To mnie wkurza!” – Wiola przeszła się po pokoju, wymachując rękami. – „Mamo, ile jeszcze można wytrzymać? Koleżanki już się ze mnie śmieją!

— Mamo, mam to gdzieś! — Kinga przeszła się po pokoju, wymachując rękami. — Mamo, ile jeszcze można to znosić? Moje koleżanki już się ze mnie śmieją!

— Mamo, znowu kapie! Znowu! — wrzasnęła Kinga, wyskakując z łazienki z mokrymi włosami i ręcznikiem w dłoniach. — Mówiłam, że z tym mieszkaniem coś jest nie tak!

— Cicho bądź! Sąsiedzi usłyszą! — syknęła Barbara Nowak, rzucając ścierkę i biegnąc do córki. — Gdzie kapie?

— Wszędzie! Z kranu, z prysznica, nawet spod umywalki leci woda! — Kinga wymachiwała rękami, rozchlapując wodę po korytarzu. — Mówiłam! Mówiłam, że nie trzeba było wiązać się z tym ruderą!

Barbara milcząco weszła do łazienki, spojrzała na rozlewającą się po podłodze wodę i ciężko usiadła na taborecie. Miesiąc temu przeprowadziły się do tej dwupokojowej kawalerki w centrum Warszawy, sprzedając swój dom na przedmieściach. Wydawało się, że życie wreszcie się ułoży — blisko do pracy, sklepy, przychodnia. A teraz…

— Mamo, czemu siedzisz? Trzeba coś zrobić! — Kinga stała w drzwiach, otulona szlafrokiem.

— A co mamy zrobić? — zmęczonym głosem odparła Barbara. — Hydraulika wzywać? Znowu za swoje? To już trzeci raz w tym miesiącu.

— Może porozmawiać z właścicielką? Niech ona płaci, to jej mieszkanie!

— Już rozmawiałam. Mówi, że to nasza wina, że nieumiejętnie korzystamy z instalacji. A jak można nieumiejętnie zakręcić kran? — Barbara wstała, zaczęła zbierać wodę ścierką. — Idź jeść śniadanie, spóźnisz się do pracy.

— Jakie śniadanie? Kuchenka znowu nie działa! — oburzyła się Kinga. — Wczoraj cały wieczór się męczyłam, ledwo ugotowałam kaszę. A dziś w ogóle się nie włącza.

Barbara tylko westchnęła. Kuchenka rzeczywiście szwankowała od pierwszego dnia, ale właścicielka, pani Danuta, zapewniała, że działa, tylko trzeba się przyzwyczaić. Przyzwyczaić do tego, że palniki włączają się raz na pięć, a piekarnik działa, jak mu się podoba.

— Dobrze, pobiegnę do Ewy, poproszę o wrzątek — mruknęła Kinga, wciągając dżinsy.

— Nie biegaj do sąsiadów! — zatrzymała ją matka. — I tak już wstyd. Wczoraj u Ewy prosiłyśmy o masło, przedwczoraj o sól. Pomyślą, że jesteśmy żebraczkami.

— To co? Głodne mamy iść do pracy?

Barbara spojrzała na córkę i poczuła, jak w gardle ściska ją znajomy guzek. Po co w ogóle zgodziły się na ten wyjazd? W swoim domu problemów było mniej, żyły spokojnie, nikomu nie przeszkadzały. A tu każdego dnia nowa niespodzianka.

Kinga wyszła do pracy głodna i wściekła, a Barbara została, by rozprawić się z potopem w łazience. Wytarła wodę, spróbowała dokręcić krany — bez skutku. Cienka strużka i tak sączyła się spod zaworu.

Telefon zadzwonił, gdy właśnie zamierzała zadzwonić do hydraulika.

— Pani Barbaro? Tu Danuta. Jak tam? Nie narzekają?

— No cóż — ostrożnie zaczęła Barbara — znowu mamy problem z hydrauliką…

— Znowu? — przerwała właścicielka. — Co wy tam robicie z moim mieszkaniem? Mówiłam, trzeba ostrożnie!

— Nie robimy nic dziwnego. Po prostu odkręcamy i zakręcamy krany, jak trzeba.

— To po co co tydzień wzywacie hydraulika? Może coś zniszczyłyście? Upuściłyście coś ciężkiego?

Barbara zacisnęła usta. Nic nie upuściły, po prostu mieszkanie okazało się dalekie od tego, co obiecywała pani Danuta przy oglądaniu. Wtedy wszystko działało, woda leciała, kuchenka grzała, gniazdka nie iskrzyły. A teraz codziennie nowa niespodzianka.

— Pani Danuto, może jednak pośle pani fachowca? Już nam głupio…

— Jakiego fachowca? Same jesteście winne! Przecież mówiłam, że instalacja stara, trzeba uważać!

— Ale w umowie pisze, że wszystko sprawne…

— Sprawne, sprawne! Tylko ręce macie nie od tej strony! — warknęła pani Danuta i rzuciła słuchawkę.

Barbara powoli odłożyła telefon i rozejrzała się. Mieszkanie rzeczywiście było w centrum, jasne, z wysokimi sufitami. Ale z każdym dniem było jasne, że piękno to tylko na pokaz. Instalacja stara, rury zardzewiałe, okna nie domykają się dobrze, a o remoncie właścicielka słyszeć nie chciała.

Na obiad wróciła Kinga, pochmurna jak listopadowe niebo.

— No i co? Coś naprawili? — zapytała, rzucając torbę na podłogę.

— Gdzie tam. Właścicielka twierdzi, że same jesteśmy winne.

— Winne? Czego? — poderwała się córka. — Tego, że jej mieszkanie się rozpada?

— Kinga, nie krzycz. Ściany cienkie, sąsiedzi usłyszą.

— Mam to gdzieś! — Kinga przeszła się po pokoju, wymachując rękami. — Mamo, ile jeszcze można to znosić? Moje koleżanki już się ze mnie śmieją! Mówią, że żyję jak Cyganka — raz woda nie działa, raz prąd, raz kuchenka!

— Niech twoje koleżanki lepiej milczą — zamruczała Barbara. — Ich rodzice kupują mieszkania, a nie wynajmują.

— To może my też kupmy? — nagle zaproponowała Kinga. — Zostały pieniądze ze sprzedaży domu, dołożymy trochę…

— Jakie pieniądze? — zdziwiła się matka. — Przecież wydałyśmy prawie wszystko na twoją operację.

Kinga zamilkła. Operacja rzeczywiście kosztowała majątek, i właśnie dlatego zdecydowały się na przeprowadzkę bliżej szpitala. Myślały, że wynajem to rozwiązanie tymczasowe, dopóki Kinga dojdzie do siebie. A wyszło, że wpadły w pułapkę.

— Może poszukamy innego mieszkania? — niepewnie zaproponowała Kinga.

— Za co? — Barbara wskazała na stół, gdzie leżały rachunki. — Patrz. Prąd, woda, czynsz, twoje leki. Ledwo wiążemy koniec z końcem.

Kinga podeszła, przejrzała papiery i gwizdnęła cicho.

— O rany! Nie wiedziałam, że tak drogo…

— Nie musiałaś wiedzieć. To moja sprawa. — Barbara zebrała rachunki w stosik. — Ale teraz rozumiesz, dlaczego nie możemy tak po prostu wyprowadzić się?

Córka skinęła głową. Pot