— „Jakże za tobą tęsknię” — szepnęła Maria, drżąc na dźwięk własnego głosu w ciszy pokoju.

„Tęskniłam tak bardzo…” szepnęła Marianna, wzdrygając się na dźwięk własnego głosu w pustym pokoju. Jej palce zawisły nad starym albumem. Na wyblakłym zdjęciu Staś uśmiechał się, trzymając na ramionach małego Bartka.

Marianna delikatnie przesunęła opuszkami palców po jego wizerunku. Minęło dziewięć lat, a ból był wciąż tak samo ostry. Za oknem szalała zamieć, miotając śnieżnymi płatami w szyby. Wstała i podeszła do parapetu, gdzie stał talerzyk z płonącą świecą. Rocznica. W takie noce jego nieobecność ciążyła szczególnie mocno.

„Radzę sobie, słyszysz?” powiedziała, zwracając się do pustki. „Bartek prawie już dorósł do twojego wzrostu. A Miłosz… jest do ciebie taki podobny.”

W kącie trzaskał ogień w piecu. Marianna otuliła się starym kocem i osunęła w fotel. Stary drewniany dom skrzypiał pod naporem wiatru.

Nie zauważyła, kiedy zasnęła. Może minęło kilka minut, może godzin, gdy trzy głośne uderzenia w drzwi przerwały ciszę.

Marianna drgnęła, natychmiast się budząc. Serce waliło jak szalone. Któż mógł przyjść w taką zawieruchę? Do najbliższych sąsiadów był kilometr drogi.

Pukanie powtórzyło się – trzy wyraźne uderzenia, jakby ktoś nalegał.

Marianna ruszyła korytarzem, w ciemności macając ściany. Jej wzpad padł na kuchenny nóż leżący na stole. Chwyciła go i mocno zacisnęła dłoń na rękojeści.

„Kto tam?” – głos jej drżał.

Cisza. Potem znów – trzy uderzenia, jeszcze bardziej natarczywe.

Marianna przycisnęła nóż do uda i drugą ręką przekręciła klucz w zamku. Zimne powietrze wdarło się do środka wraz z chmurą śniegu, a na progu…

„Maryś, to ja. Wróciłem.”

Staś. Jej Staś. Ten sam, który zaginął dziewięć lat temu. Zarost na twarzy, zmęczone oczy, znajomy uśmiech.

Nóż wypadł z zdrętwiałych palców. Marianna zachwiała się, ledwo łapiąc równowagę przy futrynie.

„To nie…” łkała. „Ciebie nie ma.”

„Jestem tu” – postąpił krok naprzód i objął ją.

Ciepły. Prawdziwy. Pachnący mrozem i ziemią. Marianna wczepiła się w jego kurtkę, wtuliła twarz w jego ramię, a łzy popłynęły strumieniem. Nogi się pod nią ugięły i oboje osunęli się na podłogę w przedpokoju.

„Jak?” – tylko tyle zdołała wykrztusić.

„Wiem, że nie rozumiesz” – Staś gładził ją po włosach. „Ale wszystko ci wytłumaczę. Najpierw zamknijmy drzwi. Zimno.”

Pomógł jej wstać. Marianna nie puszczała go ani na chwilę, jakby bała się, że znów zniknie.

„Chłopcy?” – spytał, rozglądając się.

„Śpią” – Marianna nie mogła oderwać od niego wzroku. „Dorośli.”

„Wiem” – uśmiechnął się z lekkim smutkiem.

„Jak to możliwe?” – dotknęła jego policzka drżącymi palcami. „Ciebie przecież… ciebie nie ma. Byłam tam.”

„Chodź” – wziął ją za rękę. „Musimy porozmawiać. Mamy mało czasu.”

Przeszli do pokoju. Marianna zapaliła jeszcze jedną lampę naftową. Staś usiadł na skraju stołu, uważnie oglądając wnętrze, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół.

„Dbasz o dom” – powiedział z ciepłem w głosie.

„O czym ty mówisz?” – błagała Marianna. „Gdzie byłeś? Dlaczego teraz?”

Staś głęboko westchnął i spojrzał jej prosto w oczy.

„Wszystko ci opowiem. Tylko usiądź, proszę.”

Marianna dorzuciła kilka polan do pieca.

Płomień buchnął jaśniej, rozlewając po pokoju miękkie pomarańczowe światło i dziwaczne cienie.

Wahała się, jakby odwlekała moment, potem podeszła do starej kredensówki i wyjęła jego filiżankę – ciemnoniebieską, z odłupanym brzegiem. Dziewięć lat stała nietknięta, jakby czekała na właściciela.

„Nie spodziewałem się, że ją zachowałaś” – w głosie Stasia zabrzmiało zdziwienie, gdy wziął filiżankę z gorącą herbatą.

Marianna wpatrywała się w niego łapczywie, bojąc się przeoczyć najmniejszy szczegół. Jej wzrok ślizgał się po znajomych rysach: zmarszczka między brwiami, blizna na brodzie z dzieciństwa. Jej ręka sama sięgnęła ku niemu – palce dotknęły nadgarstka, ramienia, zarostu na policzku, jakby sprawdzały, czy oczy jej nie mylą.

„Jesteś prawdziwy” – szepnęła wyschniętymi ustami. I dopiero potem spytała ledwo słyszalnie: „Powiedz… gdzie byłeś cały ten czas?”

Staś długo milczał, wpatrując się w ogień w piecu, zanim zaczął mówić.

„Po tym, jak… odszedłem, nie trafiłem tam, gdzie wszyscy zazwyczaj trafiają” – powiedział. „Zagubiłem się. Nie dotarłem do celu.”

Wziął łyk herbaty i ciągnął dalej:

„Na początku było coś jak ciemna, gęsta przestrzeń. Jak mgła, ale gęsta, niemal namacalna. Długo błąkałem się tam, nie wiedząc, czy jeszcze żyję, czy już nie.”

Marianna słuchała, wstrzymując oddech. Ściskała jego dłoń tak mocno, że palce zaczęły drętwieć.

„Potem znalazłem się w miejscu… nazywają je Limbem. To jak…” – zawahał się, szukając słów. „Jak nieskończony dworzec, gdzie nikt nie wie, dokąd jadą pociągi. Tam nie ma ciał – tylko wrażenia.”

Staś odstawił filiżankę i spojrzał jej prosto w oczy.

„Nawet nie wiesz, ilu tam jest takich jak ja. Zagubionych. Tych, którzy nie mogą pójść dalej.”

„Kim oni są?” – spytała Marianna.

„Różni ludzie. Starzec, który przez całe życie nie mógł wybaczyć bratu i odszedł, nie pogodziwszy się z nim. Młoda kobieta, która zostawiła dziecko w domu dziecka – płakała bez końca. Chłopak, który zginął w bójce, a wciąż nie rozumie, że nie ma go już wśród żywych.”

Staś westchnął i przesunął dłonią po włosach – ten znajomy gest ścisnął serce Marianny.

„Oni wszyscy czegoś pragną. Chcą coś nap