Słońce po deszczu…

Słońce po deszczu…

— Halinka, wpadnij na chwilę. Byłam w piwnicy i naszykowałam dla was trochę ziemniaków.
Halina skierowała się w stronę podwórka sąsiadki.
— Oj, dziękuję, ciociu Marianno, na pewno wam oddam.
— A z czego oddasz? Ojej, biedactwo. Oddawać… Trzeba było wcześniej myśleć, zanim dzieci rodziłaś. Piotrek nigdy nie był prawdziwym mężczyzną.

Halina przełknęła gorzkie słowa, bo wiedziała, że do wypłaty została jeszcze cały tydzień, a na samym mleku długo nie wytrzyma. No, może ona, ale w domu czekało na nią troje maluchów. Piotrek, o którym mówiła sąsiadka, był jej mężem — a raczej już byłym, bo w zeszłym roku stwierdził, że państwo nie da im ani mieszkania, ani samochodu za troje dzieci, więc szybko spakował swoje rzeczy i oznajmił, że w takiej nędzy żyć nie zamierza. Halina wtedy akurat zmywała naczynia i nawet upuściła talerz.

— Piotr, co ty wygadujesz? Jesteś mężczyzną. Znajdź porządną pracę, gdzie dobrze płacą, i nie będzie żadnej biedy. To przecież twoje dzieci. Zawsze mówiłeś, że chcesz ich więcej.
— Chciałem, ale nie wiedziałem, że państwo tak olewa wielodzietne rodziny. A pracować dla niczego nie widzę sensu — odparł Piotrek.
Halina opuściła ręce.

— Piotr, a co z nami? Jak ja sobie z nimi sama poradzę?
— Hala, no nie wiem. A w ogóle, dlaczego ty nie nalegałaś, że jedno dziecko w zupełności wystarczy? Jesteś kobietą, powinnaś była przewidzieć, że tak może się skończyć.

Halina nie zdążyła nic więcej odpowiedzieć, bo Piotrek wybiegł z domu i prawie biegnąc ruszył w stronę przystanku. Łzy napłynęły jej do oczu, ale wtedy zobaczyła trzy pary małych oczu wpatrzonych w nią. Staś był najstarszy, w tym roku szedł do szkoły. Michał miał zaledwie pięć lat, a ich gwiazdeczka, Marysia, skończyła właśnie dwa. Halina przełknęła ślinę, uśmiechnęła się.

— No to kto jest za tym, żeby usmażyć naleśniki?

Dzieci z wrzaskiem rzuciły się w jej stronę, tylko Staś wieczorem zapytał cicho:
— Mamo, a tata już nie wróci?
Halina próbowała wymyślić odpowiedź, ale w końcu tylko powiedziała:
— Nie, synku…

Przez chwilę Staś pochlipywał, potem jednak dodał:
— No to trudno, sobie poradzimy. Ja ci pomogę.

Gdy Halina wracała z wieczornego dojenia, wiedziała, że maluchy są już nakarmione i leżą w łóżkach. I w ogóle, nie mogła się nadziwić, jak szybko jej syn stał się taki dorosły.

***

Podziękowawszy za ziemniaki, ruszyła w stronę domu. „Boże, kiedy wreszcie zrobi się cieplej? Jakaś nienormalna zima w tym roku.” Ziemniaków starczyłoby, ale pewnego dnia mróz tak ścisnął, że nawet w piwnicach wiele z nich przemarzło. Wiejskie kobiety współczuły im oczywiście. Ludzie na wsi są dobrzy, ale zawsze przypominali, jaka to z niej głupia. A co, głupia? Teraz nie wyobrażała sobie życia bez któregoś z jej dzieci. Choć było ciężko, jakoś dawali radę. Marzyło się o nowych ubraniach i zabawkach, ale dzieci nie prosiły. Wiedziały, że mama kupi, jak tylko będzie mogła. W tym roku razem ze Stasiem planowali postawić dużą szklarnię, na razie z folii, ale już wszystko obliczyli, ile więcej słoików z ogórkami i pomidorami uda się przygotować na zimę. Halina przesiadła wiadro do drugiej ręki i nagle zobaczyła gromadkę ludzi. No, jak gromadkę — w takiej porze i w ich wsi nawet trzy osoby to już tłum. Ruszyła w ich stronę, bo stały tuż przy jej płocie. Jeszcze się zbliżała, a już słyszała:

— Ogromny, na pewno myśliwski.
— Pewnie dzik go podrapał. Nie, nie przeżyje.

Halina spojrzała tam, gdzie patrzyli ludzie, i aż jęknęła.
— Co wy stoicie? Trzeba mu pomóc!

Ludzie odwrócili się do niej. Sąsiad tylko machnął ręką.
— No co ty, Halina, mówisz. Widzisz te kły? Kto się do niego zbliży? I tak mu już nie pomożesz.
— Jak to nie pomogę? Przecież wyszedł do ludzi po pomoc!

Na śniegu leżał pies — może myśliwski, może nie. Halina się na tym nie znała, ale widziała, że bok miał poważnie poraniony. Zwierzę było ogromne, ale Halina wcale się go nie bała. Widziała tylko ból w jego oczach! Ludzie pokiwali głowami i wkrótce się rozeszli. Nikomu nie chciało się problemów.

Halina delikatnie pogłaskała psa między uszami.
— Wytrzymaj jeszcze trochę. Przyniosę koc, przeniesiemy cię i spróbujemy dotrzeć do domu.

Za plecami usłyszała szelest.
— Mamo, przyniosłem koc. Możemy jeszcze wziąć drzwiczki od starej lodówki, będą jak nosze.

Halina szybko się odwróciła — obok stał Staś, w jego oczach błyszczały łzy. Widziała, jak bardzo psu jest źle. Pies zagryzł zębami koc i cicho zaskomlał. Zamilkł, gdy Halina opatrywała ranę. Jeśli psy mdleją, to teraz właśnie to się stało. Młodsi obserwowali wszystko z kanapy, szeroko otwartymi oczami.

— Mamo, on przeżyje?

Staś głaskał psa po głowie, który w końcu otworzył zamglone oczy.
— Musi przeżyć, przecież będziemy się nim opiekować.

Następnego dnia, gdy tylko Halina przyszła do obory, otoczyły ją dojarki.
— Hala, no powiedz, co ty masz w głowie? Po co ci taki wielki, obcy pies w domu, i do tego z dziećmi?
— No właśnie. Jakby nie miała swoich siedmiorga na głowie, którym i tak brakuje. I po co? I tak zdechnie, a jak nie, to jeszcze kogoś zagryzie.

Halina nawet podniosła głos:
— Nie rozumiem, czy wy swoich problemów nie macie, że w moje się wtrącacie? Zosia, wczoraj Kasia mówiła, że ci wszystkie włosy wytarga, bo jej donieśli, że twój chłop do ciebie zachodzi tylną ścieżką. A tobie, Anka, też by się przydało w swoim domu posprzątać, zamiast do mojego się wtrącać. Twój Wojtek znowu wczoraj pił piwo za sklepem, a ma dopiero czternaście lat.

Baby nagle zamilkły, nawet się cofnęły, bo Halina nigdy wcześniej tak nie mówiła. A ona poszła dalej pracować. „Tylko nie zapomnieć wziąć mleka. Może Rex choć tro