Moja kotka cały dzień nie wychodziła z kuchni, siedziała na kuchence gazowej i miauczała: byłam przerażona, gdy zrozumiałam powód jej dziwnego zachowania

**Dziennik**

Dziś mój kot zachowywał się dziwnie, jakby coś było nie tak. Zazwyczaj śpi do południa, leniwie przebierając łapkami we śnie, ale dziś od rana był niespokojny, jakby coś go dręczyło.

Cały dzień nie wychodził z kuchni. Za każdym razem, gdy tam zaglądałam, siedział na kuchence gazowej – raz głośno miauczał, a raz nagle zaczynał syczeć, wpatrując się w ścianę.

Kilka razy brałam go na ręce i wynosiłam, myśląc, że po prostu szuka uwagi. Ale wystarczyło, że odwróciłam się na chwilę, a on już znowu był na kuchence, patrząc na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby próbował mi coś powiedzieć.

Najpierw pomyślałam, że jest głodny. Nasypałam mu karmy, wyjęłam ulubione smakołyki, ale nawet ich nie tknął. To było dziwne – mój Mruczek nigdy nie odmawiał przysmaków.

Pod wieczór zaczęłam się źle czuć. Byłam wykończona – słabość, zawroty głowy, mdłości. Myślałam, że to zmęczenie albo ciśnienie. Ale kot był coraz bardziej nerwowy – biegał po kuchni, wskakiwał na kuchenkę, miauczał tak głośno, że aż mnie to irytowało.

I nagle zrozumiałam, dlaczego tak się zachowuje… Przeraziłam się. Prawda wyszła na jaw dopiero późnym wieczorem, kiedy sąsiad, który przyszedł pożyczyć wiertarkę, zmarszczył brwi i powiedział:
— U ciebie śmierdzi gazem. Mocno.

Wezwaliśmy pogotowie gazowe. Okazało się, że w kuchni była nieszczelność – z rur za kuchenką ulatniał się czad. Gaz zbierał się powoli, a moje „zmęczenie” to były objawy zatrucia.

Do dziś myślę, co by było, gdyby nie Mruczek. On wiedział od początku. Jego miauczenie, syczenie, próby zatrzymania mnie w kuchni – to wszystko było rozpaczliwą próbą ostrzeżenia.

Szybko pojechaliśmy do szpitala, zrobili badania i na szczęście skończyło się bez powikłań. Teraz za każdym razem, gdy kot zachowuje się „dziwnie”, najpierw uważnie go obserwuję.

Tamtego dnia uratował mi życie.