Siwizna w brodę. Prawdziwa opowieść życiowa

**Siwizna w brodę. Życiowa historia**

Felu, Felu? Jak tam w pracy? Wszystko w porządku?
Normalnie. Jak zawsze.
Felu, Felciu, chodźmy na kolację! Nagotowałam pierogi, takie jakie lubisz. Chodź, dobrze?
Nie jestem głodny.
Felu, Felciu, no jak to tak? Czekałam na ciebie, sama nie siadałam.
Słuchaj, Taniusiu, no czemu taka jesteś? Przyczepiłaś się jak rzep do psiego ogona, na Boga! Naprzykrzasz się! Męczysz mnie, już nie mam siły. Czy ty, dzieciaku mały, bez mnie jeść nie potrafisz? Połkniesz ślinę i przeżyjesz?
Felu, Felu, no nie krzycz, dobrze?
Felu, Felciu! Pfuj! Już słuchać obrzydliwie! Samo ci się nie nudzi, Taniusiu? Po co się tu przede mną płaszczysz? Czy ty nic nie rozumiesz? Duszę się z twoją troską, rozumiesz? Z tobą brakuje mi tchu, wkrótce w ogóle nie będę mógł oddychać. Duszna jesteś, i ta twoja troska, taka, taka… Mam dość, Taniusiu, nie mam siły. Nie żyję z tobą, męczę się. To twoje „Felu, Felu!” Ile razy mówiłem, że słyszę, nie musisz powtarzać!
Felu, Felciu. Napij się kieliszeczka, będzie lżej. Musisz odpocząć, zmęczyłeś się. Tania winowato patrzyła na męża i szarpała w rękach rąbek fartucha.
No ty naprawdę jesteś głupia, czy tylko udajesz? I ten fartuch jeszcze założyłaś! Inną mam, rozumiesz, inną! Ją kocham, tylko dla niej oddycham! Odchodzę od ciebie, Taniusiu.
Odchodzisz? Dobrze przemyślałeś? Nie patrz, że taka jestem cicha, ale drogi powrotnej nie ma. Znasz mnie. Jeśli wyjdziesz idź, ale wiedz, że nie przyjmę cię z powrotem. A czy jesteś potrzebny tej innej? Myślisz, że mi łatwo patrzeć, jak nic się nie dzieje? Myślisz, że łatwo siedzieć z tobą przy stole i wiedzieć, że masz inną? Popatrz, Felu, dobrze pomyśl, czy twoja miłość jest tak silna, by dla niej rozbić rodzinę w jednej chwili?
Nie wrócę, nie licz na to.

Feliks, nie rozzuwając się, przeszedł do sypialni. Na czystych, domowej roboty dywanikach zostawił brudne ślady męskich butów. Wyciągnął plecak i zaczął pakować swoje nieliczne rzeczy. Obejrzał pokój, nie patrząc na Tatianę, i wyszedł do sieni. Gdy szedł z jednego końca wsi na drugi, w głowie kłębiły mu się myśli.

Po co to wszystko? Czy postępuje słusznie, odchodząc od żony? Przecież ponad 20 lat żyli razem, mieli dobrego syna, wojskowego. Mieszka wprawdzie daleko, rozmawiają tylko przez telefon. Nie przyjedzie tak daleko. Ciekawe, jak syn zareaguje na rozwód? Ale to już nie dziecko, powinien zrozumieć. W Feliksie wszystko wypaliło się, nie zostało już nic, nawet szacunku dla żony. A to przez to jej wieczne „Felu, Felu!” Przecież od dawna wszystko wie, a milczy, zagląda w oczy. Inna by dawno rzuciła mu się z pazurami, podrapała, a ta tylko czasem patrzy w milczeniu z wyrzutem. Za co ją szanować, skoro ona sama nie ma dla siebie szacunku? I jeszcze ta jej starościzna. Zupełnie zwariowała. Normalna kobieta była, a nie, wbiła sobie do głowy, że potrzebuje kuchni z drewna na staromodną nutę, koniecznie z samowarem i domowymi dywanikami. Jak głupia, na Boga, po całej wsi te dywaniki zbierała, kuchnię rozkopała, żeby drewnem wyłożyć.

Nie, Sławka jest zupełnie inna. Już samo imię wiele mówi. Kobieta ze stalowym charakterem. A młoda jeszcze, ledwie starsza od ich syna. Mogłaby być synową, a tu proszę zostanie jego żoną. Z nią Feliks znów poczuł się młody, nauczył się oddychać na nowo. Żadnych pierogów, barszczów czy dywaników z samowarami. Nawet mówi inaczej niż Taniusia. Ta ze swoją starościzną zupełnie zwariowała, nie tylko w domu, ale i w głowie. U Sławki wszystko nowoczesne. Kolorowe szafki, modne ubrania. I figura zupełnie inna niż u Taniusi. Ta się zaniedbała, rozlała się, jak barka, ciągle mu w oczy zagląda, stara się dogodzić. Dobrze zrobił, że odszedł. Dawno powinien był to zrobić. No nic, teraz wszystko będzie inaczej.

***

Tatiana siedziała na środku kuchni, patrzyła na brudne, szpetne plamy na dywanikach i cicho płakała. Bo on niczego nie zrozumiał! Nie pojął, po co ta cała starościzna, dywaniki, samowar. A ona, głupia, miała nadzieję! I te plamy, jakby po jej duszy przeszli brudnymi butami!

Obejrzała się wokół, wstała z podłogi i ze złością zaczęła zdejmować brudne dywaniki. Komu to potrzebne? Nic nie pamięta, niczego świętego w nim nie ma! A ta jego Sławka to w ogóle dziecko, ledwie starsza od ich syna. Wróciła do wsi, modna, młoda, ładna. I od razu wkręciła się do biura spółdzielni. Znalazło się dla niej stanowisko, no bo jakże, specjalistka, a młodym trzeba dawać szansę. W dwa lata doszła do starszej ekonomistki. Prezes spółdzielni się w niej zadurzył, często razem się spotykali. Ale z rodziny nie odszedł, bo to jedno bawić się z młodą dziewczyną, a drugie niszczyć rodzinę. A Feliks jak cielę skinęła, to i poszedł. Tylko czy on jej naprawdę potrzebny? Na weterynarza nie zarobi dużo. No trudno, jego wybór, drogi powrotnej nie ma.

***

Przypomniała sobie ten rok, kiedy pobrali się z Feliksem. Młodzi, pełni zapału, wszystko im było nie straszne. Brak pieniędzy? Nieważne, mieli cały spichlerz ziemniaków. I co z tego, że drobne? Wieczorem rozpalali ognisko na dworze, siedzieli przytuleni. Gdy ogień przygasł, wrzucali ziemniaki w gorący popiół. Potem jedli je prosto ze skórką, twarze mieli czarne, ale było im smacznie i wesoło. Zamieszkali w małym domku, gdzie wcześniej żyła samotna babcia. Dzieci ją zabrały, a dom został spółdzielczy. I w tym domu Tatiana znalazła prawdziwe bogactwo. Domowe dywaniki, nowe, leżały na strychu, był samowar, meble zostały. Tatiana wymyła chatę, dywaniki prała w balii na podwórku, z Feliksem jeździli nad rzekę płukać. Zrobiła w domu przytulnie, pięk