OBSESJA

OBŁĘD
W kobiecej grupie zawsze znajdzie się miejsce na plotki. A jak wiadomo, język plotkarki jest dłuższy niż drabina. W pewnym przedszkolu często dyskutowano o życiu osobistym i rodzinnym wychowawczyni Lucyny. Dla młodej kobiety były to dwa różne światy. Lucyna zdawała się z lubością dostarczać powodów do obmowy.

Miała zawsze tłumy adoratorów. Gdy tylko w przedszkolu pojawiał się hydraulik, stolarz czy malarz, Lucyna, zapominając o obowiązkach, pędziła niby to pomagać fachowcowi. Choć nigdy nie szło dalej niż niewinne zaloty i obiecujące uśmiechy, wszyscy byli pewni, że Lucyna ma „niesforny ogonek”.

Lucyna szczebiotała bez końca, otoczona mężczyznami. Nawet z woźnym Mieczysławem, emerytem za pięć minut, umiała zamienić miłe słówko. Uwielbiała „kąpać się” w komplementach, czuć się niezrównaną wśród koleżanek.

A trzeba dodać, że Lucyna była mężatką i wychowywała siedmioletnią córeczkę Alicję. Lecz te okoliczności wcale nie krępowały jej w prowadzeniu osobistego życia.

Mąż Waldemar uwielbiał swoją Lucynkę. Dmuchał na nią jak na gorące mleko. Przeczuwał niewinne zabawy żony. „Cóż, skoro kobieta jest piękna… Trudno, by nie reagowała na natrętne zaloty. Ale Lucynka to wierna żona” — pocieszał się Waldemar.

Święta naiwność. Tym bardziej że Lucyna zapewniała go o swej wiecznej miłości.

…Lucyna wyszła za mąż za namową matki. Ta twierdziła, że z uległego Waldka można „ulepić” idealnego męża. I tak się stało. Waldemar był świetnym elektrykiem. Często wyjeżdżał w delegacje. Po powrocie obsypywał Lucynę i córeczkę niezwykłymi prezentami, a wolny czas poświęcał rodzinie. Lecz czegoś Lucynie brakowało w tym cichym, wygodnym małżeństwie. Namiętności? Burzy uczuć?

…Aż pewnego dnia Lucyna zakochała się bez pamięci. Wszystko zaczęło się, gdy Mieczysława niespodziewanie wysłano na emeryturę. Na jego miejsce zatrudniono syna dyrektorki, Sławka. Student czwartego roku medycyny, przyszły dentysta.

Dyrektorka przedszkola, Weronika Bogumiłówna, postanowiła pomóc synowi finansowo i zaproponowała mu nocne dyżury. Sławek od razu się zgodził. Grosz się zawsze przyda. Może i dziewczynę zabierze do kina, kupi lody…

Nie szkodzi, że dziewczyny jeszcze nie ma. Dla takiego młodzieńca (przyszły dentysta!) szybko się znajdzie.

Gdy tylko Sławek rozpoczął pracę, Lucyna nie mogła się powstrzymać, by nie zajrzeć do portierni.

…Była zimowa noc. Dzieci już rozeszły się do domów. Lucyna bez zapowiedzi weszła do portierni. Poznać się. Sławek, jako dobrze wychowany młodzieniec, zaprosił ją na krzesło. Sam usiadł na sfatygowanej kanapie. Lucyna potrafiła prowadzić swobodne rozmowy. Jej języka nikt nie mógł nadążyć…

Rozgadali się. Nie było końca ich opowieściom. Sławek z zapałem mówił o medycynie, przyjaciołach. Lucyna przytakiwała. Potem zaczęła narzekać na nudne życie, a Sławek już trzymał ją za rękę i pocieszał. Czas minął niepostrzeżenie. Miasto spowijała noc.

Sławek odprowadził Lucynę do domu. Na szczęście mieszkała niedaleko przedszkola.

Tak zaczął się ich szalony romans.

Lucyna nie potrafiła się opanować. Pędziła w przepaść bez hamulców. Sławek wkrótce wyznał jej miłość. Cała historia szybko stała się znana w przedszkolu. A przed cudzymi ustami nie postawisz wrót. Dyrektorka Weronika Bogumiłówna wezwała Lucynę na dywanik.

— Lucyno, przypominam — masz rodzinę. Proszę cię, jako matka, zostaw Sławka w spokoju. Cóż was może łączyć? Masz męża, córkę. Sławek musi się jeszcze uczyć. Nie potrzebuje skradzionej miłości. Czy chcesz, bym cię zwolniła za niemoralne zachowanie? — zagroziła.

— Niech pani zwalnia! Nie odejdę od Sławka. Jest mój! — rzuciła Lucyna i wybiegła z gabinetu.

— Żałować będziesz! — krzyknęła za nią rozwścieczona dyrektorka.

Następnego dnia Lucyna przyniosła podanie o urlop. Weronika Bogumiłówna podpisała je w milczeniu, dodając:

— Mam nadzieję, że opamiętasz się. Nie chcę synowej z „posagiem”!

Lucyna zabrała córkę („posag”) i pojechała do rodziców na wieś. Chciała pobyć sama i podjąć decyzję. Nie rozumiała, co się z nią dzieje. Pożądanie? Namiętność? Obłęd? Rozum milczał, a serce domagało się miłości.

Na wsi mieszkała znachorka Wielisława. Ludzie z okolicznych wiosek przyjeżdżali po radę i pomoc. Wielisława miała już 90 lat, lecz bystra była i pełna optymizmu. Mieszkała samotnie w starej chałupie na skraju wsi. Kiedyś miała męża i siedmioro dzieci. Przeżyła wszystkich. Wypłakała łzy, osuszyła żal i nagle zaczęła przepowiadać przyszłość. Jej wróżby zawsze się spełniały. Ludzie ufali jej, dzielili się sekretami, ale i bali się jej.

Lucyna przyniosła Wielisławie podarki (bo pieniędzy nie brała) i poszła „wróżyć przyszłość”.

Zanim zdążyła zapukać, Wielisława rzuciła:

— No i co, dziewczyno, jak chłopca nazwiesz?

Lucyna nie zrozumiała:

— Jakiego chłopca?

— Twojego synka. Na wiosnę przyjdzie na świat. Nie wiedziałaś? — przepowiedziała znachorka.

Lucyna była zaintrygowana. Wielisława zaprosiła ją do środka. W ciemnej izbie wisiały ikony, na piecu leżały pęki ziół, na stole paliły się świece.

— Siadaj, dzieciątko. Wszystko ci powiem. Wiem, co cię trapi — zaczęła Wielisława.

Rozłożyły się stare karty. Ciężko westchnęła.

— Nie zwlekaj, babciu. Mów — nalegała Lucyna.

— Córka twoja wyjdzie za wojskowego. Wyjedzie z nim daleko. Tam jego służba. A ty wróć do męża. Przyjmie cię, choć ogonek masz zmoczony. Synka też pokocha. A ty chcesz zamek na piasku budować… Odrzucisz męża — zostaniesz sama jak palec. Świat ci zblednie — pouczyła Wielisława.

Potem szeptała niezrozumiale, modliła się, rozgrzała wosk i wylała go do miski z wodą. Utworzył się dziwny kształt