Czuł, że nikt nie cieszy się z jego kolejnego wyjazdu w poszukiwaniu nowego schronienia i jedzenia – ale jego chude, chore ciało nie mogło już dłużej unieść obciążenia…

Wiedziałka, że nikt nie cieszy się z jej obecności i że znów musi wyruszyć w poszukiwaniu nowego schronienia i pożywienia – a jej łapki już nie wytrzymują ciężaru wyczerpanego, chorego ciała…

Świetnie rozumiała: nikt tu nie czekał. Musi się ruszyć dalej, znaleźć dach nad głową, pożywienie – lecz jej łapki nie były już w stanie podtrzymać wyczerpanego, chorującego organizmu.

Wioletta Kowalska od zawsze była osobą niezwykle odpowiedzialną.

W przedszkolu pilnowała, aby dzieci odkładały zabawki na miejsce. W szkole przejęła dyżury monitoringu. Na studiach zarządzała grupą projektową. W pracy organizowała zbiórki na firmowe imprezy i prezenty dla kolegów. Poczucie obowiązku było jak wplecione w jej charakter.

Dlatego, gdy mieszkańcy jednogłośnie wybrali ją na opiekunkę klatki schodowej, Wioletta nie była zdziwiona. Mimo młodego wieku z zapałem wzięła się do dzieła.

— Wioleciątko, na czwartym piętrze Królowie głośno huczy przez całą noc, nie da się spać — narzekała jej sąsiadka, starsza pani Anna Kowalczyk.

Wioletta wzięła się za porządkowanie. Rozmawiała tak przekonująco z zakłócaczami, że nawet najgłośniejsi lokatorzy przyznali się do winy i obiecali zmiany.

— Wiolettko, ktoś po prostu wrzuca śmieci do kosza, a nie do pojemnika! — jękały mieszkańcy.

Wioletta stała w miejscu, przyglądała się bałaganowi i bezlitośnie go upokarzała. Klatka lśniła czystością, przy wejściu rozkwitały kolorowe kwiaty w rabacie. Wioletta była dumna ze swego porządku. Czasem stawała przy domu, by podziwiać efekty swojej pracy. Wszystko było tak, jak powinno być. Była bystra i potrafiła sobie z tym poradzić.

Aż pewnego dnia przed domem pojawił się pies…

Brudny, rozczochrany, łamliwy, czerwono‑brązowy mieszaniec, który wyczołgał się aż do ich podwórka i schował się pod balkonem, by przetrwać noc.

Pierwsze dostrzegły dzieci. Podbiegły do niego, lecz matki, wyczuwając niebezpieczeństwo, wykrzyknęły:

— Natychmiast z powrotem! Może być niebezpiecznie!

Złapały dzieci i odciągnęły biedne zwierzę:

— Schowaj się stąd! Hej! Idź stąd!

Pies próbował wstać, ale nie udało mu się. Próbowano się czołgać – i to było dla niego za wiele. Zaiskrzało łzami, a on patrzył na krzyczących ludzi, jakby prosił o litość.

Matki były zażenowane. Sytuacja wymagała zdecydowanego działania, ale we łapić zwierzęta czy wzywać policję wydawało się przesadą. Wtedy wkroczyła Wioletta, jedyna nadzieja:

— Tam jest pies! — krzyknęli jednogłośnie. — Wioleciątko, ogarnij to! Niebezpieczny!

Wioletta podeszła bliżej i zajrzała pod balkon. Ich spojrzenia się spotkały – jej surowe, jego pełne zagubienia.

Pies westchnął, podjął jeszcze jedną daremną próbę, by się podnieść. Zrozumiał, że nie ma tu szansy. Nie miał siły, by chodzić, ani nawet iść. Jego gardło wypełnił żalny jęk.

Wioletta poczuła, jak serce ściska:

— Wygląda na to, że ma złamaną łapę — powiedziała głośno. — Trzeba go zabrać do weterynarza.

Matki wymieniły spojrzenia, myśląc: „Nie chcemy w to wpaść sami!” – pośpiesznie wciągnęły dzieci do domu:

— No, musimy iść! Dzieci i tak muszą iść spać! Działaj, Wioleciątko!

I zostawiły dziewczynę samą z porzuconym zwierzakiem.

Wioletta westchnęła, sięgnęła po portfel i policzyła, czy wystarczy złotówek na weterynarza. Nie mogła podnieść psa własnoręcznie – był nie tylko brudny, ale i ciężki.

Rozglądając się, zauważyła pod wjazdem do klatki starego ZS‑3, taki sam, jak używany przez rodzinę Królów.

Z auta wyskoczył Łukasz Król.

— O, toż to nasz strażnik domu! Co za wykroczenie? — mrugnął z uśmiechem.

— Pomóż proszę — odparła poważnie Wioletta, wskazując na balkon.

Łukasz pochylił się i zobaczył psa.

— Twój?

— Oczywiście, że nie! — wyryła Wioletta. — Musimy mu pomóc do weterynarza, a nie mamy środka transportu.

Łukasz spojrzał na psa, potem na swój samochód i westchnął głęboko:

— Znam moją żonę Lidię… nie będzie zadowolona, gdy dowie się! Ale człowiek nie odmawia dobrej sprawie.

Wyciągnął z bagażnika starą kożuchę i położył ją na siedzeniach.

— Ruszamy ratować! Jeśli będzie jakiś kłopot, ty mnie pokrywasz!

— Jasne! — przyrzekła Wioletta, po czym ostrożnie zwróciła się do psa: — Chodź, maleńka, jedziemy do lekarza. Trzymaj się.

