Mówiła sąsiadom nieprawdę o córce, bo wstyd było przyznać się do prawdy

W sąsiedztwie opowiadała nieprawdę o swojej córce, bo było jej wstyd. W węzełku przygotowanym na śmierć leżały także listy… od córki. Halszka wyjęła je i położyła nieboszczce pod poduszkę. Niech zabierze je do grobu i… swój straszny wstyd…

Z prawdziwego życia. Straszny wstyd

Ulina od młodości wierzyła w sny. Tak jakoś się złożyło. Bywało, któraś z dziewczyn w brygadzie opowie jakiś sen, ona pomyśli… i tłumaczy, co to może znaczyć. Rzadko się myliła. A swoje sny zawsze rozumiała sama. A jeszcze latała we śnie! Bywało, naprawdę unosi się nad chatami i leci! Aż dech zapiera! Jeden sen śnił się jej z pewną regularnością. Białe konie w siwych jabłkach zaprzężone do sań, a w saniach ona z Aleksandrem we dwoje trzymają lejce. Konie nabierają takiego rozpędu, że wzbijają się w niebo! Aż im z mężem dech zapiera! Puszczają lejce i chylą się w saniach… lecą… Ten sen śnił się jej nie raz, dopóki Aleksander żył. A gdy go zabrakło, jeszcze nie raz latała na koniach, a on stał obok, tylko lejców nie brał… Uśmiechał się… Tak jej się podobał ten nocny lot, choć wiedziała, że konie we śnie to choroba, a może i śmierć… O, tak poleci nocą na koniach, a potem patrz albo ciśnienie skoczy, albo serce kłuje…

Tej nocy znów stali we dwoje w saniach. Ale nikt już nie kierował lotem. Lejców w ogóle nie było. A konie wznosiły się coraz wyżej, aż pod chmury! Na chmurce siedział aniołek ze skrzydełkami i uśmiechał się do nich. Marysiu! Moja Marysiu! krzyknęła we śnie Ulina tak głośno, że się obudziła…

Czas mi… Czas mi… się zbierać cichutko mówiła do siebie. Bez żalu, bez rozpaczy…

W chacie zawsze lubiła porządek, więc tylko umyła podłogę i wytrzepała tkane chodniki. Wyjęła węzełek ten, który od dawna chowała na śmierć, wszystko poukładała, nawet zapiski porobiła, co i gdzie. Bo bez niej nikt tego nie zrobi. Obcy ludzie będą szukać… A przyjdzie Halszka, kto by inny! To ona teraz do niej przychodzi, przyjaciółka i jak siostra. Mało już zostało jej przyjaciółek na tym świecie, a i tak nikt do niej nie zajrzy, bo nogi bolą. A Halszka jeszcze żwawa. Przybiegnie…

Ulina wzięła szkolny zeszyt, długopis i usiadła pisać list.

Wybacz mi, Halszko. Tyś mi najbliższa. Jak siostry przeżyłyśmy z tobą… Nie wynoś na ludzi, proszę cię, mój straszny wstyd. Mnie już, pewnie, nie będzie bolało, gdy ludzie będą gadać, ale i tak proszę… Wiele lat kłamałam ludziom i tobie, siostro, że mam troskliwą córkę, tylko nie przyjeżdża, bo chora… A prawda jest taka, że nie wiem, gdzie ona jest. Myślę, że żyje, tylko zostawiła mnie dawno. I żeby nie było wstyd patrzeć ludziom w oczy, wszystkim kłamałam, i tobie też… Nie czekaj na moją córkę, nie szukaj jej… Pochowaj mnie przy Aleksandrze, tam, gdzie miejsce zostawiłam. Chatę i wszystko, co w niej, tobie zostawiam. Może się twoim dzieciom przyda. Nie udało mi się córki wychować… Straszny wstyd za to mam. I niech on pójdzie ze mną do grobu… Proszę cię, siostro…

Ulina porządnie napaliła w piecu i kuchni, zasunęła przepustnicę w kominie i położyła się spać…

Halszka już wieczorem zauważyła, że u przyjaciółki jakoś nie świeci, ale czy mogła pomyśleć!

Czy nie zostawiła jakiejś notatki zmarła? pytał policjant, który przyjechał stwierdzić zgon samotnej kobiety.

Nic nie było… Nic… Ciężko jej było z samotności i tyle… mówiła Halszka, gniotąc w kieszeni zmiętą przedśmiertną kartkę przyjaciółki.

* * *

Jej Marysia rosła piękna i mądra. Jedyna, ukochana. Aleksander, żonaty agronom z PGR-u, zakochał się w prostej pracownicy. Zgodnie z prawami tamtych czasów mógł stracić pracę, zostać wyrzucony z partii, ale jakoś tak wyszło, że tylko go połajano i… jakby zapomniano. On i żona nie mieli dzieci, a tu ogrodniczka urodziła nieślubne dziecko agronomowi! Mówili, że sam przewodniczący rady miał mocno za uszami, więc pomógł szybko się rozwieść i ożenić z Uliną. Nie będziemy tu bez ojców hodować walił pięścią w stół. Jego była wyjechała do miasta i, mówili, znalazła sobie miejskiego, a oni żyli w zgodzie, córkę wychowywali, tylko… nie długo i nie szczęśliwie.

Te same konie, podobne do tych ze snów, tylko prawdziwe, przyniosły nieszczęście. Aleksander późnym wieczorem wracał z pola rowerem od kombajnów. W nocnych ciemnościach wpadły na niego konie i przejechały. Woźnica był pijany i nie zauważył. Gdyby ktoś znalazł go wcześniej! Ulina czekała do świtu, oka nie zmrużywszy. Znaleźli go rano… już martwego. A dałoby się uratować, gdyby ktoś zobaczył. Taki los…

Tra