Co z tego? Z Władkiem mamy wszystko w porządku. Jesteśmy wzorową rodziną, żadnych przekroczeń, dzieci wyrosły na porządnych ludzi.

No i co? U nas z Włodkiem wszystko w porządku. Wzorcowa rodzina, żadnych uchybień, dzieci wyrosły na porządnych ludzi.

„Włodek, znowu zapomniałeś kluczy?” – westchnęła Halina, słysząc za drzwiami znajome pokasływanie. Mąż nigdy nie dzwonił, po prostu stał i czekał, aż sama domyśli się otworzyć.

„Zapomniałem” – burknął Włodzimierz, przeciskając się do przedpokoju. „Rano się spieszyłem, ważne zebranie było.”

Halina patrzyła, jak zdejmuje buty, zostawiając je na środku korytarza, i w milczeniu odstawiła je na miejsce. Czterdzieści lat małżeństwa nauczyły ją nie kłócić się o drobiazgi. Włodek pracował jako główny inżynier w fabryce, odpowiadał za ważne projekty, w domu chciał spokoju. No i co, że ona musi za nim sprzątać?

„Jak w pracy?” – zapytała, nakładając mu talerz barszczu.

„Jak zwykle. Szefowie naciskają, robotnicy nie rozumieją, maszyny stare. Ale jakoś dajemy radę” – Włodzimierz automatycznie przewracał strony gazety, nie odrywając wzroku od tekstu.

Halina chciała opowiedzieć o sąsiadce, Grażynie, która narzekała na syna alkoholika, ale się powstrzymała. Włodkowi po pracy nie były potrzebne cudze problemy.

„A tak w ogóle” – niespodziewanie podniósł głowę mąż – „Januszowi zaproponowali awans. Przenoszą go do Warszawy, do centrali. Dobra posada, pensja trzy razy wyższa.”

„No to dobrze dla niego” – skinęła Halina, sprzątając ze stołu.

„On mnie polecił na swoje miejsce” – dodał cicho Włodzimierz.

Halina zastygła z talerzami w rękach.

„Jak to?”

„Dyrektor zdecyduje w przyszłym tygodniu. Jeśli się uda, zostanę zastępcą głównego inżyniera. Prawie dwa razy wyższa pensja, pakiet socjalny, dłuższy urlop.”

Mówił spokojnie, ale Halina wyczuła w jego głosie ukryte podniecenie. Znała go jak własną kieszeń. Marzył o tym od lat, ale nigdy nie pokazywał ambicji.

„Włodek, to wspaniale!” – przysiadła obok, biorąc go za rękę. „Zasłużyłeś na to. Tyle lat uczciwie pracujesz, nigdy fabryki nie zawiodłeś.”

„Jeszcze nie wiadomo” – wzruszył ramionami, ale po jego minie widziała, że już myśli o nowej posadzie.

Cały wieczór był niezwykle ożywiony. Opowiadał o nowych projektach, podróżach służbowych, o tym, że w końcu kupią nowe auto zamiast starego Malucha. Halina słuchała i cieszyła się razem z nim. Po kolacji włączyli nawet muzykę i zatańczyli w kuchni, jak za młodych lat.

Następnego dnia Halina spotkała w podwórku Irenę, żonę Janusza.

„Gratuluję!” – uśmiechnęła się sąsiadka. „Janek wczoraj mówił, że Włodek może zająć jego miejsce. Świetna posada, bardzo się cieszymy.”

„Dziękuję, ale jeszcze nic nie pewne” – odpowiedziała ostrożnie Halina.

„Co wy, praktycznie już zdecydowane. Janek mówi, że innych kandydatów nawet nie rozpatrują. Włodek to najlepszy fachowiec w dziale, wszyscy go szanują.”

Halina wróciła do domu z lżejszym sercem. Więc nie na próżno Włodek miał nadzieję. Jeśli Janusz tak mówi, to awans prawie pewny.

Postanowiła przygotować świąteczną kolację. Poszła do sklepu, kupiła mięso na pieczeń, ulubione kremówki Włodka. Gotując, nuciła pod nosem. Dawno nie czuła się tak szczęśliwa.

Włodzimierz wrócił późno, zmęczony i jakiś pochmurny.

„Co się stało?” – zaniepokoiła się żona.

„Nic specjalnego. Zwykły dzień w pracy” – usiadł do stołu, ale nawet nie tknął jedzenia.

„Włodek, przecież coś jest. Dowiedziałeś się czegoś o awansie?”

„Powiedzieli, że decyzja w przyszłym tygodniu.”

„A co, są jakieś problemy?”

Długo milczał, w końcu ciężko westchnął:

„Wiesz, Halina, to nie takie proste. Konkurencja duża. Kowalski też się stara. I Nowak z innego wydziału.”

„Ale przecież Janusz mówił, że to ty jesteś najlepszy!”

„Janusz mówił, ale nie on decyduje. A Kowalski ma znajomości. Żona w radzie miejskiej pracuje, szwagier dyrektora to jego kuzyn.”

Halina poczuła, jak ściska się jej serce. Czyżby nie było tak różowo, jak myślała?

Następnego dnia poszła do swojej przyjaciółki Bożeny, która pracowała w kadrach w tej samej fabryce.

„Słuchaj, Bożenka” – zaczęła, nie zdążywszy nawet zdjąć butów – „co wiesz o awansie Włodka?”

Bożena nastawiła czajnik, wyjęła ciastka, usiadła naprzeciw.

„Wiem, że jest taka posada. I Włodek rzeczywiście jest wśród kandydatów.”

„A co jeszcze? Jaka konkurencja? Jakie ma szanse?”

„Halinka, wiesz, że nie mogę służbowych spraw rozgadywać” – zawahała się.

„Bożenko, tyle lat się przyjaźnimy! Powiedz choć coś. Włodek się męczy, a ja nie wiem, jak pomóc.”

Przyjaciółka długo milczała, w końcu pochyliła się bliżej:

„Dobrze, ale tylko między nami. Szanse ma dobre. Naprawdę jest najlepszy. Ale jest jeden haczyk. Słyszałaś o nowych zasadach awansów?”

„Jakich zasadach?”

„Teraz przy nominacjach sprawdzają nie tylko kandydata, ale i całą rodzinę. Moralność, reputacja, czy nie ma żadnych problemów.”

Halina zmarszczyła brwi:

„I co? U nas z Włodkiem wszystko czysto. Wzorcowa rodzina, dzieci porządne.”

„Oczywiście, oczywiście” – szybko przytaknęła Bożena. „Tylko wiedz, że teraz sprawdzają bardzo dokładnie. Zwłaszcza że nowy dyrektor jest wymagający.”

Halina wróciła zamyślona. O co tu chodzi? Co mogliby znaleźć?

Syn Jarek pracował jako informatyk w Poznaniu, miał rodzinę. Córka Kasia była zamężna, dwoje dzieci. Sama Halina całe życie przepracowała w bibliotece, szanowana osoba. Włodek nigdy nie pił, nie awanturował się.

Ale niepokój nie mijał. Przypominała sobie każdy drobiazg, który mógłby zaszkodzić.

Wieczorem, gdy Włodzimierz wrócił, nie wytrzymała:

„Włodek, słyszałeś, że teraz przed awansem rodzinę sprawdzają?”

„Skąd to wiesz?” – zdziwił się.

„Bożena mówiła. Ona w kadrach.”