Wynajmująca Pokój – Historia Młodej Kobiety w Polskim Mieście

**LOKATORKA**

Czterdziestoletni technolog, Eugeniusz Wszewołodowicz, odszedł od żony. Zostawił mieszkanie i cały dobytek, zabierając tylko starego malucha, który dostał od ojca. Do niego właśnie wrzucił walizkę z osobistymi rzeczami.

Nie chciał zajmować się podziałem majątku: – Córka rośnie, niech wszystko zostanie dla niej.

Z żoną od dawna nie mieli porozumienia. Ostatnio słyszał od niej tylko dwa słowa: „Daj pieniądze”. Eugeniusz oddawał pensję, premie, trzynastą pensję, a żonie wciąż ich brakowało. Zobowiązał się płacić alimenty co miesiąc i dodatkowo pomagać córce.

Na początku mieszkał u przyjaciela, później dostał pokój w akademiku, a jako cennego specjalistę wpisano go na listę oczekujących na mieszkanie. Były to lata 80. ubiegłego wieku – w czasach PRL-u mieszkania przyznawano obywatelom za darmo.

Eugeniusz spędził dwa lata w akademiku, czekając, aż przedsiębiorstwo wybuduje dziewięciopiętrowy blok. W końcu wezwano go do zakładowej komisji:

– Eugeniuszu Wszewołodowiczu – zwrócił się przewodniczący – żyjesz samotnie, więc przysługuje ci kawalerka, ale możemy zaproponować ci dwupokojowe mieszkanie, choć niewielkie. Jesteś wysokiej klasy specjalistą, cenionym pracownikiem, więc otrzymasz klucze do dwupokojowego M3.

Eugeniusz był zaskoczony: – Dziękuję, oczywiście, cieszę się, że w końcu będę miał własne lokum.

Miesiąc później spakował swoje skromne rzeczy, wśród których najwięcej było literatury technicznej, załadował je do tego samego malucha i pojechał do nowego mieszkania.

Winda jeszcze nie działała, więc wszedł na piąte piętro pieszo. Z bijącym sercem podszedł do drzwi z numerem 72, wyjął klucz i włożył do zamka.

– Co jest? – zdziwił się, gdy klucz nie pasował.

Wtedy usłyszał za drzwiami szelest i szepty. Zaczął stukać, domagając się otwarcia, lecz w odpowiedzi zapanowała cisza. Zszedł na dół, znalazł hydraulika i razem otworzyli drzwi. Wewnątrz okazało się, że ktoś już tam mieszka – rzeczy były porozrzucane bezładnie. W przedpokoju powitała go kobieta, która ze strachem spojrzała na dwóch mężczyzn:

– Nie wyprowadzam się, i nie macie prawa nas wyrzucić – powiedziała. – Mam dzieci.

Eugeniusz zauważył dwóch chłopców, siedmio- i ośmioletnich, którzy z przerażeniem przyglądali się sytuacji. Spróbował wytłumaczyć, że to jego mieszkanie, że ma przydział, a ona się tu wprowadziła nielegalnie.

– No to spróbuj nas wyrzucić na mróz – krzyczała z rozpaczą. – Wywalisz nas na zimę?

Eugeniusz odszedł. W zakładowej komisji wszystko szczegółowo opowiedział. Wkrótce potwierdzono, że kobieta – wdowa po zmarłym mężu – mieszkała w rozpadającej się ruderze, gdzie zostali jeszcze tylko miejscowi pijacy. Zimą barak nie dawał ciepła, choć go palili. Kobieta, którą nazywano Ludmiła, chodziła od urzędu do urzędu – stała w kolejce po mieszkanie, ale ciągle ją przekładano. W końcu, nie wytrzymując, zajęła mieszkanie w nowym bloku.

– Wyrzucimy ją – stanowczo oświadczył przewodniczący. – Złożymy pozew i przeprowadzimy eksmisję. To potrwa, więc musisz uzbroić się w cierpliwość.

– Może dałoby się to załatwić polubownie? – zaproponował Eugeniusz. – Porozmawiać z nią?

– Spróbuj, jeśli cię wysłucha – wzruszył ramionami przewodniczący. – Ale wątpię. Te matki z dziećmi zachowują się jak szalone – nie szanują prawa.

Eugeniusz wrócił do mieszkania, licząc, że uda mu się przekonać kobietę. Akurat naprawiano zepsuty zamek.

– Porozmawiajmy spokojnie – powiedział. – Zrozum, że zajęłaś cudze mieszkanie. Prawo nie jest po twojej stronie.

– A ty uważasz, że to sprawiedliwe, że dali ci to mieszkanie?

– Oczywiście, pracuję na tym zakładzie dwadzieścia lat, mam przydział.

– A ja mam dzieci i nie zamierzam z nimi marznąć w dziurawym baraku.

– Rozumiem, ale dlaczego akurat moje mieszkanie i akurat w tym bloku?

– Tak wyszło. Tobie przecież dadzą kolejne, skoro jesteś taki ważny w pracy.

Eugeniusz odszedł z niczym. Tymczasem sprawa eksmisji ruszyła. Odwiedzili ją już urzędnicy, dali czas na wyprowadzkę.

Gdy Eugeniusz dowiedział się, że kobieta zostanie po prostu wyrzucona na zimę, bez żadnej alternatywy, wrócił do zajętego mieszkania. Zastał Ludmiłę przygnębioną, z zapłakanymi oczami, a chłopcy przytulali się do matki.

– Musicie się wyprowadzić, choćby dlatego, że mój pokój w akademiku już do mnie nie należy i nie mam gdzie mieszkać.

Kobieta ciężko westchnęła i opadła na krzesło.

– Dlaczego miasto nie daje wam mieszkania? Przecież jesteście w kolejce – zapytał Eugeniusz.

– Chodziłam, wiele razy – zaczęła opowiadać Ludmiła. – Ale tam siedzi taki nadęty urzędnik, który za każdym razem mnie odsyła: „Niech pani czeka”.

– No to jedźmy – zaproponował Eugeniusz.

Kobieta się zgodziła i pojechali do urzędu miasta. Zwykle nieśmiały i skromny Eugeniusz nagle poczuł w sobie nieznaną siłę. Nagadał coś sekretarce o wizycie i niemal wparował do gabinetu razem z Ludmiłą.

– Ta kobieta ma przysługujące jej mieszkanie, a pan ją ciągle przekłada. Może powołać komisję i sprawdzić, jak ta kolejka działa?

Urzędnik zmiękł, zaczął się uśmiechać i tłumaczyć, że kolejka Ludmiły już jest blisko, zostały tylko dwa miesiące – na wiosnę dostanie dwupokojowe mieszkanie w nowym budynku. Eugeniusz nawet zajrzał do dokumentów, gdzie było wpisane, w którym bloku dostanie lokal.

– Jeśli nie dostanie mieszkania w tym budynku, zrobię wam kontrolę – powiedział na odchodne.

Po powrocie Ludmiła zaczęła pakować rzeczy: – Wrócę do baraku, i tak już nam wiele pomogłeś – powiedziała nieoczekiwanie. – Jakoś wytrzymamy te dwa miesiące.

– Słuchaj – zaproponował Eugeniusz. – Zajmijcie salon, ja będę w sypialni, reszta wspólna. Jak skończą wasz blok, wtedy się wyprowadzicie. I nie bój się mnie, mieszkaj jak lokatorka, pod jednym warunkiem – nie wezmę od was ani grosza