Słońce po deszczu…

Słońce po deszczu…

— Halinka, wpadnij do mnie. Byłam w piwnicy i nazbierałam dla was ziemniaków.

Halina skierowała się w stronę podwórka sąsiadki.

— Ojej, dziękuję, ciociu Marianno, na pewno wam oddam.

— A co ty oddasz? Ojej, biedactwo. Oddasz mi… Trzeba było wcześniej myśleć, zanim się dzieci rodziło. Piotrek nigdy nie był porządnym facetem.

Halina przełknęła gorzkie słowa, bo wiedziała, że do wypłaty jeszcze tydzień, a samym mlekiem długo nie wytrzyma. No dobrze, ona by przetrwała, ale w domu czekała na nią trójka maluchów. Piotrek, o którym mówiła sąsiadka, był jej mężem, a raczej już byłym, bo rok temu dowiedział się, że państwo nie da im ani samochodu, ani mieszkania za troje dzieci. Szybko spakował swoje rzeczy i oznajmił, że w takiej biedzie żyć nie zamierza. Halina wtedy akurat zmywała naczynia i nawet upuściła talerz.

— Piotr, co ty mówisz? Przecież jesteś mężczyzną. Idź do normalnej pracy, gdzie dobrze płacą, i nie będzie biedy. To twoje dzieci. Zawsze mówiłeś, że chcesz ich więcej, że marzysz o dużej rodzinie.

— Chciałem, ale nie wiedziałem, że państwo tak olewa wielodzietne rodziny. A pracować na próżno nie widzę sensu — odparł Piotr.

Halina opuściła ręce.

— Piotr, a co z nami? Jak ja sobie sama z nimi poradzę?

— Halina, no nie wiem. W ogóle, dlaczego ty nie nalegałaś, że wystarczy nam jedno dziecko? Przecież jesteś kobietą, powinnaś była przewidzieć, że tak może się skończyć.

Halina nie zdążyła nic odpowiedzieć, bo Piotr wypadł z domu i prawie biegiem ruszył w stronę przystanku. Łzy zakręciły się w jej oczach, ale wtedy zobaczyła, jak patrzą na nią trzy pary dziecięcych oczu. Szymon był najstarszy, w tym roku szedł do szkoły. Michał miał zaledwie pięć lat, a ich maleńka Kinga — dwa. Halina przełknęła łzy i uśmiechnęła się.

— No to kto jest za tym, żeby usmażyć naleśniki?

Dzieci z wrzaskiem wyraziły aprobatę, tylko Szymon wieczorem zapytał:

— Mamo, a tata już nie wróci?

Halina próbowała wymyślić odpowiedź, ale w końcu po prostu powiedziała:

— Nie, synku…

Chłopiec przez chwilę sapał, a potem rzekł:

— No to trudno, damy radę bez niego. Ja ci pomogę.

Gdy Halina wracała z wieczornego dojenia, wiedziała, że maluchy są już nakarmione i w łóżkach. I w ogóle, dziwiła się, jak szybko jej syn stał się taki dorosły.

***

Podziękowawszy za ziemniaki, ruszyła do domu. *„Boże, kiedy wreszcie się ociepli? Jakaś nienormalna zima w tym roku.”* Ziemniaków im wystarczyło, ale pewnego dnia mróz tak ścisnął, że nawet w piwnicach wiele osób miało przemarznięte zapasy. Oczywiście, wieśniacy ich żałowali. Na wsi ludzie są dobrzy, ale zawsze przypominali, jaka z niej głupia. A co, głupia? Teraz po prostu nie wyobrażała sobie życia bez któregoś z dzieci. Choć było ciężko, dawali radę. Marzyli o nowych ubraniach i zabawkach, ale dzieci nie prosiły. Wiedziały, że mama kupi, jak tylko będzie mogła. W tym roku razem z Szymonem planowali postawić dużą szklarnię, na razie z folii, ale już wszystko przeliczyli, ile więcej słoików ogórków i pomidorów uda się przygotować na zimę. Halina przestawiła wiadro do drugiej ręki i nagle zobaczyła tłum. No, jak tłum — na wsi o tej porze nawet trzy osoby to już tłum. Halina podeszła bliżej, bo ci ludzie stali przy jej płocie. Jeszcze się zbliżała, a już słyszała:

— Ogromny, na pewno myśliwski.

— Pewnie dzik go podrapał. Nie, nie przeżyje.

Halina spojrzała tam, gdzie patrzyli ludzie, i oniemiała.

— No i co stoicie? Trzeba mu pomóc!

Ludzie odwrócili się do niej. Sąsiad rzucił:

— No ty, Halina, dopiero coś powiedziała. Widzisz te kły? Kto się do niego zbliży? I tak mu już nie pomożesz.

— Jak to nie pomóc? Przyszedł do ludzi po pomoc!

Na śniegu leżał pies — może myśliwski, może nie. Halina się na tym nie znała, ale widziała, że ma poważnie poraniony bok. Zwierzę było ogromne, ale Halina wcale się go nie bała. Widziała tylko ból w jego oczach! Ludzie się pośmiali i wkrótce rozeszli. Nikomu nie chciało się problemów.

Halina ostrożnie pogłaskała psa między uszami.

— Wytrzymaj jeszcze chwileczkę. Zaraz przyniosę koce i spróbujemy cię przenieść do domu.

Za nią rozległ się szelest.

— Mamo, przyniosłem koc. Możemy jeszcze wziąć drzwiczki od starej lodówki jako nosze.

Halina gwałtownie się odwróciła — obok stał Szymon, w jego oczach błyszczały łzy. Widziała, jak bardzo psu jest źle. Pies zacisnął zęby na kocu i cicho skomlał. Zamilkł, gdy Halina opatrywała ranę. Jeśli psy tracą przytomność, to właśnie teraz tak się stało. Młodsze dzieci śledziły wszystko z kanapy, szeroko otwartymi oczami.

— Mamo, on przeżyje?

Szymon głaskał psa po głowie, który w końcu otworzył zamglone oczy.

— Musi przeżyć, będziemy się nim opiekować.

Następnego dnia, gdy tylko Halina przyszła do obory, otoczyły ją dojarki.

— Halina, co ty sobie myślałaś? Po co ci w domu wielki, obcy pies, i to jeszcze z dziećmi?

— No właśnie. Jakby nie miała trójki dzieci, którym i tak brakuje. A co z tego będzie? I tak zdechnie, a jeśli nie, to jeszcze kogoś pogryzie.

Halina nawet podniosła głos:

— Nie rozumiem, czy wy nie macie własnych problemów, że w moje się wpieracie? Zosia, wczoraj Kasia mówiła, że ci włosy wytarga, bo doniosłaś, że jej mąż do ciebie zagląda przez ogród. A tobie, Grażyno, też by się przydało u siebie posprzątać, zamiast wtrącać się do mojego domu. Twój Krzysiek znowu wczoraj pił piwo za sklepem, a ma dopiero 14 lat.

Baby nagle zamilkły, a nawet cofnęły się, bo Halina nigdy wcześniej tak nie mówiła. A ona poszła dalej pracować. *„Tylko nie zapomnieć wziąć trochę mleka. Może Burek choć trochę wypije.”* Burek — tak nazwał psa Szymon. W ogóle się od niego nie odchodził. Raz przynosił wod