Rodzić w wieku czterdziestu siedmiu lat?

— Rodzić w czterdzieści siedem lat?! Oszalałaś?! — krzyczała Weronika, przyjaciółka i koleżanka z pracy Anety.

— A co mam zrobić, Werka? Dziecko już jest — odpowiedziała cicho przyszła matka, wzruszając ramionami.

— Jak to co?! Gadajesz jak jakaś staruszka z przedwojennej wsi! Są przecież inne sposoby… tabletki, zabieg…

— Werka, nie będę zabijać dziecka! — przerwała jej ostro Aneta. — Nie wiem nawet, czy donoszę. Ale jeśli Bóg da… urodzi się.

— No to sobie rodź! — machnęła ręką Weronika. — Głupia jesteś!

Aneta wracała do domu zmieszana. Żałowała, że od razu powiedziała o ciąży przyjaciółce, a nie Władysławowi. Ale jednocześnie cieszyła się, że podjęła decyzję. Ironia losu — wyrzuty Weroniki tylko utwierdziły ją w przekonaniu, że musi urodzić. Teraz pozostawało powiedzieć o wszystkim matce i dorosłemu synowi, Bartoszowi.

Nie bała się rozmowy z Władkiem. Od dawna marzył o dziecku, odkąd tylko się zeszli.

Zamieszkali razem dziesięć lat temu, gdy Aneta rozwiodła się z pierwszym mężem, ojcem Bartosza. Rozwód był szybki — w sądzie nawet nie musiała tłumaczyć przyczyny, bo Marek stawił się pijany. Sędzia zadała mu kilka pytań i sucho orzekła: „Wszystko jasne. Pozwana, rozwód przyznany. Z takim pijakiem nie ma o czym gadać.”

Tego samego dnia Marek zniknął z jej życia, wcześniej oznajmiając, że alimentów płacić nie zamierza.

Aneta nawet nie próbowała go ścigać. Była zbyt szczęśliwa, że wreszcie uwolniła się od tego ciężaru, który kiedyś wpuściła do swojego życia. Po rozwodzie odetchnęła z ulgą i postanowiła, że już nigdy nie zwiąże się z żadnym mężczyzną.

Ale wkrótce w ich zakładzie pojawił się Władek. Od razu zaczął się do niej zalecać — niezdarnie, trochę szorstko, ale Anetę to wzruszało. Miesiąc po poznaniu zaczęli się spotykać. Kolejny miesiąc później przedstawiła Władka jedenastoletniemu Bartoszowi. Od razu się zaprzyjaźnili.

— Wujku Władku, wpadaj do nas jeszcze! — poprosił chłopak.

— Jasne, wpadnę.

I rzeczywiście przyszedł, przynosząc Bartoszowi prezent i słodycze. A wkrótce zaczął zostawać u Anety na noc. Nie zauważyła nawet, kiedy na dobre się do nich wprowadził.

— Anetko, urodź mi córeczkę — poprosił Władek po roku wspólnego życia. Miała wtedy trzydzieści osiem lat i uważała, że to już za późno na dziecko. Zawstydzona, tylko wzruszyła ramionami… ale potem poszła do lekarza i założyła spiralę.

Właśnie wtedy, gdy zaczęli rozmawiać o wspólnym dziecku, była żona Władka wyjechała do sanatorium. Ich córka, Kasia, została w domu, bo się rozchorowała.

— Weź Kasię na kilka dni do siebie — poprosiła Anetę.

Nie odmówiła. Dziewczynka była miła i grzeczna. Tylko teraz była żona Władka dzwoniła codziennie z sanatorium, wypytując o córkę. Władek długo opowiadał. Anecie wydawało się, że między nimi znów iskrzy. Kochała Władka i bała się go stracić. Postanowiła więc koniecznie urodzić mu córkę, by na pewno nie wrócił do byłej.

Jednak po usunięciu spirali upragniona ciąża nie nadchodziła. Aneta poszła do lekarza, zrobiła badania. Nie wykryto żadnych problemów. Zasugerowano, by przebadał się Władek. Ale on już wtedy zdecydował, że dzieci im nie są potrzebne:

— Nie pójdę do żadnego lekarza! Jeśli nie wychodzi, to znaczy, że tak ma być. Wychowamy Kasię i Bartka, doczekamy się wnuków.

Choć Aneta próbowała go namówić, Władek stanowczo odmawiał wizyty w klinice. W końcu się pogodziła z sytuacją. A teraz — proszę bardzo!

„Sześć tygodni. Ciąża rozwija się prawidłowo. Słyszalne bicie serca…”

— Jak ja donoszę dziecko w czterdzieści siedem lat? — zapytała lekarza.

Doświadczona ginekolog uśmiechnęła się i odpowiedziała:

— Nie jest pani pierwszą ani ostatnią. Kobiety rodzą i wychowują… Ale to pani decyzja. Niech pani się zastanowi.

Wahała się, dlatego najpierw powiedziała Weronice. A po tej nieprzyjemnej rozmowie — podjęła decyzję.

„Nie! Nikt mnie nie przekona! Będę miała córkę! I nikt mi nie zabroni dać jej życia!” — myślała, idąc do domu. Po drodze zadzwoniła do Władka, uprzedzając, że ma ważną sprawę.

— No i co się stało? — zapytał od progu, gdy weszła.

— Nie ze mną. Z nami. Wkrótce zostaniemy rodzicami.

— Jesteś w ciąży?

— Sześć tygodni. Byłam dziś na USG.

— O rany, Anetko! Ale nam obojgu zaraz pięćdziesiątka. Jak my je wychowamy?

— Władek! Jak? A choćby o framugę! Przynajmniej ty mógłbyś mnie wesprzeć!

— Ależ ja nie jestem przeciwko! Cieszę się, Anetko! — oprzytomniał Władysław. — Tylko się zmartwiłem. Ale masz rację. Wychowamy! Od dawna myślałem, żeby w twojej przybudówce zrobić warsztat. Będę majsterkować, dorabiać. Teraz mam dodatkową motywację.

— Rób, co uważasz. Pieniędzy nam potrzeba.

Wsparcie męża dodało jej otuchy. Następnego dnia postanowiła powiedzieć o ciąży matce. Przyszła babcia sama urodziła jedyną córkę prawie w czterdziestce, więc Aneta liczyła, że ją zrozumie. Ale reakcja była inna:

— Wiesz, że w twoim wieku ryzyko urodzenia chorego dziecka jest znacznie większe? Ryzykujesz! Nie rób głupstw. Przerwij, póki czas.

— Mamo, jak możesz? Nie chciałabyś poniańczyć się z wnuczką?

— Gdzie mi do niańczenia? Sama niedługo będę potrzebować opieki. Starość nie radość!

— Dożyjesz! Jesteś w świetnej formie. Młodzi mogą ci zazdrościć!

— Co ty pleciesz! Jakiej formy? Nie licz na mnie. Niańką już nie będę, Bartka ci wychowałam. A teraz sama się martw.

— Mamo, mam męża!

— Masz. Tylko nie na papierze.

— No i co z tego?!

— Wszystko! Przy pierwszym dziecku też miałeś męża. I gdzie on jest?

— Jak możesz porównywać! Marek pił na umór. Kradł mi pieniądze. A Władek utrzymuje mnie od dziesięciu lat.

— Ale