Słońce po deszczu…

Słońce po deszczu…

— Halina, wpadnij do mnie. Mój był w piwnicy i nazbierałam dla ciebie ziemniaków.

Halina skierowała się w stronę podwórka sąsiadki.

— Ojej, dziękuję, ciociu Marianno, na pewno wam oddam.

— A z czego oddasz? Oj, biedaczko. Oddawać… Wcześniej trzeba było myśleć, zanim się dzieci rodziło. Jacek nigdy nie był porządnym mężczyzną.

Halina przełknęła obraźliwe słowa, bo wiedziała, że do wypłaty jeszcze tydzień, a na samym mleku długo się nie wytrzyma. Sama by jeszcze jakoś, ale w domu czekała na nią trójka maluchów. Jacek, o którym mówiła sąsiadka, był jej mężem, a właściwie już byłym, bo w zeszłym roku stwierdził, że państwo na trójkę dzieci nie da im ani samochodu, ani mieszkania, więc szybko spakował swoje rzeczy i oznajmił, że w takiej nędzy żyć nie zamierza. Halina akurat wtedy zmywała naczynia i nawet upuściła talerz.

— Jacek, co ty mówisz? Jesteś mężczyzną. Znajdź porządną pracę, gdzie dobrze płacą, i nie będzie żadnej biedy. To twoje dzieci. Zawsze mówiłeś, że chcesz mieć dużo dzieci, że je kochasz.

— Chciałem, ale nie wiedziałem, że państwo tak olewa wielodzietne rodziny. A pracować na próżno nie widzę sensu — odparł Jacek.

Halina opuściła ręce.

— Jacek, a co z nami? Jak ja sobie sama z nimi poradzę?

— Halina, no nie wiem. W ogóle, dlaczego nie nalegałaś, że wystarczy nam jedno dziecko? Jesteś kobietą, powinnaś była przewidzieć, że tak może się skończyć.

Halina nie zdążyła już nic odpowiedzieć, bo Jacek wypadł z domu i prawie biegiem pognał w stronę przystanku. Łzy napłynęły jej do oczu, ale wtedy zobaczyła, że patrzą na nią trzy pary dziecięcych oczu. Szymon był najstarszy, w tym roku szedł do szkoły. Michał miał dopiero pięć lat, a ich gwiazdeczka, Kinga, skończyła właśnie dwa lata. Halina przełknęła łzy i uśmiechnęła się.

— No to kto jest za tym, żeby usmażyć naleśniki?

Dzieci z radością zawrzeszczały, tylko Szymon wieczorem zapytał:

— Mamo, a tata już nie wróci?

Halina próbowała wymyślić odpowiedź, ale w końcu powiedziała po prostu:

— Nie, synku…

Przez chwilę Szymon pochlipywał, aż w końcu stwierdził:

— No to trudno, damy radę bez niego. Ja ci pomogę.

Gdy Halina wracała z wieczornego dojenia, wiedziała, że maluchy są już nakarmione i w łóżkach. I w ogóle dziwiła się, jak jej syn tak szybko dorósł.

***

Podziękowawszy za ziemniaki, ruszyła do domu. „Boże, kiedy wreszcie się ociepli? Jakaś nienormalna zima w tym roku.” Ziemniaków starczyłoby, ale pewnego dnia mróz tak mocno ścisnął, że nawet w piwnicach wiele z nich przemarzło. Wiejskie kobiety współczuły im, bo na wsi ludzie są dobrzy, ale zawsze przypominały, jaka z niej głupia. A co, głupia? Teraz już nie wyobrażała sobie życia bez któregoś z dzieci. Choć było ciężko, dawały radę. Marzyło im się nowe ubrania i zabawki, ale dzieci nie prosiły. Wiedziały, że mama kupi, jak tylko będzie mogła. W tym roku razem z Szymonem planowali nawet postawić dużą szklarnię, na razie z folii, ale już wszystko przeliczyli, żeby przygotować więcej słoików z ogórkami i pomidorami na zimę. Halina przestawiła wiadro do drugiej ręki i nagle zobaczyła tłum. No, może nie tłum, bo na wsi, zwłaszcza o tej porze, już trzy osoby to tłum. Skierowała się tam, bo ta „tłuszcza” stała koło jej płotu. Jeszcze nie doszła, a już słyszała:

— Ogromny, na pewno myśliwski.

— Pewnie dzik go podrapał. Nie, nie przeżyje.

Halina spojrzała tam, gdzie patrzyli ludzie, i aż jęknęła.

— No co wy stoicie? Trzeba mu pomóc!

Ludzie odwrócili się do niej. Sąsiad powiedział:

— No ty, Halina, powiesz. Widzisz te kły? Kto się do niego zbliży? I tak mu już nie pomożesz.

— Jak to nie pomożesz? Przecież wyszedł do ludzi po pomoc.

Na śniegu leżał pies, może myśliwski, może nie. Halina specjalnie się na tym nie znała, ale widziała, że ma poważnie uszkodzony bok. Zwierzę było ogromne, ale Halina wcale się go nie bała. Widziała, jak bardzo cierpi! Ludzie tylko się zaśmiali i wkrótce się rozeszli. Nikomu nie chciało się problemów.

Halina delikatnie pogłaskała psa między uszami.

— Wytrzymaj jeszcze chwilę. Zaraz przyniosę koc, przeniosę cię i spróbujemy dotrzeć do domu.

Za plecami usłyszała szelest.

— Mamo, przyniosłem koc. A jeszcze możemy wziąć drzwiczki od starej lodówki, będą jak nosze.

Halina gwałtownie się odwróciła — obok stał Szymon, a w jego oczach błyszczały łzy. Widziała, jak bardzo pies cierpi. Zwierzę zacisnęło zęby na kocu i cicho skomlało. Zamilkło, gdy Halina opatrywała ranę. Jeśli psy tracą przytomność, to teraz właśnie to się stało. Młodsze dzieci śledziły wszystko z kanapy szeroko otwartymi oczami.

— Mamo, on przeżyje?

Szymon głaskał psa po głowie, który w końcu otworzył zamglone oczy.

— Musi przeżyć, będziemy się nim opiekować.

Następnego dnia, gdy tylko Halina przyszła do obory, otoczyły ją dojarki.

— Halina, powiedz, co ty masz w głowie? Po co ci w domu obcy, wielki pies, i to jeszcze z dziećmi?

— No właśnie. Jakby nie miała trójki dzieci, którym i tak brakuje. I po co? I tak zdechnie, a jeśli nie, to na pewno kogoś pogryzie.

Halina nawet podniosła głos:

— Nie rozumiem, czy wy nie macie własnych problemów, że w moje grzebiecie? Zosia, wczoraj Kasia mówiła, że wytarga cię za włosy, bo donieśli jej, że twój chłopak do ciebie zachodzi przez ogrody. A tobie, Anka, też by się przydało u siebie posprzątać, zamiast wtrącać się do mojego domu. Twój Krzysiek znowu wczoraj pił piwo za sklepem, a ma dopiero czternaście lat.

Baby momentalnie zamilkły, a niektóre nawet odskoczyły od Haliny, bo nigdy wcześniej sobie na coś takiego nie pozwalała. A Halina poszła do pracy. „Tylko nie zapomnieć wziąć mleka. Może Rex choć trochę wypije.” Reks