Chodź, weźmy ślub!

**Dziennik, 15 czerwca**

Zawsze byłem spokojnym człowiekiem. Mieszkam z rodzicami w małej wsi pod Lublinem – taka już moja natura. Rodzice, Barbara i Józef, nigdy nie mieli ze mną problemów. Zawsze grzeczny, zawsze posłuszny.

Za płotem sąsiadów codziennie słychać było krzyki. Marianna, samotna matka, wychowywała dwóch synów – Wojtka i Krzysia. Chłopcy jak żywioł, szczególnie starszy Wojtek.

— Wojtek, znowu bijesz brata? Zaraz ci pokażę! — rozlegało się z podwórka.

— To on zaczyna! Ty zawsze po jego stronie! — odgryzał się Wojtek.

— Jak ty się odzywasz do matki?! — odpowiadała Marianna.

I tak w kółko. Często narzekała mojej mamie:

— Nie mam już siły na te urwisy. U was tak cicho, tak spokojnie. Twój Krzysiu to anioł, Basiu. Zazdroszczę ci. No ale co mówić – twój Józef też cichy, widocznie syn po nim. A mój mąż? Awanturnik, zawadiaka… i dlatego wcześnie pożegnał się z życiem. Gdyby nie ten charakter, nie upiłby się i nie utopił. Wojtek to jego kopia, a Krzyś choć spokojniejszy, też nie daje za wygraną. O, moja dola…

— No tak, Maryś, twoi chłopcy to istne wichury – przyznała mama. – Na wywiadówce nauczycielka ostro ganiła Wojtka. Ty nawet nie przychodzisz.

Chodziłem z Wojtkiem do tej samej klasy. Ja uczyłem się przyzwoicie, on ledwo ciągnął.

— Nie chodzę, wstyd – wyznała Marianna. – Jak widzę nauczycieli, uciekam w boczne uliczki. Zazdroszczę ci, Basiu, naprawdę. Twój Krzysiu to złoty chłopak, a moje… – machnęła ręką i poszła do domu.

Chłopcy dorastali. Wojtek pozostał rozrabiaką, po podstawówce rzucił szkołę. Krzyś jeszcze się uczył.

— Zrobię prawo jazdy, pójdę do wojska, a potem się ożenię – takie miał plany.

Ze mną już rozmawiał jak z dorosłym. Ja wciąż byłem cichy, lubiłem samotne spacery po lesie, zbieranie grzybów, czytanie książek. Po szkole zostałem elektrykiem, nie myślałem o wyjeździe. Rodzice by nie pozwolili.

— Tu są twoje korzenie, synu – mawiał tata. I ja się nie sprzeciwiałem.

Do szkoły w mieście jeździłem autobusem. Nie lubiłem miejskiego zgiełku. Dziewczyny na mnie patrzyły, niektóre śmiałe zapraszały do kina. Wymigiwałem się, mówiąc, że muszę zdążyć na ostatni autobus.

— Tylko nie wdawaj się z miejskimi – ostrzegała mama. – Wciągną cię, a potem zostawią.

— Daj spokój, mamo… – odpowiadałem.

Bywałem w wiejskim klubie, czasem z Wojtkiem. Dziewczyny mnie ignorowały, bo i ja ich unikałem. Nikt nie wiedział, że podkochiwałem się w Eli z młodszego rocznika. Bałem się do niej zagadać.

— Dlaczego nie jestem taki odważny jak Wojtek? – myślałem. – On ma dziewczyny wokół siebie, a ja… Drżą mi kolana, gdy tylko Eli jest blisko.

— Krzysiu, szykuj się na moje wesele! Będzie w klubie, przyjadą dziewczyny z sąsiedniej wsi. Nie bądź dziadkiem – śmiał się Wojtek.

Jego narzeczona, Magda, była z wioski o cztery kilometry dalej.

— Przyjdę – obiecałem.

Wesele było huczne. Tańczyli wszyscy, tylko ja siedziałem przy stole. Wtedy zauważyła mnie druhna, Zosia. Wesoła, rozgadana.

— Hej, znam cię! Jesteś synem wujka Józefa! – zawołała.

Poczerwieniałem. Zosia mówiła bez przerwy, ja ledwo się odzywałem. W końcu pociągnęła mnie do tańca. Ku mojemu zdziwieniu, poszło gładko.

— To było… fajne – pomyślałem.

Zosia wywarła na mnie ogromne wrażenie. Ale bałem się jej szukać.

— Co ludzie powiedzą? Pewnie już o mnie zapomniała…

Pewnej soboty pod oknem rozległo się głośne gwizdnięcie. To była Zosia, na rowerze.

— Jutro koncert u nas, idziesz? – zapytała, jakbyśmy się nigdy nie rozstawali.

— Idę.

Następnego dnia zaczęliśmy się spotykać. To ona zawsze inicjowała. Gdy nie mogłem przyjechać, przyjeżdżała ona. Mamie się to nie podobało.

— Ta Zosia to ogień, nie dziewczyna. Znajdź sobie skromniejszą – przekonywała.

Ale ja byłem już zakochany. To Zosia pierwsza wyznała miłość i zaproponowała ślub.

— Chcę być tylko z tobą. Ożeń się ze mną.

— Zgoda – odparłem, czując, że to ja powinienem był to powiedzieć.

Następnego dnia poszliśmy do rodziców.

— Kocham Krzysia – oświadczyła Zosia.

— Ja też kocham Zosię – dodałem, sam zaskoczony własną śmiałością.

Rodzice ustąpili. Wieś huczała.

— Cichy Krzysiu się żeni? A ta Zosia to żywioł! – plotkowali pod sklepem.

— Widzisz, gdybym ja się nie ożenił, ty byś nie znalazł żony – śmiał się Wojtek.

Wesele było równie huczne. Zamieszkaliśmy u rodziców. Mama bała się, że Zosia będzie trudna, ale okazała się pełna szacunku. Wkrótce urodził się Jasio, a trzy lata później – Hania. Teraz budujemy własny dom.

**Lekcja? Czasem warto dać się porwać żywiołowi.**