Witku, wybacz mi”, powiedziała, a jej głos był inny – spokojny, ale zupełnie nowy. „Nie mogłam postąpić inaczej

„Witek, wybacz mi” – powiedziała, a jej głos był inny – spokojny, ale jakoś nowy. „Nie mogłam inaczej.”

„To niemożliwe! Oszalałaś, Halina!” – Wiktor rzucił na stół pęk kluczy, które zadzwoniły o ceramiczną cukierniczkę. „Bożena nigdy by tak nie zrobiła! Na pewno by zadzwoniła!”

„A co ja ci mówię?!” – Halina Wójcik zerwała się z kanapy, chustka zsunęła się z jej siwych włosów. „Wczoraj wieczorem wyszła do apteki po twoje tabletki na ciśnienie i tyle! Jak kamień w wodę! Całą noc nie spałam, dzwoniłam po szpitalach, zgłosiłam na policję!”

Wiktor ciężko opadł na swoje ulubione krzesło, przetarł twarz dłońmi. Żona jego siostry zawsze była nerwowa, ale teraz wyglądała naprawdę źle – oczy czerwone od nieprzespanej nocy, ręce drżały.

„Haluś, uspokój się. Może poszła do koleżanki? Pamiętasz, jak w zeszłym miesiącu wnuk Zofii zachorował, to Bożena całą noc u niej siedziała?”

„Już wszędzie dzwoniłam!” – szlochnęła Halina. „I do Zosi, i do Ewy z sąsiedniego klatki, i do Teresy z pracy. Nikt jej nie widział! Wiktor, przecież ona nigdy nie znikała bez słowa!”

To była prawda. Bożena Nowak, siostra Wiktora, prowadziła uporządkowane, przewidywalne życie. O siódmej rano – śniadanie, potem praca w przychodni dziecięcej, gdzie od dwudziestu lat była pielęgniarką. Wieczorem – zakupy, gotowanie obiadu, telewizor. W weekendy – sprzątanie, pranie, czasem wizyta u Haliny na herbatę i plotki o sąsiadach.

„A w aptece pytałaś?” – Wiktor wstał, podszedł do okna. Na podwórku bawiły się dzieci i jakoś wydało mu się to niestosowne. Jak mogą się bawić, gdy Bożena zaginęła?

„Oczywiście, że pytałam! Farmaceutka Kasia mówi, że widziała ją koło ósmej wieczorem. Bożenka kupowała twoje leki i jeszcze coś na kaszel. A potem…” – Halina bezradnie rozłożyła ręce. „A potem nikt jej już nie widział.”

Wiktor milczał, próbując przypomnieć sobie wczorajszy wieczór. Jadł kolację sam, bo Bożena powiedziała, że skoczy do apteki. Założyła swój granatowy płaszcz, ten od promocji w zeszłym roku, wzięła torebkę i klucze.

„Zaraz wracam, Witek” – rzuciła z przedpokoju. „Pilnuj bigosu, żeby nie przypalił.”

To były jej ostatnie słowa w tym mieszkaniu.

Wiktor czekał do dziewiątej, potem do dziesiątej. Bigos wyłączył sam, zjadł zimną kolację, obejrzał wiadomości. O wpół do jedenastej zaczął się naprawdę niepokoić, ale pomyślał, że siostra wpadła do znajomych i zagadała się. Rzadko, ale się zdarzało.

Rano obudził go telefon Haliny.

„Witek, Bożena u ciebie nocowała?” – spytała zdenerwowana.

„Jak to u mnie? Przecież ona mieszka u siebie” – nie zrozumiał Wiktor.

„A nie wróciła do domu! Łóżko nienaruszone, torba z dokumentami na miejscu. Myślałam, może do ciebie wpadła późno i została na noc…”

Wtedy Wiktor zrozumiał, że stało się coś poważnego.

„Słuchaj, Haluś, a może ona… no, poznała kogoś?” – niepewnie zasugerował. „Bożenka ma przecież tylko czterdzieści siedem lat, jeszcze młoda kobieta.”

Halina prychnęła:

„Oj, daj spokój! Twoja siostra po rozwodzie z Jackiem mężczyzn na kilometr omija. Ile razy ją namawiałam – idź na tańce do domu kultury, poznaj kogoś porządnego. A ona swoje – nie mam czasu, obowiązki, praca, zmęczenie.”

„Ale ludzie nie znikają ot tak!” – Wiktor poczuł, jak w piersi narasta niepokój. „Coś się musiało stać.”

„Właśnie, że coś!” – Halina złapała go za rękaw. „A jeśli ją okradli? Albo napadli jacyś chuligani? Pamiętasz, jak w zeszłym miesiącu Agnieszce z piątego piętra torebkę wyrwali?”

„Wtedy trafiłaby do szpitala albo na policję. Mówiłaś, że wszędzie dzwoniłaś.”

„Dzwoniłam, dzwoniłam! I wiesz, co mi powiedzieli? Że dorosły człowiek ma prawo iść, gdzie chce! Że zgłoszenie o zaginięciu można złożyć dopiero po trzech dobach! Trzy doby, Witek! A jeśli…”

Halina nie dokończyła, ale Wiktor zrozumiał. Oboje myśleli o najgorszym.

Zadzwonili do drzwi. Halina rzuciła się otwierać, na twarzy mignęła nadzieja.

„Bożenka?” – krzyknęła, szarpiąc zamkiem.

W drzwiach stała sąsiadka ciocia Basia z parteru, w ręku trzymała siatkę z zakupami.

„Halinko, co się stało? Słyszałam was w nocy, płakałaś… I teraz podniesione głosy…”

„Bożena zaginęła” – krótko odpowiedziała Halina. „Wczoraj wieczorem wyszła i nie wróciła.”

Ciocia Basia westchnęła, postawiła siatkę na podłodze.

„O rany! A ja ją wczoraj widziałam! Koło wpół do ósmej, schodziłam na dół, a ona mi na przeciw. Przywitaliśmy się, powiedziała, że śpieszy się do apteki.”

„I tyle? Nic więcej nie mówiła?”

„Nie, chyba nic szczególnego. Tylko…” – ciocia Basia zmarszczyła czoło, przypominając sobie. „Tylko wydawała się jakaś dziwna. Nie smutna, nie wesoła, ale jakby… jakby podjęła jakąś decyzję. Wiecie, jak to bywa, gdy człowiek coś ważnego dla siebie postanowi?”

Wiktor wymieni spojrzenie z Haliną. Co mogła postanowić Bożena? Nigdy nie była impuls