Teściowa szeptała za moimi plecami: Tajemnice rodzinnych spotkań

Teściowa szeptała za plecami:

— Co ty opowiadasz, Marianna Franciszkowna?! — głos Ludwiki Wacławówny dźwięczał oburzeniem. — Jak można takie rzeczy o synowej rozpowiadać?

— A co ja mówię? — udawała zdziwienie sąsiadka, poprawiając okulary. — Nic złego nie powiedziałam, tylko zauważyłam, że twoja Jagoda jakaś inna się stała. Albo bardzo zmęczona, albo…

— Albo co? — Ludwika Wacława podeszła bliżej do płotu. — Mów już do końca!

— No nie wiem… — Marianna Franciszkowna zniżyła głos do szeptu, ale tak, żeby słychać było i w sąsiednim ogródku. — A może ona tego… w ciąży jest? I ukrywa? W końcu dziwne, że od trzech lat w związku, a dzieci nie ma…

Jagoda zastygła za furtką, ściskając w ręce siatkę z chlebem. Właśnie wracała ze sklepu i przypadkiem usłyszała tę rozmowę, ale teraz nie mogła się ruszyć. Serce waliło tak głośno, że wydawało się, iż cały świat je słyszy.

— Marianno, co ty pleciesz! — machnęła ręką teściowa. — Młodzi są jeszcze, karierę budują. Jagoda w banku pracuje, odpowiedzialne stanowisko. Dzieci jeszcze zdążą.

— Tak, kariera… — przeciągnęła sąsiadka. — A ja widzę, jak rano wychodzi z domu. Blada, podkrążone oczy. I do sklepu teraz częściej chodzi, wcześniej tak nie było. A wczoraj widziałam, jak stała przed apteką, długo coś oglądała w witrynie…

Jagoda poczuła, jak po plecach przebiegł jej dreszcz. Faktycznie, stała wczoraj przed apteką, przyglądając się testom ciążowym, ale nie zdecydowała się ich kupić. Strach paraliżował ją od dwóch tygodni — przed niepewnością, przed rozmową z mężem, przed tym, że życie może się diametralnie zmienić.

— Daj spokój z wymysłami! — zirytowała się Ludwika Wacława. — Jagoda to dobra dziewczyna, pracowita. Gdyby coś było, powiedziałaby mi pierwsza. Dobrze się dogadujemy.

— Dobrze się dogadujecie… — powtórzyła Marianna Franciszkowna z dziwnym naciskiem. — A wiesz, że codziennie wieczorem dzwoni do swojej mamy? Długo rozmawia, a jak Wojtek wraca, od razu się rozłącza?

Jagoda zamknęła oczy. Tak, dzwoniła do matki codziennie, zwłaszcza ostatnio. Ale nie dlatego, że chciała coś ukryć przed teściową, tylko… mama ją rozumiała. Mogła z nią porozmawiać o pracy, o lękach, o tym, że czasem potrzebuje pobyć sama.

— I co w tym złego? — broniła się Ludwika Wacława. — Dziewczyna lubi pogadać z mamą, to normalne.

— Normalne, oczywiście — zgodziła się sąsiadka, ale w głosie czaiła się fałszywa słodycz. — Ale wczoraj Zofia Stanisława mówiła, że widziała Jagodę na przystanku, gdy wracała z pracy. Płakała, mówi. Siedziała w autobusie i chusteczką oczy wycierała.

Jagoda przypomniała sobie tamten dzień. Tak, płakała w autobusie, ale nie z powodu ciąży czy problemów małżeńskich. Po prostu w pracy zwolniono jej koleżankę, z którą przyjaźniły się od lat. A szef zasugerował, że zwolnienia będą kontynuowane. Strach przed utratą pracy, szczególnie teraz, gdy z Wojtkiem oszczędzali na mieszkanie, stawał się coraz cięższy.

— Słuchaj, Marianno — głos teściowej stał się twardy. — Co ty właściwie chcesz powiedzieć? Mów wprost, nie owijaj w bawełnę.

— Nic szczególnego — pospiesznie odparła sąsiadka. — Tylko wydaje mi się, że ma jakieś problemy. Może w pracy? Albo… — znów zniżyła głos, — z Wojtkiem nie wszystko gra?

— Z moim synem wszystko w porządku! — wybuchnęła Ludwika Wacława. — Kochają się, to widać!

— Widać, widać… — powtórzyła Marianna Franciszkowna. — A zauważyłaś, że ostatnio Wojtek później wraca? I ubiera się jakoś… odświętniej. Nową koszulę kupił, wody toaletowej zaczął używać…

Jagoda zaci