Mama zapomniała o moich urodzinach – jak to przeżyłam?

Mama zapomniała o moich urodzinach

Kinga obudziła się od dźwięków naczyń w kuchni. Mama już wstała, jak zawsze wcześnie, i przygotowywała śniadanie tacie przed wyjściem do pracy. Dziewczynka przeciągnęła się, uśmiechnęła i nasłuchiwała — może usłyszy życzenia z kuchni? Ale dobiegały stamtąd tylko zwykłe poranne rozmowy o tym, że znowu zaczyna padać i że parasol został w autobusie.

Kinga usiadła na łóżku, poprawiając piżamkę z różowymi słonikami. Dziś kończyła dziewięć lat. Całe dziewięć! Wczoraj kilka razy przypominała mamie, że jutro ma urodziny, a mama tylko kiwała głową i mówiła: „Oczywiście, słoneczko, oczywiście pamiętam”. Ale teraz jakoś nikt się nie spieszył, żeby ją powinszować.

— Kinga, śniadanie gotowe! — zawołała mama z kuchni swoim zwykłym głosem, bez żadnej świątecznej nuty.

Dziewczynka szybko się ubrała i wybiegła do kuchni. Tata siedział przy stole z gazetą, a mama rozkładała omlet na talerze. Kinga zatrzymała się w drzwiach, czekając.

— Dzień dobry, córeczko — powiedział tata, nie odrywając wzroku od gazety. — Siadaj jeść, bo spóźnisz się do szkoły.

— Dzień dobry — cicho odpowiedziała Kinga, podchodząc do stołu.

Usiadła na swoim miejscu i czekała. Może chcą zrobić jej niespodziankę? Może zaraz przyniosą tort lub prezenty? Ale mama, jakby nigdy nic, postawiła przed nią talerz z omletem i szklankę mleka.

— Jedz, nie marudź. Dziś dużo lekcji, będziesz potrzebować sił — powiedziała mama, wycierając ręce w ścierkę.

— Mamo, a pamiętasz, jakie dziś jest święto? — ostrożnie zapytała Kinga, mieszając omlet widelcem.

— Piętnasty października. A co? — Mama spojrzała na córkę roztargnionym wzrokiem, myśląc już o swoich sprawach.

— Tak tylko spytałam — Kinga spuściła wzrok na talerz.

Piętnasty października. Mama pamiętała datę, ale nie pamiętała, co to znaczy. W Kingi coś ścisnęło w piersi, ale starała się nie pokazywać smutku.

Tata dopił kawę, pocałował mamę w policzek i Kingę w czubek głowy.

— No to lecę. Do wieczora — powiedział, zakładając kurtkę.

— Do widzenia, tato — szepnęła Kinga.

Zostały z mamą same. Mama zbierała ze stołu, nucąc coś pod nosem. Kinga zjadła omlet, choć smakował jak tektura.

— Mamo, a upieczemy dziś coś słodkiego? — spróbowała jeszcze raz. — Może jakiś tort?

— Kinga, no jaki tort w środku tygodnia? Nie mam czasu. Wieczorem idziemy do przychodni na wizytę, pamiętasz? Miałaś ostatnio ból gardła. Wizyta o szóstej.

Kinga pamiętała o przychodni, ale liczyła, że mama przełoży wizytę. W urodziny nie chciało się iść do lekarza.

— A może przełożymy? — zapytała cicho.

— Nie, co ty, teraz terminy są od ręki na miesiąc do przodu, dobrze, że się załapałyśmy. Zbieraj się do szkoły, bo się spóźnisz.

Kinga poszła do swojego pokoju pakować plecak. W lustrze patrzyła na nią smutna dziewczynka. *Może przypomną sobie później?* — pomyślała, wiążąc warkocz.

W szkole Kinga cały dzień czekała, aż ktoś ją powinszuje. Najlepsza przyjaciółka Ola mogłaby pamiętać — razem planowały, jak świętować urodziny. Ale Ola była zajęta przygotowaniami do sprawdzianu z matematyki i tylko o nim mówiła.

Na dużej przerwie Kinga podeszła do Oli, która siedziała z podręcznikiem na korytarzu.

— Olu, pamiętasz, o czym mówiłyśmy w sprawie piętnastego października? — zapytała, siadając obok.

— A co jest piętnastego? — Ola podniosła wzrok znad książki.

— No jak to co? — Kinga zmieszała się. — Planowałyśmy…

— Oj, Kinga, przepraszam, totalnie pogubiłam się w tych równaniach! O czym mówiłyśmy? — Ola znów wróciła do podręcznika.

Kinga zrozumiała, że przyjaciółka też zapomniała. W gardle ścisnęło ją jeszcze mocniej, ale przełknęła to i powiedziała:

— Nic ważnego. Ucz się.

Po lekcjach Kinga szła wolno do domu, rozglądając się po witrynach sklepowych. W cukierni stały piękne torty, w sklepie z zabawkami lśniły kolorowe lalki. Wszystko to mogłoby być prezentami na urodziny, ale nikt nawet nie pamiętał.

W domu mama przywitała ją zwykłymi pytaniami o oceny i zadanie domowe.

— Jak w szkole? Co dostałaś? — zapytała, mieszając zupę na kuchence.

— Dobrze. Piątkę z polskiego — odparła Kinga, zdejmując kurtkę.

— Brawo! A teraz rób lekcje, bo pojedziemy do lekarza.

Kinga poszła do swojego pokoju i usiadła do książek. Ale zamiast odrabiać zadanie, wyjęła z szuflady kartkę i kolorowe kredki. Skoro nikt nie pamięta o jej urodzinach, sama sobie narysuje kartkę.

Starannie narysowała tort ze świeczkami, balony i napisała ozdobnymi literami: „Wszystkiego najlepszego, Kinga!”. Wyszło pięknie i kolorowo. Kartkę schowała pod stos zeszytów — to będzie jej mały sekret.

Czas wlókł się powoli. Kinga co chwila spoglądała na zegarek, licząc, że mama nagle sobie przypomni. Może przygotuje coś specjalnego na kolację? Albo kupi po drodze z przychodni mały tort?

— Kinga, zbieraj się, jedziemy do lekarza! — zawołała mama o wpół do szóstej.

W przychodni było głośno i tłoczno. Siedziały w kolejce, a Kinga słuchała, jak mama rozmawia z sąsiadką o cenach jedzenia i problemach z ogrzewaniem. Zwykła rozmowa. Nic świątecznego.

Lekarka okazała się miłą, młodą kobietą. Obejrzała gardło Kingi, osłuchała płuca i stwierdziła, że wszystko w porządku, ale dla pewności warto wziąć witaminy.

— A ile lat ma nasza pacjentka? — zapytała, wypisując receptę.

— Dziewięć — odpowiedziała mama.

— Dziewięć? — Lekarka uśmiechnęła się do Kingi. — Jaka już duża dziewczynka! A kiedy masz urodziny?

Kinga spojrzała na mamę, potem na lekar