Słońce po deszczu…

Słońce po deszczu…

— Halina, wpadnij do mnie. Byłam w piwnicy i naszykowałam dla was trochę ziemniaków.

Halina skierowała się w stronę podwórka sąsiadki.

— Och, dziękuję, ciociu Marianno, na pewno wam odwdzięczę.

— Jakże to odwdzięczysz? Ojej, biedaczko. Odwdzięczy się. Trzeba było wcześniej myśleć, zanim dzieci rodziłaś. Piotrek nigdy nie był porządnym facetem.

Halina przełknęła gorzkie słowa, bo wiedziała, że do wypłaty jeszcze tydzień, a na samym mleku długo nie pociągnie. No, gdyby tylko ona, ale w domu czekała na nią trójka dzieci. Piotrek, o którym mówiła sąsiadka, był jej mężem, a raczej już byłym, bo w zeszłym roku dowiedział się, że państwo nie da im ani samochodu, ani mieszkania za troje dzieci, więc spakował swoje rzeczy i oznajmił, że w takiej biedzie żyć nie zamierza. Halina akurat wtedy zmywała naczynia i nawet upuściła talerz.

— Piotr, co ty mówisz? Jesteś mężczyzną. Znajdź porządną pracę, gdzie dobrze płacą, i nie będzie biedy. To twoje dzieci. Zawsze mówiłeś, że chcesz ich więcej.

— Chciałem, ale nie wiedziałem, że państwo tak olewa wielodzietne rodziny. A pracować dla samej pracy nie widzę sensu — odparł Piotrek.

Halina opuściła ręce.

— Piotr, a co z nami? Jak ja sobie sama z nimi poradzę?

— Hala, no nie wiem. I w ogóle, dlaczego ty nie uparłaś się, że nam wystarczy jedno dziecko? Jesteś kobietą, powinnaś była to przewidzieć.

Halina nie zdążyła już nic odpowiedzieć, bo Piotrek wybiegł z domu i prawie biegiem pomknął w stronę przystanku. Łzy napłynęły jej do oczu, ale wtedy zobaczyła trzy pary oczu wpatrzonych w nią. Sławek był najstarszy, w tym roku szedł do szkoły. Michał miał pięć lat, a ich gwiazdka, Małgosia, skończyła dwa lata. Halina przełknęła łzy i uśmiechnęła się.

— No to kto jest za tym, żeby usmażyć naleśniki?

Dzieci z radością zawrzeszczały, tylko Sławek wieczorem zapytał:

— Mamo, a tata już nie wróci?

Halina próbowała wymyślić odpowiedź, ale w końcu tylko pokręciła głową.

— Nie, synku…

Przez chwilę Sławek pochlipywał, a potem powiedział:

— No to trudno, damy radę bez niego. Będę ci pomagał.

Gdy Halina wracała z wieczornego dojenia, wiedziała, że maluchy są już nakarmione i w łóżkach. I w ogóle, dziwiła się, jak jej syn tak szybko dorósł.

***

Podziękowawszy za ziemniaki, ruszyła do domu. „Boże, kiedy wreszcie zrobi się cieplej? Jakaś nienormalna zima w tym roku.” Ziemniaków starczyłoby, ale jednego dnia mróz tak ściął, że u wielu nawet w piwnicach przemarzły. Wioska współczuła im. Ludzie na wsi są dobrzy, ale zawsze przypominali, jaka jest głupia. A co, głupia? Teraz nie wyobrażała sobie życia bez któregoś z dzieci. Choć ciężko, dawali radę. Marzyła o nowych ubraniach i zabawkach, ale dzieci nie prosiły. Wiedziały, że mama kupi, jak tylko będzie mogła. W tym roku razem ze Sławkiem planowali postawić dużą szklarnię, na razie z folii, ale już wszystko obliczyli, ile więcej słoików z ogórkami i pomidorami będzie można przygotować na zimę. Halina przełożyła wiadro do drugiej ręki i nagle zobaczyła gromadkę. No, jak gromadkę — na wsi, o tej porze, nawet trzy osoby to tłum. Halina podeszła bliżej, bo ludzie stali przy jej płocie. Jeszcze się zbliżała, a już słyszała:

— Ogromny, na pewno myśliwski.

— Pewnie dzik go podrapał. Nie, nie przeżyje.

Halina spojrzała tam, gdzie patrzyli ludzie, i oniemiała.

— Co wy stoicie? Trzeba mu pomóc!

Ludzie odwrócili się do niej. Sąsiad powiedział:

— No ty, Halina, dopiero coś powiedziała. Widzisz, kły wyszczerzone, kto się do niego zbliży? I tak mu nie pomożemy.

— Jak to nie pomożemy? Przecież wyszedł do ludzi po pomoc.

Na śniegu leżał pies — myśliwski czy nie, Halina się nie znała, ale widziała, że ma poważnie uszkodzony bok. Zwierz był ogromny, ale Halina się go nie bała. Widziała ból w jego oczach! Ludzie się pośmiali i rozeszli. Nikomu nie chciało się kłopotów.

Halina delikatnie pogłaskała psa między uszami.

— Wytrzymaj jeszcze chwilę. Przyniosę koce i postaramy się zabrać cię do domu.

Za plecami usłyszała szelest.

— Mamo, przyniosłem koce. A jeszcze możemy wziąć drzwiczki od starej lodówki jako nosze.

Halina szybko się odwróciła — obok stał Sławek, w jego oczach błyszczały łzy. Widziała, jak bardzo psu jest źle. Pies ścisnął zębami koc i cicho skomlał. Zemdlał, gdy Halina opatrywała ranę. Młodsze dzieci śledziły wszystko z kanapy, szeroko otwartymi oczami.

— Mamo, on przeżyje?

Sławek głaskał psa po głowie, który w końcu otworzył zamglone oczy.

— Musi przeżyć, będziemy się nim opiekować.

Nazajutrz, gdy Halina przyszła do obory, otoczyły ją dojarki.

— Hala, powiedz, co ty masz w głowie? Po co ci taki duży, obcy pies w domu, i to jeszcze przy dzieciach?

— No właśnie. Jakby nie miała swoich kłopotów, a tu jeszcze taki ciężar. I tak umrze, a jak nie, to jeszcze kogoś pogryzie.

Halina nawet podniosła głos:

— Nie rozumiem, wy nie macie własnych problemów, że w cudze się wtykacie? Zosia, wczoraj Kasia mówiła, że wyrwie ci wszystkie włosy, bo doniosłaś, że jej mąż do ciebie zagląda. A tobie, Anka, też by się przydało w swoim domu posprzątać, zamiast w mój się wpychać. Twój Krzysiek znowu wczoraj pił piwo za sklepem, a ma dopiero 14 lat.

Kobiety nagle zamilkły, nawet się odsunęły, bo Halina nigdy wcześniej tak nie mówiła. A ona poszła do pracy. „Tylko nie zapomnij wziąć mleka. Może Burek choć trochę się napije.” Burek — tak nazwał psa Sławek. Nie odstępował go na krok. To wodę przyniesie, to głowę poprawi, to podłoży walonka, żeby koledze było wygodniej.

Wieczorem znalazłyc pił trochę mleka.

— No widzisz, dasz radę…

Pies naprawdę się wykar