka!

Lewa półka. W mojej własnej lodówce są teraz ich półki i nasze. Półtora roku temu wprowadzili się tymczasowo. Dopóki nie znajdą własnego mieszkania. Tymczasowe stało się wiecznym koszmarem.

Babciu Haniu, gdzie mój plecak? Maks biega po mieszkaniu.
Dziadku, widziałeś moją lalkę? Zosia ciągnie męża za rękaw.

Wojtek chowa się za gazetą na balkonie. Jedyne miejsce, gdzie można się schować we własnym domu.

Wystarczy! nagle krzyczy Alina. Nie wytrzymam już! Krzysiek, albo się wyprowadzamy, albo ja z dziećmi idę do mamy!

Gdzie się wyprowadzać? odgryza się syn. Wynajmować za trzy tysiące? Mamy kredyt na samochód!

To sprzedaj samochód!

Oszalałaś? Jak mam do pracy jeździć?

Dzieci zaczynają płakać. Próbuję je uspokoić, ale Alina wyrywa Zosię z moich rąk.

Nie trzeba! Sami damy radę!

Idę do swojej sypialni. Słyszę, jak trzaśnie drzwi wejściowe Krzysztof wyszedł. Potem płacz dzieci i krzyki Aliny.

W moim mieszkaniu. W moim domu, gdzie z Wojtkiem przeżyliśmy trzydzieści lat.

Wieczorem wszyscy udają, że nic się nie stało. Jemy w ciszy. Dzieci bawią się widelcami. Alina demonstracyjnie nie patrzy na Krzysztofa.

Tato, podaj sól prosi syn.

Wojtek w milczeniu podaje. Ostatnio w ogóle mało mówi. Zmęczył się cudzymi awanturami we własnym domu.

Po kolacji Krzysztof zostaje w kuchni.

Mamo, przepraszam za rano. Alina jest po prostu nerwowa.

Rozumiem.

Nie, nie rozumiesz! nagle wybucha. Nie rozumiesz, jak to jest mieszkać z rodzicami w trzydziestkę! Czuć się przegranym!

Synku…

Nie trzeba! Wiem, że wam też ciężko. Ale my nie mamy dokąd iść!

Milczę. Co tu powiedzieć?

W nocy nie śpię. Słyszę, jak za ścianą przewraca się Wojtek. W salonie, który oddaliśmy młodym, płacze Zosia. Alina ją kołysze.

Rano budzi mnie hałas. Na kuchni Maks upuścił talerz.

Nic się nie stało mówię, zamiatając odłamki.

Mama będzie się złościć szepce wnuk.

Nie powiemy mamie.

Przytula mnie. Mały, ciepły, swój. Dla wnuków zniosę wszystko. Ale jak długo?

Po tygodniu Krzysztof wraca z pracy dziwny. Zamyślony, ale nie ponury.

Mamo, tato, musimy porozmawiać.

Siadamy we troje w kuchni. Alina usypia dzieci.

Podjąłem decyzję. Biorę kredyt, kupuję dom.

Co? serce mi się ściska. Jaki kredyt? Synku, to są ogromne pieniądze!

Mamo, inaczej się nie da. Wszyscy zwariujemy.

Ale dwadzieścia lat spłacać! Wojtek pierwszy raz od dawna zabiera głos.

Spłacę. Znalazłem opcję na sąsiedniej ulicy. Mały, ale nasz.

Na sąsiedniej? dopytuję.

Tak. Żebyście mogli widywać się z wnukami. I my jeśli będzie pomoc potrzebna.

Patrzę na syna. Kiedy on tak wyrósł? Z chłopca, który nie mógł znaleźć skarpetek, stał się mężczyzną.

Alina wie?

Jeszcze nie. Najpierw chciałem z wami porozmawiać.

Wojtek wstaje, klepie syna po ramieniu.

Dobrze postanowiłeś. Mężczyzna powinien mieć swój dom.

Krzysztof wypuszcza powietrze. Pewnie bał się naszej reakcji.

Wieczorem rozmawia z Aliną. Słyszę, jak płacze czy z radości, czy ze strachu.

Kredyt, poszukiwania, nerwy wszystko jak we mgle. Alina miota się między euforią a paniką.

Halino Michałówno, a co jeśli nie podołamy? Nagle Krzysztofa zwolnią?

Podołacie. Jesteście młodzi, silni.

Ale dwadzieścia lat!

Za to swoje.

Dzień przeprowadzki. Zwozowcy taszczą rzeczy. Dzieci biegają między domami nasz jest na sąsiedniej ulicy, pięć minut spacerem.

Babciu Haniu, mam własny pokój! Zosia ciągnie mnie oglądać.

Malutki pokoik pod dachem. Ale własny.

Pięknie! Jak urządzicie, to będzie pałac!

Wieczorem siedzimy u nich na nowi