Chodźmy do ołtarza!

**Dziennik, 15 czerwca 2023**

Zawsze byłem cichy i skromny. Mieszkam z rodzicami we wsi pod Lublinem – może to kwestia wychowania, a może po prostu taki już jestem. Moja matka, Krystyna, i ojciec, Marek, nigdy nie mieli ze mną problemów. Zawsze byłem posłuszny.

Za płotem słychać było krzyki i awantury. Nasza sąsiadka, Weronika, sama wychowuje dwóch synów – Darka i Krzysia, urwipołciów. Szczególnie starszy, Darek, dawał jej popalić.

— Darek, znowu bijesz brata? Zaraz ci pokażę! — krzyczała Weronika.

— To on mnie zaczepia! A ty zawsze po jego stronie! — odgryzał się chłopak.

— Jak ty rozmawiasz z matką?! — grzmiało z podwórka.

I tak codziennie. Weronika często narzekała przed Krystyną:

— Nie mam z nimi rady. U was zawsze spokój, a twój Łukaszek taki grzeczny. Zazdroszczę ci, Krysia. No ale co dziwnego – twój Marek też stateczny, więc i syn w niego poszedł. A mój chłop był żywiołowy, awanturnik, i przez to życie skrócił. Gdyby nie pił, nie zginąłby pod kołami… Darek to jego kopia, a Krzysio choć spokojniejszy, też się nie poddaje. O, los mój, los…

— No tak, Wera, twoje chłopaki to prawdziwe wichrzyciele. Na zebraniu nauczycielka Darka opieprzała na czym świat stoi. A ty przecież nie chodzisz.

Łukasz i Darek chodzili do tej samej klasy, razem wracali do domu. Ja uczyłem się przeciętnie, on ledwo ciągnął.

— Nie chodzę. Wstyd słuchać, jak narzekają na moich urwisów, zwłaszcza na Darka. I tak w pracy… Nie uwierzysz, Krysia, jak widzę nauczycieli, to uciekam w drugą stronę. Od razu zaczną jęczeć, a ja się czerwienię i pocę — przyznała Weronika. — Zazdroszczę ci, naprawdę. Twój Łukaszek to chłopak jak trzeba, a moje… Machnęła ręką i poszła do domu.

Chłopcy dorośli. Darek pozostał żywiołowy, po gimnazjum rzucił szkołę, Krzyś jeszcze się uczył.

— Zrobię prawo jazdy, odsłużę wojsko, a potem się ożenię — takie miał plany.

Łukasz też dorósł, ale pozostał cichy i łagodny. Lubił samotnie zbierać grzyby w lesie, wieczorami pił herbatę na ganku i czytał książki. Po szkole został elektrykiem, nie planował wyjeżdżać ze wsi. Rodzice nie pozwoliliby. Jedynak.

— Tu są twoje korzenie, synu — mawiał Marek, a on się nie sprzeciwiał.

Do szkoły w Lublinie jeździł autobusem. Miasto go męczyło – za dużo ludzi. Z dziewczynami nie umiał rozmawiać, choć niektóre zerkały w jego stronę. Odmawiał, tłumacząc się powrotem.

— Łukasz, nie zadawaj się z tymi miejskimi — ostrzegała Krystyna. — Wciągną cię i nie wyplączesz.

— Daj spokój, mamo… — opędzał się.

Bywał w wiejskim klubie, ale na dziewczęta nie zwracał uwagi. Nikt nie wiedział, że podkochiwał się w Kasi z młodszych klas, ale bał się do niej odezwać.

— Czemu nie jestem taki jak Darek? Dziewczyny za nim latają, a ja się boję nawet słowa przemówić — myślał.

Pewnego dnia Darek zaprosił go na swoje wesele.

— Przyjdź, Łukasz. Będą dziewczyny z sąsiedniej wsi. Nie przegap szansy, bo zostaniesz starym kawalerem — zaśmiał się.

Ślub był huczny. Wśród druhów panny młodej zauważył żywiołową Dominikę. Obserwowała go, a potem podeszła.

— Hej, znam cię! Jesteś synem pana Marka — powiedziała. — Mój tata z nim pracuje. Jestem Dominika.

Łukasz zaczerwienił się jak burak. Spocił się, ledwo coś wydukał. Ale Dominika mu się spodobała, więc tym bardziej się