Pies pozwolił się podnieść, nie protestował. Wioletta głaskała go przez całą drogę, szepcząc uspokajające słowa.

W klinice przywitał ich młody lekarz z puszystymi włosami i poważną miną. Dokładnie zbadał podopiecznego, założył szyny na uszkod, i wypisał leki.

— Trzeba dużo leżeć, ma pęknięcie — wyjaśnił weterynarz.

— A czy jest w ciąży? — zapytała zaskoczona Wioletta, czując się nieco głupio.

— Wygląda na to, że tak — przyznał lekarz.

— Co zrobimy? — dręczyła się dziewczyna.

— Nie mogę jej wziąć do domu — odrzekł Łukasz. — Lidia wyrzuciłaby ją z mieszkania.

— Ja też nie mam możliwości… — dodała cicho Wioletta.

Potrzeba była natychmiastowa.

— Zbierzmy wszystkich mieszkańców! Razem wymyślimy rozwiązanie! — zaproponował stanowczo Łukasz.

— Mam nadzieję, że tak — dodał lekarz. — A za tydzień przyprowadzimy ją z powrotem na kontrolę. Zarejestrowałem ją już w systemie. Jak się nazywa?

— Wioletta — podała dziewczyna.

— A jak ma na imię pies? — dopytał weterynarz.

Wiolet i Łukasz spojrzeli na siebie, nie znając imienia – nie było obroży, nie było chipa.

— Agata! — pierwszy pomysł Wioletty.

Pies podniósł uszy i spojrzał na nią.

— Podoba ci się imię? Zostańmy Agatą, dobra? — zapytała łagodnie.

Pies zamruczał, jakby się zgadzał.

— Zgoda — odnotował uśmiechnięty lekarz. — Możecie zabrać Agatę. Jestem pewien, że będziecie z nią szczęśliwi.

Kiedy trójka wróciła na podwórze, czekał tam surowy wzrok Lidię Król, która stała przy schodach z rękoma na biodrach.

— Gdzieś ty była? — wykrzyknęła, ale gdy zobaczyła Łukasza z psem w ramionach, ucichła i szeroko otworzyła oczy.

— Lidia, wpadł nam pies… i jeszcze w ciąży… Myśmy chcieli mu zrobić legowisko pod balkonem… takie smutne…

— Pod balkonem w tym chłodzie?! — wykrzyknęła Lidia. — Musi mieć ciepło i przytulnie!

— Dlatego chcemy się z sąsiadami porozumieć — kontynuował Łukasz. — Może wspólnie znajdziemy rozwiązanie.

Ku zdziwieniu wszystkich, Lidia nie sprzeciwiła się. Matczyny instynkt wzięła górę. Razem z Wioletą ruszyli od mieszkania do mieszkania, zwołując nadzwyczajne zebranie.

Nikt nie chciał przyjąć psa, ale padła propozycja: zebrać pieniądze na budowę psiego domku pod balkonem i stworzyć mały fundusz na karmę.

Tak Agata dostała własny kącik.

Maleńki, przytulny domek dla psa pojawił się pod dużym budynkiem, jakby był miniaturową repliką. W środku położono miękkie szmaty, zrobiono wygodne legowisko. Agata wślizgnęła się ostrożnie, dbając, by nie obciążać bolącej łapy.

— Powinniśmy napisać oświadczenie do starosty, żeby wszystko było formalne — zasugerowała Wioletta. — Niech będzie po prawdzie.

Mieszkańcy szybko podpisali dokument, a Wioletta z własną ręką zanieśli ją na komisariat. Na szczęście funkcjonariusze przyjęli to z wyrozumiałością i oficjalnie zezwolili, by pies pozostawał na terenie osiedla.

Gdy Wioletta wróciła do swojego małego, uporządkowanego mieszkania, poczuła satysfakcję z wykonanej misji, choć sen wciąż nie przychodził. Po kilku nieudanych próbach ubrała się i wyszła zobaczyć Agatę.

— No, jak się masz? — zapytała, siadając na ławce.

Pies wydał cichy jęk. Było już cieplej, ból słabł, a najważniejsze – przy jej boku stał człowiek, któregoś dnia zdążył mu zaufać.

— Wrócę jeszcze — obiecała Wioletta. — Może wymyślimy coś lepszego…

Nie wiedziała jeszcze, co los jeszcze przed nią przygotuje.

Wioletta wielokrotnie woziła Agatę do weterynarza, aż w końcu pies całkowicie wyzdrowiał. Młody lekarz, Tymon, nie tylko dbał o czerwonego psa, ale i o odpowiedzialną, szczerej serca Wioletę.

Tymon oświadczył się Wiolecie, a razem z Agatą wprowadzili się do wiejskiego domu lekarza, gdzie było miejsce na wszystkich – ludzi i zwierzęta.

W międzyczasie Lidia Król dowiedziała się, że spodziewa się dziecka, a w okolicy już czuć zmiany w przyrodzie. Ich mieszkanie przestało być najgłośniejsze w bloku, a kiedy przyszedł na świat mały Janek, nawet surowa Anna Kowalczyk uśmiechnęła się i nie narzekała.

Czwam na czwartym piętrze każdy lokator odczuł pozytywne zmiany, choć nikt nie przypuszczał, że wszystko zaczęło się pewnej nocy, kiedy pod balkonem pojawił się czerwony pies.

Wioletta, teraz z uśmiechem, zmieniając mieszkanie, ale zachowując nieustanne serce, kiedy bawi się z Agatą i jej szczeniakiem, myśli:

„Jestem tak szczęśliwa… Dziękuję Ci, Wszechświecie! A wszystko to zaczęło się od naszej Agaty, psiego bohatera czwartego piętra.”