Powiedziała „wszystko w porządku” — i płakała całą noc

Powiedziała „wszystko w porządku” – a płakała całą noc

– Mamo, co się z tobą dzieje? – Jadzia pociągnęła matkę za rękaw. – Dlaczego milczysz? Przecież pytam!

– Wszystko w porządku, córeczko – Wanda Stanisławówna otarła ręce o fartuch i odwróciła się do okna. – Po prostu dziś jestem zmęczona.

– Jaka zmęczona? Przecież jesteś na emeryturze! – głos córki brzmiał rozdrażniony. – Już od pół godziny tłumaczę ci o przeprowadzce, a ty jakbyś nie słyszała.

– Słyszę, słyszę. Przenosicie się do nowego domu, brawo.

Jadzia prychnęła i usiadła przy kuchennym stole, gdzie stały nietknięte kubki z wystygłą herbatą.

– Mamo, no spójrz na mnie w końcu! Co się stało?

Wanda Stanisławówna powoli odwróciła się do córki. W jej oczach lśniły niewypłakane łzy, ale uparcie je powstrzymywała.

– Mówię ci, wszystko w porządku. Mów dalej o swoim domu.

Jadzia uważnie spojrzała na matkę. Coś było nie tak, ale nie potrafiła zrozumieć, co dokładnie. Matka wyglądała na wymizerowaną, pod oczami miała cienie.

– Mamo, a gdzie tata? Jeszcze nie wrócił z działki?

– Tata… – Wanda Stanisławówna zawahała się. – Tata się spóźnia. Ma tam dużo pracy w ogródku.

– W grudniu? – zdziwiła się Jadzia. – Jaką pracę w grudniu na działce?

– No… śnieg odgarnąć, domek sprawdzić. Zima przecież.

Córka zmarszczyła brwi. Ojciec nigdy nie jeździł zimą na działkę. Mówił, że tam nie ma co robić, tylko pieniądze na bilet się marnują.

– Mamo, zadzwoń do taty. Niech wraca, muszę z wami obojgiem porozmawiać.

– Nie trzeba mu przeszkadzać – szybko odpowiedziała Wanda Stanisławówna. – On tam… zajęty.

– Czym zajęty? – Jadzia sięgnęła po telefon. – Zaraz sama zadzwonię.

– Nie! – matka gwałtownie wyrwała jej aparat. – Nie dzwoń do niego, proszę.

Jadzia osłupiała na taką reakcję.

– Mamo, co się dzieje? Pokłóciliście się, czy co?

– Nie kłóciliśmy się. Wszystko w porządku, przecież mówię.

– Co za „wszystko w porządku”! – wybuchnęła Jadzia. – Siedzisz blada jak ściana, oczy czerwone, taty nie ma w domu, a ty powtarzasz „wszystko w porządku”!

Wanda Stanisławówna mocno zacisnęła usta i znów odwróciła się do okna. Za szybą wirowały duże płatki śniegu, przykrywając podwórko białym całunem.

– Chcesz świeżej herbaty? – spytała, zmieniając temat. – Ta już wystygła.

– Nie chcę herbaty! Chcę prawdy!

Jadzia wstała od stołu i podeszła do matki.

– Mamo, jestem twoją córką. Jeśli coś się stało, powinnam wiedzieć. Gdzie jest tata?

Wanda Stanisławówna zamknęła oczy. W piersi ścisnęło ją od bólu, który nosiła w sobie od tygodnia. Tydzień milczenia, niedomówień, udawania.

– Tata… – zaczęła i urwała.

– Co z tatą? – Jadzia złapała matkę za ramiona. – Mamo, przerażasz mnie!

– Z tatą wszystko w porządku. Jest zdrowy.

– To gdzie jest?

Długa cisza zawisła między nimi. Wanda Stanisławówna patrzyła w podłogę, bawiąc się brzegiem fartucha.

– U Haliny – wykrztusiła w końcu.

– U jakiej Haliny?

– U Haliny Kazimierzówny. Z sąsiedniej klatki.

Jadzia zamrugała, zdezorientowana.

– Nie rozumiem. Co on tam robi?

– Mieszka – cicho powiedziała Wanda Stanisławówna.

Słowo spadło między nimi jak kamień w wodę, rozchodząc się kręgami zrozumienia.

– Jak… mieszka? – powtórzyła Jadzia.

– Wyprowadził się do niej. Tydzień temu. Powiedział, że już ze mną nie wytrzymuje, że ją kocha.

Córka opadła na krzesło, jakby podcięta.

– Mamo… To prawda?

– Prawda.

– A ty mi mówisz „wszystko w porządku”?

Wanda Stanisławówna wreszcie odwróciła się do córki. Jej twarz była mokra od łez, których już nie mogła powstrzymać.

– A co miałam powiedzieć? Że twój ojciec, z którym przeżyliśmy trzydzieści osiem lat, zostawił mnie dla sąsiadki? Że jestem teraz nikomu niepotrzebną staruszką?

– Mamo… – Jadzia zerwała się i objęła matkę. – Dlaczego od razu mi nie powiedziałaś?

– Nie chciałam martwić. Ty z przeprowadzką, z dziećmi, z pracą. Po co ci moje problemy?

– Jakie dzieci? Moje dzieci już dorosłe! A ty jesteś moją matką, i twoje problemy to moje problemy!

Wanda Stanisławówna zaszlochała i przytuliła się do córki.

– Jadziu, tak mi źle. Nie wiem, co robić. Jak żyć dalej.

– Opowiedz mi wszystko. Od początku.

Usiadły razem na kanapie. Wanda Stanisławówna otarła oczy chusteczką i zaczęła opowiadać.

– Zaczęło się jakieś trzy miesiące temu. Tata zaczął się spóźniać, mówił, że ma różne sprawy. Potem stał się obojętny. Wcześniej zawsze pytał, jak mi minął dzień, co ugotowałam na obiad. A tu milczy, telewizor ogląda albo w telefonie siedzi.

Jadzia słuchała, nie przerywając.

– Najpierw myślałam, że po prostu zmęczony. W pracy miał nawał, nowy projekt. Ale potem zauważyłam, że bardziej dba o siebie. Koszule nowe kupił, wodą kolońską się zaczął pryskać. A w domu chodził ponury.

– I niczego nie podejrzewałaś?

– Podejrzewałam, oczywiście. Ale myślałam, że może mi się wydaje. Tyle lat razem, dzieci, wnuki niedługo… Wydawało się to niemożliwe.

Wanda Stanisławówna znów zapłakała.

– A potem spotkałam tę Halinę pod sklepem. Zachowywała się tak dziwnie, krępowała się, oczy spuszczała. I wtedy zrozumiałam.

– Co zrozumiałaś?

– Że są razem. Kobieca intuicja. Wróciłam do domu, a tata się gdzieś wybiera. Mówi, że do Janickiego wpadnie. A sam wystrojony, uczesany.

– I go śledziłaś?

– Tak. Wstyd, ale śledziłam. Poszedł prosto do tej Haliny. Wszedł do jej mieszkania.

Jadzia zaci