– Witajcie, dzieci! To ja, Pankracy, Wasz przyjaciel!

Zygmunt Kęstowicz i Pankracy – opowieść, której nie zgasi żadna epoka
Na zdjęciu – Zygmunt Kęstowicz z pluszowym Pankracym. Dla pokolenia dorastającego w latach 80. nie był jedynie aktorem – był przyjacielem, który w każdy piątek witał dzieci przed telewizorem. „Piątek z Pankracym” stał się kultowym programem, a piesek – jedną z najbardziej rozpoznawalnych lalek w historii polskiej telewizji.
A mogło się tak nie stać. Przed wojną młody Zygmunt zamierzał studiować prawo – wybrał tę ścieżkę głównie pod wpływem ojca. We wrześniu 1939 roku plany te brutalnie się urwały. Kęstowicz trafił do Bydgoszczy, gdzie z członkami Junackich Hufców Pracy budował umocnienia mostowe, a następnie, idąc z cofającymi się oddziałami, dotarł do Warszawy.
Gdy dowiedział się o aresztowaniu ojca, doradzono mu ucieczkę. Znalazł schronienie w Wilnie, już pod kontrolą Sowietów. Tam podejmował różne prace: kopał torf, szukał sposobu na utrzymanie. Los jednak postawił przed nim nieoczekiwaną szansę – został statystą w teatrze.
Jak pisał później w „Przy wileńskim stole” (1992):
„Porzuciliśmy ten przeklęty torf i poszliśmy po lekki chleb – do teatru. Chleb był lekki, bo go mało. Jako artysta uniknąłem poboru do Wojska Morskiego, a przy tym poczułem, że aktorstwo jest dla mnie.”
Tak rozpoczęła się jego przygoda sceniczna. Po wojnie trafił do radia, a potem do telewizji. Największą popularność przyniósł mu program „Piątek z Pankracym” (1978–1990), w którym razem z animowaną przez Huberta Antoszewskiego lalką‑psem rozmawiał z dziećmi, opowiadał bajki i uczył wrażliwości.
Dla wielu małych widzów Pankracy był pierwszym „telewizyjnym przyjacielem”, a Kęstowicz – ucieleśnieniem spokoju, ciepła i szczerej serdeczności.
Los bywał przewrotny – w teatrze i filmie Kęstowicz grał także czarne postacie, nawet esesmana (Ohlersa w serialu „Wilki”), co zaskakiwało dzieci znające go z Pankracego i świadczyło o jego aktorskiej wszechstronności.
Na zawsze pozostanie jednak w pamięci przede wszystkim jako ten, który co tydzień witał:
– Witajcie, dzieci! To ja, Pankracy!
i sprawiał, że w domach w całej Polsce pojawiał się uśmiech.