A co? U nas z Władkiem wszystko gra. Wzorcowa rodzina, żadnych przekrętów, dzieci wyrosły na porządnych ludzi.

**Dziennik, 15 maja 2024**

„I co? Z Wojtkiem wszystko w porządku. Jesteśmy wzorową rodziną, żadnych przewinień, dzieci wyrosły na porządnych ludzi.”

— Wojtek, znowu zapomniałeś kluczy? — westchnęła Elżbieta, słysząc znajome pokasływanie za drzwiami. Mąż nigdy nie dzwonił, po prostu stał i czekał, aż sama domyśli się otworzyć.

— Zapomniałem — burknął Wojciech, przeciskając się do przedpokoju. — Rano się spieszyłem, ważne zebranie było.

Elżbieta patrzyła, jak ściąga buty, zostawiając je na środku korytarza, i w milczeniu odstawiała je na miejsce. Czterdzieści lat małżeństwa nauczyły ją, że nie warto kłócić się o drobiazgi. Wojtek był głównym inżynierem w fabryce, odpowiadał za poważne projekty, w domu chciał spokoju. Cóż, czyż nie mogła po nim posprzątać?

— Jak w pracy? — zapytała, nakładając mu talerz żurku.

— Wszystko po staremu. Szefowie naciskają, robotnicy nie rozumieją, maszyny wiekowe. Ale dajemy radę. — Wojciech mechanicznie przewracał strony gazety, nie odrywając wzroku od tekstu.

Elżbieta chciała opowiedzieć o sąsiadce, Halinie, która narzekała dziś na syna-alkoholika, ale się powstrzymała. Wojtkowi po pracy nie były potrzebne cudze problemy.

— A tak przy okazji — nagle podniósł głowę — Janiakowi zaproponowano awans. Przenoszą go do Warszawy, do centrali. Dobra posada, pensja trzy razy wyższa.

— No to dobrze dla niego — skinęła Elżbieta, zbierając ze stołu.

— Zarekomendował mnie na swoje miejsce — dodał cicho Wojciech.

Elżbieta zastygła z talerzami w rękach.

— To znaczy jak?

— Dyrektor zdecyduje w przyszłym tygodniu. Jeśli się uda, zostanę zastępcą głównego inżyniera. Prawie dwa razy wyższa pensja, dodatkowe benefity, dłuższy urlop.

Mówił spokojnie, ale Elżbieta wyczuła w jego głosie ukryte podniecenie. Znała go na wylot. Marzył o tym stanowisku latami, choć nigdy nie okazywał ambicji otwarcie.

— Wojtek, to wspaniale! — przysiadła obok, chwytając go za dłoń. — Zasłużyłeś na to. Tyle lat uczciwie pracujesz, nigdy nie zawiodłeś zakładu.

— Jeszcze nie wiadomo — wzruszył ramionami, ale po jego minie widziała, że już myśli o nowej roli.

Cały wieczór był niezwykle ożywiony. Opowiadał o projektach, które będzie mógł realizować, o podróżach służbowych, o tym, że wreszcie kupią nowe auto zamiast starego malucha. Elżbieta słuchała i cieszyła się razem z nim. Nawet zatańczyli potem w kuchni przy radiowęźle, jak za młodych lat.

Nazajutrz spotkała w podwórku Beatę, żonę Janiaka.

— Gratulacje! — uśmiechnęła się sąsiadka. — Mój Marek mówił, że Wojtek może zająć jego stanowisko. Świetna posada, cieszymy się dla was.

— Dziękuję, ale jeszcze nic nie pewne — odpowiedziała ostrożnie Elżbieta.

— Ależ skąd! Marek twierdzi, że nawet innych kandydatów nie rozważają. Wojtek to najlepszy specjalista w dziale, wszyscy go szanują.

Wróciła do domu z lżejszym sercem. Skoro Janiak tak mówi, to awans niemal pewny.

Postanowiła przygotować uroczystą kolację. Kupiła mięso na pieczeń, ulubione serniki Wojtka. Gotując, nuciła pod nosem. Dawno nie czuła się tak szczęśliwa.

Wojciech wrócił późno, zmęczony i przygnębiony.

— Co się stało? — zaniepokoiła się.

— Nic szczególnego. Zwykły dzień w pracy. — Usiadł do stołu, ale nawet nie tknął jedzenia.

— Wojtek, nie zamykaj się w sobie. Coś usłyszałeś o awansie?

— Powiedzieli, że decyzja w przyszłym tygodniu.

— Czy są jakieś problemy?

Milczał długo, w końcu westchnął ciężko:

— Widzisz, Ela, to nie takie proste. Duża konkurencja. Kowalski też się stara. I Nowak z innego działu.

— Ale Janiak mówił, że ty jesteś najlepszy!

— Janiak mówił, ale nie on decyduje. A Kowalski ma znajomości. Żona w urzędzie, szwagier dyrektora.

Elżbieta poczuła, jak ściska się jej serce. Czyżby nie było tak różowo, jak myślała?

Nazajutrz poszła do przyjaciółki Grażyny, która pracowała w kadrach.

— Słuchaj, Grażka — zaczęła, zanim zdążyła zdjąć buty — co wiesz o awansie Wojtka?

Grażyna nastawiła czajnik, sięgnęła po ciastka.

— Wiem, że jest wakat. I Wojtek rzeczywiście jest w gronie kandydatów.

— A co jeszcze? Jakie ma szanse?

— Ela, wiesz, że nie mogę mówić o służbowych sprawach — zawahała się.

— Grażka, przyjaźnimy się tyle lat! Powiedz choć coś. Wojtek się męczy, a ja nie wiem, jak pomóc.

Przyjaciółka zamilkła, w końcu pochyliła się bliżej:

— Dobrze, ale tylko między nami. Szanse ma dobre. To naprawdę świetny fachowiec. Ale jest jeden haczyk. Słyszałaś o nowych zasadach nominacji?

— Jakich zasadach?

— Teraz sprawdzają nie tylko kandydata, ale i jego rodzinę. Moralność, reputację, czy nie ma żadnych problemów.

Elżbieta zmarszczyła brwi:

— I co? Z Wojtkiem wszystko gra. Jesteśmy wzorową rodziną, dzieci porządne.

— Oczywiście — pośpiesznie potwierdziła Grażyna. — Tylko wiedz, że sprawdzają dokładnie. Zwłaszcza teraz, gdy nowy dyrektor nastaje na dyscyplinę.

Wróciła zamyślona. O jakiej „sprawie” mogła być mowa?

Przypominała sobie wszystko: syn Krzysiek pracował w Gdańsku, miał rodzinę. Córka Magda wyszła za mąż, dwoje dzieci. Sama całe życie przepracowała w bibliotece. Wojtek nigdy nie pił, nie awanturował się.

Ale niepokój nie ustępował.

Wieczorem nie wytrzymała:

— Wojtek, to prawda, że teraz sprawdzają rodziny przed awansem?

— Gdzieś ty to usłyszała? — zdziwił się.

— Grażyna mówiła.

— No sprawdzają. A my mamy co ukrywać? — Wzruszył ramionami, ale Elżbieta zauważyła napięcie.

— Nic, tylko co konkretnie sprawdzają?

— Standard: życiorys, czy nie ma długów, wyroków.

Ale czuła, że coś ukrywa.

Minęły dni pełne niepokoju. Wojtek