Mąż na pół etatu

— Świetnie. Zrobiłeś żonie dziecko i teraz chowasz się pod mamusi spódnicę? Nie, synku, tak to nie działa. Nie będę cię ukrywać.
— O co ci chodzi z tym ukrywaniem? Nie na zawsze… Po prostu muszę złapać oddech, rozumiesz? Tam ona wrzeszczy, płacze, potem przeprasza, a za chwilę znów wrzeszczy… Mam nerwy tak napięte, że już sam oddech innej osoby mnie wkurza!
— Oddech złapiesz już na tamtym świecie — syknęła Tamara, robiąc stanowczy krok naprzód. — Ożeniłeś się? To teraz znosisz. To nie kolonie, tylko rodzina. Myślałeś, że całe życie będziecie biegać po klubach i oglądać filmiki?

Marek odwrócił wzrok i nerwowo wzruszył ramionami. Chciał coś powiedzieć, ale słowa utknęły mu w gardle. Postawił torbę na podłodze, jakby mimo wszystko zamierzał wedrzeć się do mieszkania matki, nawet przez jej protesty.

Tamara natychmiast się przybliżyła.

— Nie! Żadnych noclegów. Żadnych obiadów. Jak sam nie pójdziesz, wezwę policję. Na serio. Patrzcie go, zmęczony się znalazł…

Marek zawsze tak robił. Patrzył niepewnie i z wyrzutem, ale w jego oczach migotały iskry urazy.

…Syn od dziecka był mistrzem wymigiwania się. Gdy starszy brat harował na działce, Marek narzekał na ból brzucha i leżał w łóżku z gorączką. Tamara biegała z nim po lekarzach, aż w końcu zrozumiała, że jej młodszy po prostu świetnie grał i był przebiegły.

Pewnego razu, gdy znów „zachorował” przed klasówką, po prostu wyciągnęła go za kark z łóżka. Chlipał, jęczał i narzekał, ale musiał iść.

— Jak umrę w szkole, to będziesz wiedziała… — mruczał obrażony, głośno pociągając nosem. — Pani Anna Ciebie zruga, że wysłałaś mnie chorego. Ciebie, nie mnie.

Tamara się śmiała, choć nawet wtedy czuła, że to nie jest zabawne. Marek mógł pół dnia budować zamki z klocków, ale sprzątnięcie talerza było dla niego tragedią kosmiczną. Zadania domowe robił tylko po awanturze. Przy każdym problemie biegł do mamy z oczami nieszczęśliwego szczeniaka.

I choć Tamara próbowała to powstrzymać, nawyk unikania odpowiedzialności nigdy nie zniknął.

Kasia, żona Marka, miała trudny charakter. Na początku była cicha, słodka i czuła. Niemal w niebo nosiła.

— Parę razy nawet przyniosła mi kawę do łóżka. Mamo, taką żonę właśnie chciałem — chwalił się Tamarze.

Ale Tamary takimi sztuczkami nie dało się oszukać. Doskonale wiedziała, że na początku każdy stara się pokazać z najlepszej strony. Do tego Kasia miała zaledwie dwadzieścia jeden lat. Zero doświadczenia, za to mnóstwo chęci, by wszystkim dogodzić.

Wystarczyła jedna kolacja, by Tamara poczuła, że za maską grzecznej dziewczynki kryje się mały wulkan. Gdy Marek poprosił o widelec zamiast łyżki, Kasia wstała, ale głośno i irytująco westchnęła. Gdy żartem nazwał ją „księżniczką”, uśmiechnęła się, ale mimowolnie uniosła brew.

Gdy siostrzenica Tamary nieopatrznie skomentowała sałatkę, Kasia zerwała się od stołu, zaciskając usta.

— Oj, zapomniałam zadzwonić do mamy! — rzuciła i zniknęła w kuchni.

Tamara była pewna, że do nikogo nie zadzwoniła. W kuchni panowała cisza.

— Uważaj z nią, synku. Na pewno to twoje? — szepnęła ostrożnie, gdy Kasia wyszła. — Nie najgorsza dziewczyna, akurat taka, jakiej potrzebujesz, żeby cię poganiała, ale…

„Ale nie rozumiesz, na co się piszesz” — pomyślała Tamara, choć głośno tego nie powiedziała.

— Mamo, u nas wszystko gra. Jesteś dla niej za surowa. Bywa emocjonalna, ale to nie problem — machnął ręką Marek.

Nie problem… Dla Tamary to naprawdę nie było problemem. Widziała w tym nawet plusy. Tak, Kasia miała charakter, ale za to była przebojowa i niezależna. Zawsze dostanie swoje. I nie pozwoli Markowi rozlazić się.

Tylko czy Marek był na to gotowy? Jak pokazało życie — nie był.

Pół roku po ślubie Kasia i Marek zjawili się u Tamary z tortem i szerokimi uśmiechami.

— Mamo, niedługo zostaniesz babcią!

Tamara o mało się nie zakrztusiła. Gardło jej się ścisnęło, a dłonie natychmiast spociły. Poprawiła okulary i wpatrzyła się w parę. Świecili się jak po wygranej w totka.

— Co wy? — wyrwało się Tamarze. — Nie minął nawet rok, a już dzieci?

Marek uniósł brwi zaskoczony — nie spodziewał się takiej reakcji. Kasia spuściła wzrok i zmarszczyła brwi. Było jasne — przekonywanie na nic się nie zda.

— No bo co w tym złego? Jesteśmy małżeństwem, mamy rodzinę — bąknął Marek.

Tamara ciężko westchnęła. Przecież to dwoje dzieci! Gdzie im jeszcze trzecie? Nie maja pojęcia, co to znaczy zasnąć ze zmęczenia pod prysznicem. Ale nie proponowała alternatyw. I tak by ją obwinili. Skoro już się stało — trudno.

„I tak ode mnie nic nie zależy” — myślała. Ale się myliła. Los postanowił nagle przekazać jej ster.

Jak do tego doszło? Stopniowo. Zaczęło się od niewinnego nawyku. Marek zaczął wpadać do matki na obiad. Mówił, że tęskni, chce ją częściej widywać, że dopiero teraz docenia jej troskę. W końcu się wygadał.

— Kasię od wszystkiego mdli. Od mięsa, od ryby, nawet od jajecznicy. Je tylko sałatki. A ja nie jestem kozłem, też chcę coś porządnego zjeść — przyznał.

Zaczął więc przychodzić też na kolacje.

Tamara nie protestowała. Wydawało jej się, że pomaga i Kasi, i Markowi. Mniej stania przy garach dla synowej. A najedzony mężczyzna to szczęśliwy mężczyzna.

Ale Marek posuwał się coraz dalej.

— Rano wykończyła mi mózg — zaczął narzekać. — Złamała paznokieć, a ma jechać do koleżanki na urodziny. Pytała, czy to nie wstyd z takimi rękami. A skąd ja mam wiedzieć? Mnie to wisi, nawet bym nie zauważył.

Tamara słuchała, wzdychała i kiwała głową. Syn opowiadał, jak jest zmęczony w pracy. Że Kasia budzi go w nocy, żeby pogadać, przez co nie śpi. Że biegał po sklepach za egzotycznym owocem,