Obsesja

W ŻŁOBKU
W kobiecym gronie zawsze znajdzie się miejsce dla plotek. A jak wiadomo, język plotkarki bywa dłuższy niż schody. W pewnym żłobku często dyskutowano o życiu osobistym i rodzinnym wychowawczyni Lucy. Dla młodej kobiety były to dwie różne sprawy. Lucy, zdawało się, chętnie dawała powody do obgadywania.

Zawsze miała tłumy adoratorów. Gdy tylko w żłobku pojawiał się hydraulik, stolarz czy malarz, Lucy, zapominając o obowiązkach, pędziła niby to pomagać. Choć nigdy nie szło dalej niż zalotne uśmiechy, wszyscy byli pewni – Lucy ma „ryj w proszku”.

Gadała i gadała, kręcąc się wśród mężczyzn. Nawet żartowała ze staruszkiem Wojtkiem, stróżem, który miał za chwilę przejść na emeryturę. Lubiła pływać w komplementach, czuć się wyjątkowa wśród koleżanek.

A trzeba dodać, że Lucy była mężatką i wychowywała siedmioletnią córkę Zosię. Ale te okoliczności wcale jej nie krępowały.

Mąż, Robert, uwielbiał swoją Lucynkę. Dbał o nią jak o skarb. Domysły o niewinnych flirtach żony tłumił w sobie: „No cóż, jeśli kobieta jest piękna… Trudno nie reagować na uwagę natrętnych mężczyzn. Ale Lucynka to wierna żona” – pocieszał się.

Naiwniak. Tym bardziej że Lucy zapewniała go o wiecznej miłości.

…Lucy wyszła za mąż na naleganie matki. Ta twierdziła, że z uległego Roberta można „ulepić” idealnego męża. I tak się stało. Robert był świetnym elektrykiem. Często wyjeżdżał w delegacje. Po powrocie obsypywał Lucy i córkę prezentami, a wolny czas poświęcał rodzinie. Ale Lucy czegoś w tym spokojnym małżeństwie brakowało. Namiętności? Burzy uczuć?

Pewnego dnia Lucy zakochała się do szaleństwa. Wszystko zaczęło się, gdy Wojtka niespodziewanie odprawiono na emeryturę, a na jego miejsce zatrudniono syna dyrektorki. Krzysiek studiował medycynę na czwartym roku.

Dyrektorka żłobka, Krystyna Nowak, postanowiła pomóc synowi finansowo i zaproponowała mu nocne dyżury. Krzysiek od razu się zgodził. Zawsze przyda się grosz. Może nawet będzie miał za co zabrać dziewczynę do kina…

Choć na razie dziewczyny nie było. Ale przecież taki przystojny przyszły dentysta szybko znajdzie partnerkę.

Gdy tylko Krzysiek zaczął pracę, Lucy nie mogła się powstrzymać, by nie zajrzeć do stróżówki.

Pewnego zimowego wieczoru, gdy wszystkie dzieci zostały odebrane, Lucy wpadła bez zapowiedzi. Krzysiek, jako dobrze wychowany młodzieniec, zaprosił ją do środka. Rozmowa potoczyła się gładko. Lucy umiała prowadzić pogawędki.

Gadali bez końca. Krzysiek opowiadał o studiach, medycynie, przyjaciołach. Lucy słuchała z uwagą, potem zaczęła narzekać na nudne życie, a Krzysiek już trzymał ją za rękę i pocieszał. Czas minął niepostrzeżenie.

Krzysiek odprowadził Lucy do domu. Na szczęście mieszkała niedaleko.

Tak zaczął się ich szalony romans.

Lucy nie potrafiła się powstrzymać. Pędziła w przepaść. Krzysiek wkrótce wyznał miłość. Cały żłobek szybko się o tym dowiedział. A jak mówią, przed plotkami nie uciekniesz.

Dyrektorka Krystyna Nowak wezwała Lucy na dywanik.
— Lucy, przypominam — masz rodzinę. Proszę, zostaw Krzyśka. Co was łączy? Masz męża, córkę. A on ma przed sobą studia. Nie potrzebuje kradzionej miłości. Chcesz, żebym cię zwolniła za niemoralne zachowanie? — zagroziła.
— Niech pani zwolni! Nie zostawię Krzyśka! — rzuciła Lucy i wybiegła.
— Żałować będziesz! — krzyknęła za nią rozwścieczona dyrektorka.

Następnego dnia Lucy złożyła wniosek o urlop. Krystyna podpisała go w milczeniu, dodając:
— Mam nadzieję, że opamiętasz się. Nie chcę synowej z „posagiem”!

Lucy zabrała córkę i wyjechała do rodziców na wieś. Chciała przemyśleć decyzję. Nie rozumiała, co się z nią dzieje. Pożądanie? Namiętność? Urok?

Na wsi mieszkała znana z daru jasnowidzenia staruszka, Wanda. Miała 90 lat, ale bystra jak młodziutka. Ludzie przyjeżdżali do niej po rady. Lucy zabrała podarunki (Wanda nie brała pieniędzy) i poszła „wróżyć przyszłość”.

Zanim zdążyła zapukać, Wanda oznajmiła:
— No i jak, dziewczyno, jak chłopczyka nazwiesz?
Lucy nie zrozumiała.
— Jakiego chłopczyka?
— Swego synka. Na wiosnę się urodzi. Nie wiedziałaś? — odparła Wanda.

W ciemnej izbie pełnej ziół i świec Wanda rozłożyła karty.
— Wróc