Znalazł zgubiony telefon i oddał go właścicielowi. Gdy ten zobaczył wisiorek na ręce, zesztywniał z wrażenia…

Znalazła zgubiony telefon i oddała go właścicielowi. Ale gdy ten zobaczył wisior na jej szyi, zaniemówił

Aliska! rozległ się ochrypły głos ojczyma z głębi mieszkania.

Obudź się, pomyślała dziewczynka ze smutkiem. Znowu to samo

Szybko rozejrzała się, złapała bluzę z kapturem, narzuciła ją na ramiona i wybiegła z domu na podwórko.

Ali, gdzie lecisz? odezwał się słaby głos babci. Nie na długo, babciu!

Przy wejściu dwie sąsiadki obserwowały ją z niepokojem: Znowu robi problemy?

Alisia tylko bez złych intencji odpowiedziała na powitanie. Może gdzieś na ulicy przeczeka jego poranną złość.

Szła wolno chodnikiem w kierunku pobliskiego sklepu, co jakiś czas kopiąc kamyki. W głowie kołatała jej się jedna myśl:
Gdyby mama żyła On by mnie tak nie traktował.

Mama Alisi, Anna, zmarła rok temu. Pijany kierowca zasnął za kierownicą, a jego samochód uderzył z pełną prędkością w przystanek autobusowy. Mama Alisi i trzy inne osoby zginęły na miejscu. Kilku pasażerów zostało ciężko rannych. Sprawca obudził się dopiero, gdy otoczyli go ratownicy.

Po pogrzebie pojawiło się pytanie: kto zaopiekuje się dziewczynką? Dziadkowie stanowczo odmówili.

Jesteśmy za starzy, by wychowywać nastolatkę powiedziała babcia. Dzisiejsze dzieci to niełatwy materiał. A nasze zdrowie już nie to co kiedyś Proszę, powiedz coś błagała, zwracając się do męża. Nie damy rady. Niech zostanie z Darkiem, przecież ją adoptował.

Dariusz, mąż Anny, faktycznie oficjalnie adoptował Alisię po jej urodzeniu. Ale nigdy nie uważał jej za prawdziwą córkę. Nie krzywdził jej, po prostu ignorował. Na początku mała nazywała go tatusiem, ale pewnego dnia surowo ją upomniał:

Nie jestem twoim tatą. Mów do mnie wujek Darek, rozumiesz?

Alisia chciała zapytać mamę, kim jest jej prawdziwy ojciec, ale mama tylko żartowała z tego pytania. Po śmierci matki Dariusz zaczął pić częściej.

Gdy dziewczynka skończyła siedem lat, rozpoczęcie szkoły było nieuniknione.

Więcej niż połowa mojej wypłaty idzie na ciebie warknął ojczym, rzucając nowy plecak wypełniony podręcznikami, zeszytami i przyborami na łóżko. Teraz twoja kolej, żeby pomóc. Będziesz gotować samodzielnie, sprzątanie też twoja sprawa. Generalnie dom leży na twojej głowie.

No jasne, kto jak nie ja? pomyślała Alisia, ale skinęła głową w milczeniu, by uniknąć kłótni.

Potem Dariusz zaczął wysyłać ją do sklepu po zakupy, uprzednio dogadując się z kasjerką, by nie zadawała zbyt wielu pytań. Na początku Alisia się wstydziła, ale z czasem się przyzwyczaiła. Przyzwyczaiła się też, że kasjerka czasem dawała jej coś słodkiego, po prostu z dobroci.

I teraz znów szła znajomą ścieżką do sklepu, przechodząc przez parking. Kątem oka dostrzegła jakiś przedmiot. Wyglądał jak telefon komórkowy.

Obejrzała się, podeszła i podniosła go z ziemi.

Łał! zdziwiła się. Nawet nie jest porysowany!

Wcisnęła przycisk włączania cud! Telefon się uruchomił, a ekran nie był zablokowany. Dziewczyna usiadła na ławce przy sklepie i otworzyła listę kontaktów. Większość to nazwy firm z dopiskiem Sp. z o.o. lub S.A., potem nazwiska. W końcu znalazła: Żona. Wybrała numer.

Po kilku sygnałach ktoś odebrał.

Dzień dobry! Znalazłam telefon pańskiego męża powiedziała Alisia spokojnie. Cześć. Skąd wiedziałaś, do kogo dzwonić? Nie był zablokowany. Tak pana znalazłam wyjaśniła dziewczynka. Dobrze. Gdzie teraz jesteś? Przyjadę po niego. Oczywiście, ale proszę nic więcej nie przeglądać, dobrze? Alisia trochę się obraziła. Dobrze, dobrze. Już jadę.

Pod