Na takich jak ty nikt nie chce wziąć ślubu

Dzisiaj chcę zapisać w pamiętniku pewną historię, która dała mi wiele do myślenia.

„Na takie jak ty się nie żenią” – powiedział spokojnie Krzysztof, patrząc na Wandę. – „Są kobiety do miłości i przyjemnego spędzania czasu, a są takie, które czekają do ślubu. Niestety, ty do tych drugich nie należysz.”

Wanda spojrzała na niego zdziwiona. – „Co we mnie jest złego, Krzysiu? Gotuję, wyglądam świetnie, dbam o dom, jako kobieta w pełni cię zadowalam.”

– „Właśnie w tym problem! Jesteś 'używaną’, rozumiesz? Na takich się nie żenią. Z takimi się tylko spotyka bez zobowiązań. A żeni się z uczciwą, nieskalaną dziewczyną, dla której jesteś pierwszym mężczyzną! Taką, co to gotowa byłaby nogi mężowi umyć i tę wodę wypić, jak to w przysłowiu mówią.” Zadowolony z siebie, Krzysztof odwrócił się do ściany i zaczął chrapać.

Tydzień wcześniej Wanda siedziała z koleżankami w kawiarni i rozprawiała o swoich świetnych perspektywach. Tak, trzydziestka na karku, ale kariera zbudowana, mieszkanie w Warszawie, samochód, uroda wciąż kwitnąca. Czas na ślub i dzieci! Zwłaszcza że kandydat był idealny – Krzysztof, 40 lat, przystojny, zadbany, bez nałogów, na wysokim stanowisku w korporacji. Mieszkał sam, choć mieszkanie kupił obok matki. Poznali się, gdy przyszedł do jej gabinetu stomatologicznego na kontrolę.

Zakochał się od pierwszego wejrzenia. Tego samego wieczoru czekał na nią po pracy z bukietem – nie z banalnych róż, ale z pachnących piwonii. W lutym! Zaprosił ją do ekskluzywnej restauracji. Tak się zaiskrzyło.

Ale minął drugi rok, a oświadczyn wciąż nie było. Koleżanki już szeptały, że czas założyć pierścionek. Wanda postanowiła go przyspieszyć. I usłyszała, że jest „używaną”.

Następnego dnia spotkała się z przyjaciółkami. – „Wyobraźcie sobie, powiedział, że na takie jak ja się nie żenią! Że musi być dziewica!”

– „Co za bzdura!” – oburzyła się Kasia. – „Jesteś piękna, mądra, masz wszystko, czego facet może chcieć!”

– „Mówi, że tylko 'czyste’ kobiety są warte ślubu. Nie wiem, co robić! Poza tym jest idealny – inteligentny, zarabia dobrze, w łóżku też się sprawdza.”

– „Rzuć go, zanim cię zniszczy” – zaśmiała się Ola. – „Albo przyprowadź na naszą rocznicę! 10 lat z Michałem, pokażemy mu, jak wygląda prawdziwe małżeństwo.”

Krzysztof, choć rzadko gdzieś z nią bywał, zgodził się pojechać na działkę. Atmosfera była cudowna – dzieci biegały, grill się dymił, piesek Maks szalał po trawniku. Gdy starsi poszli spać, przy stole zostało tylko kilka osób. I wtedy Krzysztof znów zaczął swoją teorię.

– „Powiedzcie mi, Kasia, dlaczego Wanda jeszcze nie wyszła za mąż? Wy macie 10 lat związku, a ona sama?”

– „Bo studiowała, pracowała, nie miała czasu na głupoty!” – odparła zirytowana.

– „A ty wychodziłaś za mąż jako dziewica?”

Michał, jej mąż, warknął: – „Co cię to obchodzi? Moja żona była dla mnie pierwszą i jedyną. I co z tego?”

– „Widzicie? Ona była 'czysta’. A jak można proponować małżeństwo kobiecie, która miała przed tobą nie wiadomo ilu mężczyzn? To kompromitacja dla rodziny!”

– „Jaka rodzina?” – prychnęła Ola. – „Królewska? Żądasz dziewicy, a sam co? Wanda traci czas na ciebie, gdy mogła znaleźć normalnego faceta!”

– „Nikt nikomu nic nie obiecywał” – odparł zimno. – „Twoja przyjaciółka powinna wiedzieć, że jest 'drugim sortem’. A ty, Ola, to już w ogóle 'trzeci sort’ – rozwódka z dzieckiem. Żaden mężczyzna cię nie zechce.”

Michał wstał, chwycił Krzysztofa za kołnierz i wyrzucił go za drzwi. – „Wynoś się, zanim ci przyłożę! Dzielisz kobiety na sorty? Sam jesteś przeterminowany!”

Krzysztof obrażony krzyknął: – „Wanda, jadę! Ze mną czy zostajesz?!”

Ona zaśmiewała się tak, że nie mogła odpowiedzieć. Wściekły, rzucił torbę do samochodu i odjechał.

– „No, Michał, zrobiłeś mi przysługę” – powiedziała Wanda, ocierając łzy ze śmiechu. – „Teraz już nie mam nawet 'przeterminowanego’ faceta!”

Życie wróciło do normy. Krzysztof nie dzwonił. Aż pewnego dnia w gabinecie dostała zaproszenie na jego ślub – z wizerunkami gołębi, złotymi liternictwem. Pewnie chciał się pochwalić.

Koleżanki radziły nie iść, ale Wanda postanowiła zobaczyć tę „nieskalaną” wybrankę. W eleganckim kostiumie stawiła się w urzędzie. Krzysztof stał dumnie obok bladej, młodej dziewczyny w tiulowej sukni.

– „Poznajcie, to moja znajoma Wanda. A to Alina.”

– „Jest czysta i nieskalana?” – spytała ironicznie.

– „Oczywiście! To nasza duma!”

Ale podczas przyjęcia ojciec panny młodej wyprowadził na środek dwóch chłopców.

– „Arcycieszymy się, Krzysiu, że dołączyłeś do naszej rodziny! Poznaj swoich nowych synów – Wojtka i Piotrka!”

Krzysztof osunął się na krzesło. Jego matka krzyczała: – „Nieskalana? Ona już rodziła!”

– „Rozwód! Natychmiast!” – krzyknął. – „Nie będę wychowywał cudzych dzieci! Ty nawet nie jesteś 'trzecim sortem’, jesteś… nie wiem czym!”

Alina szepnęła: – „Rodzice kazali mi nie dopuszczać cię do siebie przed ślubem… Dwóch poprzednich też uciekło, gdy się dowiedzieli.”

Wanda wyszła, dusząc śmiech. Karma wróciła.

Rozwód był błyskawiczny. Krzysztof próbował wrócić do Wandy, ale go wyrzuciła. Po co jej „drugi sort”? Zwłaszcza że właśnie zaczął się nią interesować przystojny kolega po rozwodzie…

**Lekcja:** Nie ma „sortów” w miłości. Prawdziwy facet nie mierzy wartości kobiety przeszłością, ale tym, kim jest teraz. A ci, którzy wymyślają podziały, często sami lądują na śmietniku historii.