Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co się później wydarzyło

Kobieta oddała nowo narodzonego wnuka obcym ludziom. Oto, co z tego wynikło.

Chatę we snach, i kobietę, tak podobną do tej, która go spotkała Takie sny miał, gdy chorował jako dziecko i płakał. Bo ta kobieta była bez twarzy, tylko oczy świeciły jak światełka. Bał się jej, bo wydawała mu się upiorem. Wtedy płakał i wołał mamę. Mama kładła się obok, żegnała go krzyżem i tuliła do serca

Życie toczy się dalej. Kolędnicy

Jej chatę już dawno omijają kolędnicy. Dzieciaki teraz biegają tam, gdzie poczęstują złotówką, a nie postnym plackiem. Wódka u Marciny też nie firmowa domowej roboty Chyba że Franek, sąsiad, gdy już dobrze obleci wieś i ledwo trzyma się na nogach, zajrzy do niej:

Siej się, ródź się, na szczęście, na zdrowie, na nowy rok nalewaj, Marcysiu! bełkocze wyuczone słowa.

Ona naleje i jemu, i sama wychyli z gościem kieliszek lub dwa łatwiej będzie zasnąć. Szkoda tylko, że Franek rzadko myśli, co mówi, bo potrafi ugodzić w najczulsze miejsce

Ot tak, Marcysiu, i dożywamy Ja z moją babą jak te dwa pnie w lesie! Nikomu nie jesteśmy winni. Nikogo nie mamy i tyle! A ty masz córkę!

Wypiłbyś i nie szczekał jak ten Burek na łańcuchu! A córkę mam! Choć Bóg wie gdzie, ale mam! Więc idź już do domu i nie pierdol głupot! Rozpił się i gada! Wynoś się! warknęła na sąsiada.

Franek nie śpieszy się z odejściem, choć ona już go prawie wypycha za drzwi.

Wiem, czemu się złościsz Wiem I cała wieś wie, że oddałaś wnuka obcym. Powiedz, że to nieprawda? Powiedz! E-e-e A wiesz, co baby we wsi mówią? Ten chłopiec śni ci się po nocach! Dlatego świecisz w ciemności, bo się boisz No nie? Boisz się? Hehehe drwi, zaglądając jej w oczy.

Słuchaj, śmierdzący pijaku! Wynoś się! Zapomnij drogę do mnie! Zapomnij! Marcina złapała go za kołnierz wytłuszczonej marynarki i wywlekła za próg jak brudnego kota.

Zwariowałaś, Marcysiu! Ja przecież tylko puść! nie mógł się wyrwać z jej uścisku.

Nigdy więcej! Słyszysz! Nigdy nie przychodź! krzyczała za nim.

A on tylko chichotał Co prawda, więcej nie przyszedł ani po kieliszek, ani na pogawędkę. Może się wstydził, a może bał. Ona by mu wybaczyła, gdyby i tym razem przyszedł pokolędować. Bo poza nim nie miał kto, a przecież, jak mówią ludzie, wypada. Nikt nie słyszał, co jej powiedział A mówił prawdę A prawda najbardziej boli

I rzeczywiście śni jej się chłopiec. Nigdy nie może dojrzeć jego twarzy. Tylko oczy, jak światełka, świecą Stoi na progu i prosi, by go wpuścić ale nie przekracza progu, nie kolęduje Nieraz już ten sen widziała, a może to wcale nie sen

* * *

Słońce już chyliło się ku południu, i Marcina wiedziała, że Franek tym razem na pewno nie przyjdzie. Przypomniała sobie tamtą sprzed roku obrazę i znów poczuła na palcach tłusty ślad od jego marynarki. Sama usiadła do stołu, nalała sobie kieliszek Święto przecież!

Na podwórku zaszczekał Burek i zaraz skrzypnęły drzwi sieni. Ktoś idzie.

Z kolędą, na szczęście i zdrowie! Można pokolędować? w progu stał przystojny młody mężczyzna.

Marcina zerwała się od stołu i stanęła jak wryta:

Kolędujcie, skoro przyszliście

Na szczęście, na zdrowie sypał ziarnem nieznajomy.

Marcina nie spuszczała z niego wzroku. Zauważyła, że kolęduje, ale oczami biega po kątach. Okradnie przemknęło jej przez myśl. Żeby choć Franek zajrzał

A może coś chcieliście, czy tylko pokolędować Kogoś szukacie? I kim właściwie jesteście? spytała niepewnie.

Kolędnika wypada poczęstować, chyba że nie macie czym? U mnie swojego wystarczy śmiało podszedł do stołu i wyjął z torby wino, kiełbasę, ciastka.

Marcina, całkiem oszołomiona, wyjęła z pieca żeliwny garnek z ziemniakami i pieczoną słoniną, usiadła naprzeciw gościa, który tak sprawnie pomógł jej nakryć stół.

Pewnie od Ludwiki jakiś jej chłopak Choć wydaje się za młody. I po co by go przysłała myślała, nakładając jedzenie.

Tymczasem gość nalał wino do szklanek, a ona nie wiedziała, co robić dalej. Trzeba było coś powiedzieć

Widzę, że nie stąd. Kogoś szukacie?

Szukam Wy jesteście Marcina Iwanowna?

Ja!

A mąż wasz był Piotr Iwanowicz?

Był ale zmarł

A córka wasza to Ludwika Piotrowna? Niestety, o niej nic nie wiem

Tak tak

No skoro tak, to ja jestem waszym wnukiem, Wiktorem mężczyzna wstał i podał Marcinie rękę przez stół poznajmy się!

Świat zakręcił się przed jej oczami Nagle przypomniał się obraz tego chłopca, który czasem prosi się w snach, by go wpuściła. Ten nieznajomy patrzył na nią takimi samymi oczami jak tamten chłopiec

Marcina krzyknęła i zachwiała się Ale silne ręce przytrzymały ją i posadziły na ławie.

Nie bójcie się mnie! Nie przyszedłem z pretensjami Po prostu Chciałem zobaczyć was, i ten dom, w którym mnie nie przyjęto kiedyś Niedawno moja prawdziwa mama umarła, ale przed śmiercią wszystko mi opowiedziała. Więc przyjechałem. Zobaczyć

Marcynie wydawało się, że ryczy na całą wieś, ale w rzeczywistości tylko łkała. I po raz pierwszy w życiu opowiedziała wszystko, jak było wtedy. Ten mężczyzna, który nazwał się jej wnukiem, wpatrywał się w jej oczy, a ona nie wiedziała, gdzie je schować. Gdy skończyła, Wiktor westchnął, rzucił okiem po izbie Wszedł jak obcy, i jak obcy wyszedł, rzucając na progu:

Żyjcie z Bogiem On was osądzi Nie ja

Tylko śnieg wzbił się w kurzawę za jego samochodem. Nie zdążyła nawet zobaczyć numeru rejestracyjnego, ani marki, nie spytała, gdzie mieszka. Wy