Znalazł zgubiony telefon i oddał go właścicielowi. Gdy ten zobaczył wisiorek na jego szyi, zamarł w bezruchu…

Znalazła zgubiony telefon i oddała go właścicielowi. Ale gdy ten zobaczył wisior na jej szyi, zesztywniał
*Aliska!* rozległ się ochrypły głos ojczyma z głębi mieszkania.

Obudź się pomyślała smutno. Znowu to samo

Szybko rozejrzała się, chwyciła bluzę z kapturem, narzuciła ją na ramiona i wybiegła na podwórko.

*Ali, gdzie lecisz?* odezwał się słaby głos babci.
*Nie na długo, babciu!*

W bramie dwie sąsiadki obserwowały ją z niepokojem:
*Znowu robi problemy?*

Alka tylko machnęła ręką bez złych intencji. Może gdzieś na ulicy przeczeka ten poranny gniew.

Szła powoli chodnikiem w stronę sklepu, kopiąc co jakiś czas kamyki. W głowie krążyła jedna myśl:
*Gdyby mama żyła on nie traktowałby mnie tak.*

Matka Ali, Anna, zginęła rok temu. Pijany kierowca zasnął za kierownicą i uderzył w przystanek autobusowy. Anna i trzy inne osoby zginęły na miejscu. Kilku pasażerów zostało ciężko rannych. Kierowca obudził się dopiero, gdy otoczyli go ratownicy.

Po pogrzebie pojawiło się pytanie: kto zajmie się dziewczynką? Dziadkowie stanowczo odmówili.

*Jesteśmy za starzy, by wychowywać nastolatkę* powiedziała babcia. *Dzieci teraz to niełatwy materiał. A zdrowie już nie to*
*Powiedz coś* błagała, zwracając się do męża. *Nie damy rady. Niech zostanie z Darkiem, i tak ją adoptował.*

Dariusz, mąż Anny, faktycznie adoptował Alkę po jej urodzeniu. Ale nigdy nie uważał jej za swoją córkę. Nie krzywdził jej, po prostu ignorował. Na początku dziewczynka wołała na niego tato, ale pewnego dnia surowo ją upomniał:

*Nie jestem twoim tatą. Mów do mnie wujku Darku, jasne?*

Alka chciała zapytać mamę, kim jest jej prawdziwy ojciec, ale ta tylko żartowała z pytania. Po śmierci matki Dariusz zaczął pić częściej.

Gdy dziewczynka skończyła siedem lat, nie dało się uniknąć szkoły.

*Większość mojej wypłaty idzie na ciebie* warknął ojczym, rzucając na łóżko nowy plecak wypełniony podręcznikami i zeszytami. *Teraz twoja kolej, żeby pomagać. Będziesz gotować, sprzątać. Dom to twoja odpowiedzialność.*

*No jasne, kto jak nie ja?* pomyślała Alka, ale skinęła głową, by uniknąć kłótni.

Potem zaczął wysyłać ją po zakupy, uprzedzając kasjerkę, by nie zadawała pytań. Na początku wstydziła się, ale z czasem się przyzwyczaiła. Przyzwyczaiła się też, że kasjerka czasem podkarmiała ją czymś słodkim, z dobroci serca.

I teraz znów szła znajomą ścieżką do sklepu, mijając parking. Kątem oka dostrzegła coś na ziemi. Wyglądało jak telefon.

Obejrzała się, podeszła i podniosła go.

*O rany!* zdziwiła się. *Nawet nie jest porysowany!*

Wcisnęła przycisk cud! Telefon się włączył, a ekran nie był zablokowany. Usiadła na ławce przed sklepem i otworzyła listę kontaktów. Większość to firmy z dopiskiem Sp. z o.o., ale w końcu znalazła: Żona. Wybrała numer.

Po kilku sygnałach ktoś odebrał.

*Dzień dobry! Znalazłam telefon pańskiego męża* powiedziała spokojnie.
*Skąd wiedziałaś, do kogo dzwonić?*
*Nie był zablokowany. Znalazłam panią w kontaktach.*
*Dobrze. Gdzie jesteś? Przyjadę po niego.*
*Ale proszę niczego nie przeglądać, dobrze?* Alka poczuła lekką urazę.
*No dobra, już jadę.*

Pod adres i rozłączyła się. Gdy ekran zgasł, telefon zadrżał. Wyświetliło się: Kiepski. Alka parsknęła śmiechem. Przypomniał jej się chłopiec z przedszkola z wielkim nosem, na którego ojczym wołał Kiepski, nosal.

*Halo?* odebrała.
*To mój telefon! Dzwonię przez koleżankę.*
*A, od Kiepskiego?*
*Właśnie! Więc mówiłaś, że żona już jedzie?*
*Tak, zaraz będzie.*
*Czekaj, jak masz na imię?*
*Alka.*
*Dobra, Alka. Nie oddawaj telefonu. Będę za chwilę. Gdzie cię znaleźć?*

Dziewczynka zaczęła tłumaczyć, ale przerwał jej:

*Wiem, gdzie jesteś. Godzinę temu tam byłem, pewnie wypadł mi, gdy wsiadałem do auta. Czekaj!*

Połączenie się urwało. Alka schowała telefon pod bluzę i czekała. Wkrótce podjechał czerwony samochód, z którego wysiadła elegancka kobieta. Alka oniemiała z zachwytu. Kobieta rozejrzała się i podeszła do niej.

*Cześć, to ty dzwoniłaś?*
*Nie, odszedł. Powiedział, że wróci za chwilę.*
*Co za niecierpliwość!* warknęła zirytowana. *Śpieszę się!*
*Ciekawe, dokąd ja się wybieram* rozległ się drwiący głos mężczyzny za nimi.

Kobieta odwróciła się i zobaczyła wysokiego mężczyznę o ciemnych włosach. Jego twarz była poważna, ale w oczach błyskała lekka drwina.

*Nie przybiegłaś tu przypadkiem po pieniądze z mojej karty?* ciągnął. *Na pewno wystrzeliłaś jak rakieta, gdy usłyszałaś, że telefon nie jest zablokowany?*
*No co ty!* próbowała żartować, ale było widać, że trafił w sedno.

Usiadł obło Ali.

*Cześć. Dzięki, że znalazłaś mój telefon. Jesteś bardzo porządną dziewczyną. Powiedz mamie, niech będzie z ciebie dumna.*
*Nie mam mamy* szepnęła, spuszczając wzrok.

Rozpięła bluzę i wyjęła telefon. Mężczyzna wyciągnął rękę, ale nagle zesztywniał. Jego wzrok zatrzymał się na wisiorze na jej szyi małym liściu klonu zatopionym w żywicy z biedronką u podstawy.

Twarz kobiety spięła się na widok jego wyrazu. Zamknęła oczy, jakby uciekając przed wspomnieniami, a gdy je otworzyła, każdy mięsień jej twarzy zdawał się protestować przeciwko temu, co widziała.

*Sk