Nowo narodzone szczęście 🌺🌼🌸

„NOWONARODZONE SZCZĘŚCIE🌺🌼🌸“

— Proszę pana, przestań pan chodzić za mną krok w krok! Mówiłam panu, że noszę żałobę po mężu. Nie dręcz mnie pan! Już się pana boję! — moje słowa zamieniły się w krzyk.

— Pamiętam, pamiętam… Ale mam wrażenie, że ta żałoba jest bardziej dla pani samej. Wybaczcie — upierał się mój… wielbiciel.

…Wypoczywałam w sanatorium. Pragnęłam tylko ciszy i śpiewu leśnych ptaków, a nie natrętnych zalotów. Mój mąż zmarł nagle. Potrzebowałam czasu, by ogarnąć tę stratę.

…Z mężem, Robertem, zaczęliśmy remont mieszkania, oszczędzaliśmy, nic sobie nie pozwalaliśmy, a tu nagle… Robertowi zrobiło się słabo, karetka nie zdążyła. To był drugi zawał. Po pogrzebie zostałam bez drugiej połowy i bez remontu. Za to z dwoma nastoletnimi synami. Ręce opadały. Jak to przeżyć?

W pracy dali mi voucher do sanatorium. Opierałam się. Nie chciałam nawet wychodzić z domu. Koledzy nalegali:

— Nie jesteś pierwszą wdową i nie ostatnią. Masz dzieci. Trzeba żyć! Jedź, Ewa, ochłoń. Uporządkuj myśli.

Więc pojechałam, choć serce pękało.

Minęło czterdzieści dni od śmierci męża. Ból nie ustępował.

W sanatorium zamieszkałam z wesołą dziewczyną, Kingą.

Promieniała radością, aż raziło. Nie miałam ochoty dzielić się z nią żalem. Po co młodziutkiej dziewczynie moje smutki? Do Kingi zalecał się animator. W takich miejscach zawsze pełno samotnych, rozwodników lub wdowców. Mnie nie oszukasz… Przestrzegałam Kingę przed nim. Na pewno żonaty, może nawet po raz drugi.

Kinga się śmiała:

— Oj, nie strasz, Ewa! Ja już wróbla wypatroszyłam…

I „wróbelek” latał wieczorami na randki. Ja tydzień przesiedziałam w pokoju. Czytałam książkę, choć nie pamiętam jaką, patrzyłam w telewizor, nie widząc ekranu.

…Pewnego ranka obudziłam się w świetnym humorze. Wyjrzałam przez okno — raj! Pomyślałam: przejdę się po lesie, posłucham ptaków, odetchnę świeżym powietrzem. I wtedy spotkałam go.

Widziałam go wcześniej w jadalni. Nie podobał mi się ten niski typ z bezczelnym spojrzeniem. Był o głowę niższy. Brr… Nieprzyjemny gość.

Ale był zadbany, ogolony, ubrany jak z igły. Przy kolacji zawsze się kłaniał. Kiwałam głową z grzeczności. Aż pewnego razu podszedł do mojego stolika.

— Smutno, pani? — zapytał aksamitnym głosem.

— Nie — odparłam sztywno.

— Nie oszukujmy się, widzę smutek w pani oczach. Może pomogę? — nie ustępował.

— Zgadł pan. Żałoba po mężu. Jeszcze jakieś pytania? — sięgnęłam po serwetkę, dając do zrozumienia, że koniec rozmowy.

— Przepraszam, nie wiedziałem. Współczuję. Ale może się poznamy? Janusz — przedstawił się pospiesznie.

Widać było, że boi się mnie stracić.

— Ewa — mruknęłam i wyszłam.

Od tej pory Janusz przy każdym obiedzie przysiadał się z bukiecikiem dzwonków. Rosły tu wszędzie. Nie ukrywam, było mi przyjemnie. Ale nie zamierzałam tego ciągnąć.

Janusz nie rezygnował. Dołączył do moich wieczornych spacerów. Nawet zaczęłam nosić buty bez obcasów, żeby nie było dysonansu. A jemu było wszystko jedno — niski wzrost, błyszcząca łysina. Pewnie uwodził kobiety głosem. Nigdy nie słyszałam tak hipnotyzującego tembru. Chyba wpadłam w sidła.

Zaczęliśmy chodzić na wieczorki taneczne, jeździć do miasta po owoce… Janusz próbował ściągnąć mnie do swojego pokoju. Ale twardo się trzymałam.

W końcu przypomniał:

— Ewka, jutro wyjazd. Może wieczorem wpadniesz do mnie… na herbatę?

— Zastanowię się — odparłam wymijająco.

…Nadszedł ostatni wieczór. Postanowiłam nie robić mu przykrości i pójść, choć wiedziałam, jak to się skończy…

Stół był pięknie nakryty. „Pewnie pożyczył sztućce z jadalni” — pomyślałam z uśmiechem. Janusz podał szampana.

— Zaczynamy, Ewuniu? Nie wiem, jak jutro się rozstać. Zostaw adres. Na pewno przyjadę — powiedział smutno.

— Zapomnisz drugiego dnia. Znam was, facetów. Za co pijemy, Jasiu? — byłam już gotowa na wszystko.

— Nie domyślasz się? Za miłość, Ewka, za miłość! — wzniósł toast.

…Rano obudziliśmy się w objęciach. Boże, czemu się tak opierałam? Tyle czasu zmarnowanego! Pokochałam go jak dziewczyna. A teraz trzeba pakować walizki.

…Pożegnałam się z Kingą. Siedziała na łóżku i płakała.

— Co się stało, Kinguś? — spytałam.

— Jestem w ciąży, Ewa. Nie wiem, od kogo — szlochała.

— Ten animator narozrabiał? — próbowałam dociec.

— Nie wiem. Poznałam jeszcze jednego… z domu obok. Żonaty — tłumaczył „wypatroszony wróbelek”.

— Oj, Kinga. Zadzwoń do rodziców. Niech przyjadą. Jak cię tak samą puścili? Chodźmy do dyrektora. Może coś wyjaśni — radziłam.

Kinga wybiegła zapłakana. Młoda, a już problemy…

Spakowałam się. Nie chciałam wyjeżdżać. Te dwadzieścia dni wszystko tu umiliło. Zwłaszcza Jasiu…

…Podjechał autobus. Janusz przyszedł z bukietem dzwonków. Rozpłakałam się, przytuliłam go. I tyle. Romans jak sen. Serce ściśnięte. Gdyby tylko zawołał, rzuciłabym wszystko…

…Mieszkaliśmy w innych miastach. Kontakt tylko listowny. A tu nagle dostałam list… od żony Janusza. Wie o wszystkim, ale mi nie wyjdzie, bo ona ma trzydzieści lat, a ja czterdzieści. Nie odpowiedziałam. Po co?

…A pół roku później Janusz zjawił się pod moimi drzwiami. Synowie zdziwieni, ale milczeli.

— Janusz? Przejazdem? — spytałam. (Chciałam usłyszeć: „Przyszedłem na zawsze”.)

— Albo i nie… Nie wygonisz, Ewka? — zawahał się w progu.

Synowie dyskretnie wyszli.

— Wejdź. Skąd ta wizyta? List od żony przyniosłeś? — drwiłam.

— Wybacz. Napisałem