– Cześć, dzieci! To ja, Pankracy, wasz przyjaciel!

Zygmunt Kęstowicz i Pankracy – historia, której czas nie wymaże
Na fotografii – Zygmunt Kęstowicz z pluszowym Pankracym. Dla pokolenia dorastającego w latach osiemdziesiątych był nie tylko aktorem, lecz także przyjacielem, który w każdy piątek witał dzieci przed telewizorem. „Piątek z Pankracym” stał się kultowym programem, a sam piesek – jedną z najbardziej rozpoznawalnych lalek w polskiej telewizji.
A jednak wszystko mogło potoczyć się inaczej. Przed wojną młody Zygmunt planował studia prawnicze, podążając za ojcowskim przykładem. Wrzesień 1939 roku brutalnie przerwał te zamierzenia. Trafił do Bydgoszczy, gdzie wraz z towarzyszami z Junackich Hufców Pracy budował umocnienia mostowe, a potem, połączony z wycofującymi się oddziałami, dotarł aż do Warszawy.
Gdy dowiedział się o aresztowaniu ojca, doradzono mu ucieczkę. Znalazł się w Wilnie, już pod sowiecką okupacją. Tam podejmował różne prace: kopał torf, szukał sposobu na utrzymanie. Los postawił przed nim niespodziewaną opcję – został statystą w teatrze.
Jak wspominał w „Przy wileńskim stole” (1992):
„Porzuciliśmy ten chory torf i poszliśmy po lekki chleb – do teatru. Chleb był lekki, bo go mało. Ale jako artysta mogłem uniknąć powołania do Wojskowo-Morskiego. I wtedy poczułem, że to zawód dla mnie.”
Tak rozpoczęła się jego aktorska przygoda. Po wojnie pracował w radiu, a później w telewizji. Największą sławę przyniósł mu program „Piątek z Pankracym” (1978‑1990), w którym w towarzystwie animowanej przez Huberta Antoszewskiego lalki‑psa rozmawiał z najmłodszymi, opowiadał historie i uczył wrażliwości.
Dla wielu widzów Pankracy był pierwszym telewizyjnym przyjacielem, a Kęstowicz – ucieleśnieniem spokoju, ciepła i szczerej serdeczności.
Los bywał przewrotny – w teatrze i filmie Kęstowicz grał także role czarnych postaci, nawet esesmana (Ohlers w serialu „Wilki”), co dla dzieci znających go z Pankracego było szokiem, a jednocześnie dowodem na jego wszechstronność.
Na zawsze pozostanie w pamięci przede wszystkim jako ten, który co tydzień mówił:
– Witajcie, dzieci! To ja, Pankracy!
i wywoływał uśmiech w domach całej Polski.