Chodźmy do ołtarza!

Było to jak sen, mglisty i niewyraźny, pełen dziwacznych zwrotów akcji.

Marek – chłopak cichy, skromny. Mieszkał z rodzicami w małej wiosce na Podlasiu – może wychowali go tak, a może już taki się urodził. Helena i Jan nigdy nie mieli z nim problemów. Zawsze posłuszny, zawsze grzeczny.

A w sąsiednim obejściu ciągle słychać było krzyki i kłótnie. Weronika – sama wychowywała dwóch synów, Bartka i Krzysia, urodzonych rok po roku. Chłopcy, zwłaszcza starszy Bartek, byli żywiołowi, że aż Weronika nie wiedziała, jak sobie z nimi poradzić.

– Bartek, znowu dokuczasz bratu! Czekaj tylko, zaraz ci pokażę! – rozlegało się po podwórku.

– To on zaczyna, niech się nie czepia, a ty zawsze po jego stronie! – odgryzał się Bartek podniesionym głosem.

– Ach, ty… jak ty mówisz do matki?! – dolatywało zza płotu.

I tak w kółko. Weronika często narzekała przed Heleną:

– Nie mam z tymi urwisami spokoju. U was zawsze cicho, a mój Marek taki spokojny. Zazdroszczę ci, Helu. No ale co tu mówić, twój Jan też cichy, to i syn taki. A mój mąż był porywczy, awanturę lubił, i przez to właśnie wcześniej pożegnał się z życiem. Gdyby nie pił, to by nie utonął… Bartek to żywy obraz ojca, a Krzyś choć trochę spokojniejszy, też się nie daje. O, moja dola, moja niedola…

– No tak, Wera, twoi chłopcy to istne wichury. Na wywiadówce nauczycielka Bartka tak go przezywała, że mało nie spłonęła ze wstydu. A ty przecież nie chodzisz na te zebrania.

Ich synowie, Marek i Bartek, chodzili do tej samej klasy, razem wracali ze szkoły. Marek uczył się przyzwoicie, a Bartek ledwo zipiał.

– Nie chodzę do szkoły. Wstyd słuchać, jak się skarżą na moich łobuzów, zwłaszcza na Bartka. I w pracy też… Nie uwierzysz, Helu, jak widzę na ulicy ich nauczycieli, to zaraz skręcam w bok. Wiem, że zaczną narzekać, a ja się zaraz czerwienię i pocę – zwierzała się Weronika. – Zazdroszczę ci, Wera, naprawdę. Twój Marek to złoty chłopak, a moi… Machnęła ręką i weszła do domu.

Chłopcy dorośli. Bartek pozostał takim samym rozrabiaką. Po dziewiątej klasie rzucił szkołę, Krzyś jeszcze się uczył.

– Zrobię prawo jazdy, pójdę do wojska, a potem się ożenię – takie miał plany Bartek.

Z Markiem rozmawiał już jak równy z równym. Obaj dojrzeli. Marek wciąż był cichy i skromny, łagodnego usposobienia. Lubił latem samotnie wędrować po lesie i zbierać grzyby. Wieczorami siadywał na schodkach przed domem i pił herbatę. Kochał czytać książki.

Po szkole ukończył kurs elektryka w powiecie. Nie planował opuszczać wioski. Rodzice też by go nie puścili. Jedynak.

– Tu są twoje korzenie, synu, tu masz żyć – dawno postanowił Jan, a Marek nie protestował.

Gdy jeździł na zajęcia, codziennie autobusem, pół godziny do miasta. Nie lubił miasta – za dużo ludzi. Z dziewczynami się nie zadawał, choć niektóre zerkały w jego stronę. Te śmielsze same proponowały kino, te, które nie wiedziały, jaki jest nieśmiały. Odmawiał, tłumacząc, że musi zdążyć na autobus.

– Marek, tylko nie wdawaj się z tymi miejskimi dziewuchami – ostrzegała matka. – Wszystkie sprytne, a ty nawet nie zobaczysz, jak cię omotają.

– Daj spokój, mamo, no naprawdę… – bronił się.

Choć bywał w wiejskim klubie, spotykał się z miejscowymi chłopakami, często w kompanii Bartka. Ale na dziewczyny nie zwracał uwagi, więc i one jego. Nikt nie wiedział, że w ostatniej klasie podkochiwał się w Kasi, rok młodszej. Nigdy się do tego nie przyznał. Bał się jej.

W myślach sam się beształ:

– Dlaczego nie jestem taki jak Bartek? Przy nim dziewczyny się ustawiają, a ja… Boję się ich, czerwienię, wstydzę… Podoba mi się Kasia, ale nigdy się nie odważę jej o tym powiedzieć. A jeśli się ze mnie wyśmieje? Skąd mi do tego… Jak tylko się zbliża, kolana mi się trzęsą. Zostanę starym kawalerem. A Bartek już się żeni…

– Marek, przygotuj się na moje wesele. Będzie w klubie. Dziewczyny przyjadą z sąsiedniej wsi. Nie przegap okazji, bo skończysz sam – śmiał się Bartek, błyskając białymi zębami.

Alicja, jego narzeczona, była z sąsiedniej wioski, cztery kilometry stąd. Tam właśnie znalazł miłość. Dlaczego nie wybrał którejś z miejscowych? Choć wiele za nim wzdychało.

– Dobrze, Bartuś, na pewno przyjdę – obiecał.

Wesele Bartka było huczne, pełne śmiechu. Świadkową Alicji była jej przyjaciółka, też z tamtej wsi. Letni wieczór, muzyka, tłum gości. Większość tańczyła, a Marek siedział przy stole lub wychodził na zewnątrz – w środku było duszno.

I wtedy zauważyła go żywiołowa świadkowa – Dagmara. Obserwowała go od jakiegoś czasu. Z wyglądu Marek był bardzo przystojny – wysoki, ciemnowłosy, szare oczy. Dziewczyny, które go nie znały, zwracały na niego uwagę.

– Hej, podejdź bliżej – usłyszał wesoły głos i zobaczył przed sobą uśmiechniętą Dagmarę.

– Cześć – odpowiedział i zaczerwienił się.

– Znam cię. Jesteś synem wujka Jana – mówiła dalej. – Twój tato często do nas wpada, z moim ojcem się przyjaźnią, no wiadomo, jak tylko wpadnie do naszej wsi. Ja jestem Dagmara, a ty to Marek, prawda? – powiedziała, bardziej stwierdzając niż pytając.

Marek znów się zarumienił, coś bąknął, plecy miał spocone ze zdenerwowania. A Dagmara mu się spodobała, co tylko pogorszyło sprawę. Stała obok niego, mówiąc bez przerwy. Opowiadała, śmiała się, on słuchał, ale niewiele docierało – tak się denerwował. Sam ledwo się odzywał, uśmiechał się nieśmiało. Bał się powiedzieć coś głupiego.

– Chodź tańczyć, nie stójmy tak – złapała go za rękę i wciągnęła w wir tańca.

Marek nigdy w życiu nie tańczył, ale jakoś poszło. Muzyka była spokojna, obją