Aby uniknąć hańby, zgodziła się wyjść za garbatego mężczyznę… Lecz gdy szepnął jej swoje życzenie do ucha, osunęła się na kolana…

Żeby uniknąć hańby, zgodziła się żyć z garbatym mężczyzną… Ale kiedy szepnął jej swoje życzenie do ucha, osunęła się na krzesło…

— Wacek, to ty, synku?

— Tak, mamo, to ja! Przepraszam, że tak późno…

Głos matki, drżący od niepokoju i zmęczenia, dobiegł z ciemnego przedpokoju. Stała tam w starym szlafroku, z latarką w dłoni — jakby czekała na niego całe życie.

— Wacusiu, moje serduszko, gdzie ty się włóczyłeś do samej nocy? Niebo już czarne, gwiazdy świecą jak oczy leśnych zwierząt…

— Mamusiu, z Darkiem się uczyliśmy. Lekcje, powtórki… Po prostu straciłem poczucie czasu. Przepraszam, że nie dałem znać. Wiesz, że źle sypiasz…

— A może do dziewczyny chodziłeś? — nagle podejrzliwie zmrużyła oczy. — Nie zakochałeś się przypadkiem, co?

— Mamo, no co ty wygadujesz! — zaśmiał się Wacek, zdejmując buty. — Nie jestem tym, na kogo dziewczyny czekają pod furtką. I komu ja taki potrzebny — garbaty, z rękami jak u małpy i głową jak krzak pokrzywy?

Ale w jej oczach przemknął ból. Nie powiedziała, że widzi w nim nie potwora, ale syna, którego wychowała w biedzie, w chłodzie, w samotności.

Wacek naprawdę nie był urodziwy. Ledwo sięgał metra sześćdziesięciu, zgarbiony, z długimi jak u pawiana rękami, które niemal dotykały kolan. Głowa — duża, z kręconymi włosami sterczącymi jak mlecze. W dzieciństwie nazywano go „małpką”, „leśnym duchem”, „dziwadłem natury”. Ale wyrósł — i stał się kimś więcej niż tylko człowiekiem.

On i jego matka, Halina Piotrowska, przyjechali do tej wsi, gdy miał dziesięć lat. Uciekli z miasta — od biedy, od wstydu: ojca wsadzili do więzienia, matka odeszła. Zostali tylko we dwoje. Dwoje przeciwko całemu światu.

— Nie wyżyje twój Wacek — mruczała babcia Stasia, patrząc na wątłego chłopca. — Zapadnie się pod ziemię i ślad po nim zaginie.

Ale Wacek się nie zapadł. Wczepił się w życie jak korzeń w kamień. Rósł, oddychał, pracował. A Halina — kobieta ze stalowym sercem i rękami zniszczonymi w piekarni — piekła chleb dla całej wsi. Po dziesięć godzin dziennie, rok za rokiem, aż sama się złamała.

Gdy położyła się, nie mogąc już wstać, Wacek stał się i synem, i córką, i lekarzem, i opiekunem. Mył podłogi, gotował kaszę, czytał na głos stare gazety. A kiedy umarła — cicho, jak wiejący z pola wiatr — stał przy trumnie, z zaciśniętymi pięściami, i milczał. Bo łez już w nim nie zostało.

Ale ludzie nie zapomnieli. Sąsiedzi przynosili jedzenie, dawali ciepłe ubrania. A potem — niespodziewanie — zaczęli do niego przychodzić. Najpierw chłopcy zafascynowani radiotechniką. Wacek pracował w radiowęźle — naprawiał odbiorniki, nastawiał anteny, lutował przewody. Miał złote ręce, choć na pozór niezdarne.

Potem zaczęły zaglądać dziewczyny. Najpierw — tylko posiedzieć, napić się herbaty z konfiturami. Potem — zostawać dłużej. Śmiać się. Rozmawiać.

I któregoś dnia zauważył: jedna z nich — Marysia — zawsze zostawała ostatnia.

— Nie spieszysz się? — spytał, gdy wszyscy już wyszli.

— Nie mam dokąd — cicho odpowiedziała, patrząc w podłogę. — Macocha mnie w domu nienawidzi. Trzech braci — ordynarnych, złośliwych. Ojciec pije, a ja jestem dla nich zbędna. Mieszkam u koleżanki, ale i tam nie na zawsze… A u ciebie — cicho. Spokojnie. Tu nie czuję się samotna.

Wacek spojrzał na nią — i pierwszy raz w życiu zrozumiał, że może być komuś potrzebny.

— Zostań ze mną — powiedział po prostu. — Pokój po mamie stoi pusty. Będziesz gospodynią. A ja… ja niczego nie będę wymagał. Ani słowa, ani spojrzenia. Po prostu bądź.

Ludzie zaczęli plotkować. Szepcząc za plecami:

— Jak to? Garbus i piękność? To śmieszne!

Ale mijały miesiące. Marysia sprzątała, gotowała zupę, uśmiechała się. A Wacek — pracował, milczał, dbał.

I gdy urodziła syna, świat się przewrócił.

— Na kogo on wygląda? — pytano we wsi. — Na kogo?

A chłopiec, Krzysiu, patrzył na Wacka i mówił: „Tato!”

I Wacek, który nigdy nie myślał, że zostanie ojcem, nagle poczuł, jak coś ciepłego rozkwita mu w piersi — jak małe słońce.

Uczył Krzysia naprawiać kontakty, łowić ryby, czytać sylabami. A Marysia, patrząc na nich, mówiła:

— Powinieneś znaleźć kobietę, Wacek. Nie jesteś sam.

— Jesteś mi jak siostra — odpowiadał. — Najpierw ciebie wydam za mąż. Za dobrego, porządnego. A potem… zobaczymy.

I taki się znalazł. Młody, z sąsiedniej wioski. Uczciwy. Pracowity.

Urządzili wesele. Marysia wyjechała.

Ale pewnego dnia Wacek spotkał ją na drodze i powiedział:

— Chcę cię o coś prosić… Oddaj mi Krzysia.

— Co? — zdziwiła się. — Po co?…

— Wiem, Marysiu. Kiedy rodzi się dziecko — wszystko w środku się zmienia. Ale Krzysio… on nie jest twoim rodzonym. Zapomnisz o nim. A ja… ja nie zapomnę.

— Nie oddam go!

— Nie zabieram — cicho odpowiedział Wacek. — Przyjeżdżaj w odwiedziny, kiedy zechcesz. Po prostu pozwól mu żyć ze mną.

Marysia na moment zamyśliła się. Potem zawołała syna:

— Krzysiu! Chodź tu! Powiedz, z kim chcesz żyć — ze mną czy z tatą?

Chłopiec podbiegł, oczy mu błyszczały:

— A nie można, jak dawniej? Żeby mama i tata byli razem?

— Nie — smutno odparła Marysia.

— To zostaję z tatą! — krzyknął Krzysio. — A ty, mamo, przychodź w gości!

I tak już zostało.

Krzysio został. I Wacek po raz pierwszy naprawdę został ojcem.

Ale pewnego dnia Marysia znów przyszła:

— Przenoszą nas do miasta. Zabieram Krzysia.

Chłopiec zaryczał jak ranne zwierzątko, objął W