– Mario, szybko! Właśnie widziałem twoją synową w sklepie!

Marysiu, szybko! Właśnie byłem w sklepie i widziałam twoją synową. Kupowała trutkę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że myszy się zalęgły. Ale przecież wiem u ciebie żadnych myszy nie ma!

Marii ugięły się nogi. Więc o to chodzi! Tak więc postanowiła przejąć dom!

Baronku, mój przyjacielu westchnęła kobieta, wychodząc na jury z miską kaszy. Zostaliśmy tylko my dwaj na całym tym świecie.

Pies podniósł łeb, wdzięcznie polizał rękę gospodyni i zabrał się do jedzenia. Maria Mikołajówna skończyła sześćdziesiąt pięć lat, ale wyglądała młodziej krzepka, postawna, z siwymi włosami starannie ułożonymi w kok.

Tylko oczy zdradzały przeżyte cierpienie tkwiła w nich taka żałość, że aż bolało patrzeć.

Pół roku temu Jurek rozbił się na motocyklu. Kupił sobie żelaznego konia na czterdzieste urodziny, mówił odwieczne marzenie. Maria próbowała odwieść, ale czy można odmówić synowi? A miesiąc później telefon ze szpitala. Nie poradził sobie z zakrętem.

Po pogrzebie Natalia zabrała Adasia i wyjechała do swoich rodziców do miasta. Na początku dzwoniła, pozwalała rozmawiać z wnukiem, potem odbierała coraz rzadziej.

Maria próbowała nalegać na spotkania zgodnie z prawem miała prawo widywać się z wnukiem. Ale Natalia to zasłaniała się chorobą dziecka, to zajęciami.

A potem w ogóle zmieniła numer telefonu. Maria pojechała pod wskazany adres sąsiedzi powiedzieli, że Natalia z rodzicami sprzedali mieszkanie i wyjechali do innego miasta. Dokąd nikt nie wiedział.

Hej, Marysiu! rozległ się głos przez płot. Żyjesz jeszcze?

To był sąsiad Piotr Wacławowicz, żwawy siedemdziesięcioletni wdowiec. Przyjaźnili się z nieżyjącym już mężem, a gdy go zabrakło, Piotr wziął sąsiadkę pod opiekę.

Żyję, Piotrze, gdzież się podzieję uśmiechnęła się Maria. Wpadnij, herbatę wypijemy.

Kiedy ja mam czas na herbatę machnął ręką sąsiad. Wybieram się do miasta, do apteki i po zakupy. Coś ci przywieźć?

Dzięki, u mnie wszystko jest.

No patrz. A ja cię znam siedzisz tu jak sowa, nigdzie nie wychodzisz. To nie w porządku, Maryś. Trzeba żyć.

Piotr odjechał, a Maria wróciła do domu. W przedpokoju na ścianie wisiały zdjęcia całe jej życie jak na dłoni.

Oto młodzi z mężem na weselu, oto Jurcio stawia pierwsze kroki, oto już dorosły syn z żoną i małym Adasiem. Wszyscy się uśmiechają, szczęśliwi.

Kobieta ciężko westchnęła i poszła do kuchni. Dzień ciągnął się w nieskończoność. Włączyła telewizor, ale nie mogła patrzeć wszystko wydawało się obce i niepotrzebne.

Wzięła się za szydełkowanie, ale ręce nie słuchały. W końcu położyła się spać wcześniej, mając nadzieję, że we śnie przyjdzie zapomnienie.

Mamo, mamo!

Maria otworzyła oczy. Przed nią stał Jurek młody, uśmiechnięty, w tej kraciastej koszuli, którą dostała na urodziny.

Jurku! szlochnęła kobieta. Synu mój!

Nie płacz, mamo. Przyszedłem cię ostrzec. Bądź ostrożna. Zło jest blisko, bardzo blisko. Uważaj na siebie.

Co mówisz? Jakie zło? Jurku!

Ale syn już rozpływał się w porannej mgle. Maria obudziła się we łzach. Za oknem świtało, koguty piały na wszystkie strony. Sen był tak wyraźny, jakby Jurek naprawdę przyszedł.

Kobieta wstała, umyła się zimną wodą i wyszła na dwór. Poranne powietrze było świeże i przejrzyste. W oddali, za rzeką, unosiła się mgła. Takie piękno, że aż serce ściskało.

Babciu Marysiu! Babciu Marysiu!

Do furtki biegła dziewczynka około dziewięciu lat Weronika, wnuczka zmarłej przyjaciółki Marii. Rodzice dziewczynki nie przeżyli wypadku drogowego dwa lata temu i mieszkała w lokalnym domu dziecka.

Maria często ją odwiedzała, przynosiła smakołyki, pomagała w lekcjach.

Weroniu, słoneczko! Co tak wcześnie?

Zabierają nas na zbiór ziemniaków na pole rolnika. Wstąpiłam się pożegnać. Wrócę dopiero za tydzień.

Zaczekaj Maria szybko weszła do domu i wróciła z paczką. Masz, weź. Są tu pierożki z kapustą, jabłka z sadu i cukierki. Podziel się z dziećmi.

Dziękuję! Dziewczynka mocno przytuliła kobietę. Bardzo cię kocham!

Ja też cię kocham, dziecinko. Uważaj na siebie.

Weronika odeszła, a Maria długo patrzyła za nią. Ileż razy myślała, żeby zabrać dziewczynkę do siebie! Ale samotnej starszej kobiecie nie dają opieki.

Potrzebna jest pełna rodzina, mówią w opiece społecznej, stały dochód, zaświadczenia lekarskie. A jaka ona ma rodzinę?

Dzień minął na zwykłych obowiązkach. Maria pielęgnowała grządki, karmiła kury, gotowała obiad. Pod wieczór była tak zmęczona, że wcześnie poszła spać. I znowu przyszedł sen.

Tym razem Jurek stał przy furtce i machał ręką, jakby próbował kogoś zatrzymać.

Nie wpuszczaj! krzyczał. Mamo, nie wpuszczaj do domu! Niebezpieczeństwo!

Maria obudziła się od pukania do drzwi. Na zegarze było wpół do jedenastej wieczorem. Któż mógł przyjść o takiej porze?

Kto tam? zapytała, nie otwierając.

Mario Mikołajówno, to ja, Natalia. Otwórz, proszę!

Była synowa? Maria zdziwiona otworzyła drzwi. Na progu stała Natalia rozczochrana, z dużą torbą w rękach, w pomiętym ubraniu.

Przepraszam, że tak późno. Mam problem dom spłonął. Całkowicie. Ledwo uciekłam.

Boże! A Adaś? Gdzie Adaś?

U moich rodziców. Pojechali nad morze odpocząć, zabrali go ze sobą. Mario Mikołajówno, czy mogę u was zamieszkać? Na krótko, dopóki czegoś nie znajdę.

Maria spojrzała na nią uważnie. Natalia nigdy nie wyróżniała się ciepłem wobec teściowej, a po śmierci Jurka całkiem unikała spotkań. A teraz pojawiła się w środku n