DOM NA DRZGE

Stary dąb stał krzywy, ale wciąż trwał na środku podwórka wiejskiej szkoły w Nowej Woli. Nikt nie pamiętał, kiedy go posadzono, ale wszyscy zgadzali się, że był „starszy niż dyrektor”.

Marek, woźny, dbał o niego, jakby to był drewniany dziadek. Każdej jesieni cierpliwie zgarniał liście, a na wiosnę sprawdzał, czy gałęzie nie mają zardzewiałych gwoździ po dawnych huśtawkach lub zapomnianych deskach.

— Ten drzewo widziało więcej przerw niż my wszyscy razem — mawiał.

Pewnego dnia, w pierwszym tygodniu szkoły, pojawiła się dziewięcioletnia Zosia, nowa uczennica, która dopiero co przeprowadziła się do wsi. Mało mówiła i zawsze stała w kącie podwórka, rysując coś w zeszycie. Marek to zauważył.

— Nie bawisz się z innymi? — zapytał.

— Nie znają mnie — odpowiedziała, nie podnosząc wzroku. — I nie wiem, czy chcę, żeby mnie poznali.

Marek nie nalegał, ale jeszcze tego samego popołudnia zaczął coś majsterkować. Użył starych desek, sznurków i pożyczonych narzędzi. Każdego dnia, gdy dzieci już poszły do domu, wchodził na dąb i dodawał nowy szczegół: poręcz, małe okienko, drewnianą ławkę.

Po tygodniu między najniższymi gałęziami stanął mały domek na drzewie.

Gdy Zosia przyszła następnego ranka, Marek ją zawołał:

— Chcę ci coś pokazać.

Poszła za nim, trochę nieufna. Gdy zobaczyła drewniane drzwi wśród gałęzi, oniemiała.

— To dla ciebie… jeśli chcesz — powiedział. — Możesz tu rysować, czytać albo po prostu myśleć. Nikt nie wejdzie bez twojej zgody.

Zosia weszła, położyła zeszyt na ławce i spojrzała przez okrągłe okno. Świat stąd wyglądał inaczej: mniejszy, bezpieczniejszy.

Powoli zaczęła zapraszać inne dzieci. Najpierw koleżankę, która pożyczyła jej kredki. Potem chłopca, który nauczył ją robić papierowe samoloty. Domek na drzewie stał się małą przystanią przyjaźni.

Pewnego dnia nad wioską przeszła gwałtowna burza. Gałęzie dębu kołysały się, jakby chciały zerwać z pnia. Zaniepokojony Marek wybiegł na podwórko, by sprawdzić, czy domek wytrzyma.

Zosia pojawiła się przemoczona.

— Wszystko w porządku? — krzyknęła przez wiatr.

— Chyba tak, ale lepiej nie wchodź.

Gdy burza minęła, domek wciąż tam był, choć część dachu była zniszczona. Marek odetchnął z ulgą, ale zanim zdążył go naprawić, dzieci ze szk