Historia Kobiet

*Kobieca historia*

Teresę i Piotra uważano za idealną parę. Oboje przystojni, sukcesywni, z pieniędzmi – tylko dzieci nie mieli. Lekarze rozkładali ręce, stawiając niepocieszającą diagnozę.

Ale oni nie tracili nadziei. Chodzili do kościoła, modlili się, jak umieli, jeździli po świętych miejscach. Do kogo tylko nie zaglądali. Jak tylko usłyszeli, że w jakiejś wiosce jest stara znachorka, od razu jechali. Jedna powiedziała, że dziecko będzie, nawet nie jedno, ale przez ból i straty. Dużo wtedy mówiła. Teresa tak się ucieszyła, że słuchała jednym uchem, niczego nie zapamiętała, tylko to, że trzeba wierzyć.

— Żyli by dla siebie, podróżowali, pieniędzy przecież mają od góry, a oni tragedię urządzają. Dzieci niewdzięczne, jak dorosną, to i wody w starości nie podadzą — szeptali za jej plecami inni.

— Stara już, sama pewnie ma bukiet chorób, a tu jeszcze dzieci chce. O wnukach czas myśleć… Ale skąd wnuki, skoro dzieci nie ma?

Teresa raz powiedziała Piotrowi, żeby się nie krępował – niech znajdzie sobie młodszą, która urodzi mu dziecko, a może i nie jedno. On spojrzał na nią w taki sposób, że pożałowała tych słów i nigdy więcej tematu nie poruszała. I tak żyli.

Wszystko było: praca, mieszkanie, pieniądze, ale okazało się, że do szczęścia to za mało. Teresa wiedziała, że byłaby najlepszą matką na świecie. Wyobrażała sobie, jak kołysze na rękach malutką istotkę, podobną do niej i męża, jak stawia pierwsze kroki, idzie do szkoły… Czasem sama sobie tłumaczyła: — Ludzie żyją bez dzieci. Musi tak być. Bóg nie daje dziecka, więc nie zasłużyłam. — Szukała w sobie wad, za które została ukarana.

Może modlitwy pomogły, może Najwyższy zlitował się nad ich cierpliwością i wiarą. Pewnego dnia stało się to cudowne zdarzenie, w które tak ufali.

Teresa już nie liczyła dni. Gdy rano poczuła mdłości, uznała, że to przez wczorajszy posiłek. Ale następnego ranka znów było jej niedobrze. Potem gotowała zupę i od zapachu mięsnego wywaru zrobiło się jej słabo. Czyżby…? Nie, to niemożliwe! Mimo wszystko kupiła w aptece dwa różne testy.

Jak często pragniemy cudu, a gdy go widzimy, wątpimy. Tak i Teresa nie od razu uwierzyła, gdy zobaczyła dwie upragnione kreski. Ledwo doczekała się Piotra z pracy, by podzielić się radością.

— Jestem w ciąży — wyrzuciła z siebie, zanim jeszcze zdążył zamknąć drzwi, i podała mu test.

Rzucili się sobie w ramiona i stali tak długo, aż łzy szczęścia wyschły na policzkach.

Piotr nie pozwalał jej dźwigać, nawet do sklepu chodził z nią, by nie nosiła ciężkich siatek. Ciągle pytał, jak się czuje.

— Przestań nade mną trząść. Kobiety starsze ode mnie rodzą — irytowała się Teresa.

— Inne mnie nie obchodzą. Mam tylko ciebie. Nie chcę, żeby coś się stało tobie i naszemu dziecku — mówił, całując żonę. — A poza tym, lubię się wami opiekować.

Gdy brzuch się zaokrąglił, sąsiedzi i współpracownicy nie pozostali obojętni. Jedni szczerze się cieszyli, inni nie kryli negatywnych komentarzy.

— To jednak in vitro zrobili?..
— Nie urodzi, albo urodzi kalekę — rzuciła jedna sąsiadka drugiej na ławce przed blokiem.
Teresa usłyszała i szybko odeszła od „życzliwców”. Szła, gładząc brzuch i szepcząc:

— Nie słuchaj nikogo. Będziesz najpiękniejsza i najmądrzejsza. — Wiedziała już, że to dziewczynka.

Wcześniej omijała dziecięce działy w sklepach, teraz śmiało wchodziła i wybierała najładniejsze ubranka. W domu rozkładała je i przyglądała się, wyobrażając sobie w nich córeczkę. Przytulała malutki body do twarzy. Pachniało sklepem, ale to przecież było ubranko jej dziecka.

Gdy nadszedł czas porodu, umówili się w najlepszej klinice na cesarkę, bojąc się niespodzianek. Zbyt długo czekali, by ryzykować. Dziewczynka urodziła się zdrowa. Nie było dnia, by nie dziękowali Bogu za to szczęście.

Teresa nie miała pokarmu, kupowali najdroższe mleko modyfikowane. Godzinami patrzyli, jak śpi. Potem były pierwsze ząbki, pierwsze słowa, pierwsze kroki. Piotr zaproponował, by po urlopie macierzyńskim nie wracała do pracy. Zarabiał dobrze, niech zajmuje się dzieckiem.

— Żadnych przedszkoli, tylko choroby od innych dzieci.

Córka stała się sensem życia Teresy, z radością została w domu. Ola rosła w miłości, ładna i grzeczna, nie sprawiała kłopotów.

Do szczęścia szybko się przyzwyczajasz, przestajesz je zauważać.
Ola już chodziła do szkoły. Pewnego wieczora odrabiała lekcje, Piotr czytał gazetę, a Teresa przyrządzała obiad. Gdy miała pokroić warzywa do sałatki, przypomniała sobie, że zapomniała kupić majonezu.

— Piotr, skoczę do sklepu — powiedziała.

— Mhm — mruknął, nie odrywając oczu od gazety.

Gdy wróciła, zabrała się za sałatkę. Dopiero gdy poszła wołać Olę na kolację, zobaczyła, że jej nie ma.

— Piotr, a gdzie Ola?

— Do Kasi poszła na chwilę.

— Dawno?

— Jak tylko wyszłaś.

Teresa spojrzała na zegarek – wpół do siódmej. Mówią, że w takich chwilach matka czuje niepokój, przeczucie nieszczęścia. Ale Teresa nic nie poczuła, była spokojna. Kasia mieszkała w sąsiednim bloku. Po co się martwić? W każdej chwili może po nią pójść.

Nie czekali, zjedli kolację. Potem Teresa zadzwoniła pod domowy numer Kasi. Odebrała jej mama.

— Dzień dobry, mówi matka Oli. Już czas, żeby wracała — powiedziała Teresa.

— Ale jej tu nie ma. Myślałam, że jej nie puściliście. Co się stało?

— Jak to nie ma? — krzyknęła Teresa, wypuszczając słuchawkę z rąk.
Piotr natychmiast odłożył gazetę i podbiegł.

— Co?

— Oli nie było u Kasi… — wyszeptała, sztywniejąc.

Szybko się ubrali i wybiegli na ulicę. Jesienią szybko się ściemnia, latarnie już świeciły. Biegali po podwórkach, wołali, obeszli wszystkich sąsiadów, ale Ola zapadła się pod ziemię. Nikt jej nie widział, nigdzie jej nie było