Mądra dziewczyna i jej niezwykła przygoda

**Dziennik, 15 maja 2024**

Z początku Kacperowi wydawało się, że mama po prostu przytyła. Choć w dziwny sposób – zaokrągliła się tylko w talii, a reszta została taka sama. Pytać było niezręcznie, bo nuż się obrazi. Tata milczał, patrząc na mamę z czułością, więc Kacper udawał, że też niczego nie widzi.

Ale wkrótce brzuch wyraźnie urósł. Pewnego dnia, przechodząc koło rodziców sypialni, Kacper przypadkiem zobaczył, jak tata głaszcze mamę po brzuchu i coś do niej szeptuje. A ona uśmiecha się rozmarzona. Zrobiło mu się głupio od tej sceny i szybko odszedł.

„Mama będzie miała dziecko” – nagle dotarło do Kacpra. Ta myśl nie tyle go zdziwiła, ile zszokowała. Mama była piękna i wyglądała młodziej niż matki wielu kolegów, ale w jej wieku ciąża wydała mu się… nieodpowiednia. Nawet o tym myśleć było dziwnie. Skąd się biorą dzieci, Kacper od dawna wiedział, ale że *jego* rodzice to robią? Przecież to nie ktoś obcy, tylko jego własna mama i tata.

— Tato, mama będzie miała dziecko? — zapytał w końcu ojca. Z nim jakoś łatwiej było o tym rozmawiać.

— Tak. Marzy o córeczce. Głupio pewnie cię pytać, ale wolałbyś brata czy siostrę?

— A w takim wieku się rodzi?

— W jakim „takim”? Mamie trzydzieści sześć, a mnie czterdzieści jeden. Masz coś przeciwko?

— A kto mnie pytał? — burknął Kacper.
Tata spojrzał na niego uważnie.

— Mam nadzieję, że jesteś na tyle dorosły, by nas zrozumieć. Mama od dawna chciała dziewczynkę. Gdy ty się urodziłeś, mieszkaliśmy na wynajętym. Mama siedziała z tobą, ja zarabiałem, ledwo starczało na życie. Potem umarła babcia, zostawiając nam swoje mieszkanie. Pamiętasz ją?

Kacper wzruszył ramionami.

— Zrobiliśmy remont, wprowadziliśmy się. Gdy podrosłeś, mama poszła do pracy, było lżej, kupiłem pierwsze auto. Córkę znów odkładaliśmy, mówiliśmy, że zdążymy. A potem… nie wychodziło. I teraz, gdy już nie mieliśmy nadziei…

— Niech będzie dziewczynka, skoro mama chce. Choć nasza mama młoda, to nie dziecko. Więc staraj się nie denerwować jej niepotrzebnie. Zanim powiesz coś głupiego – pomyśl. A jak coś, mów do mnie. Zgoda?

— No dobra, tato.

Potem dowiedzieli się, że faktycznie będzie dziewczynka. W domu pojawiły się różowe ubranka, maleńkie jak lalkowe. Stanęło łóżeczko. Mama często odpływała, jakby nasłuchiwała czegoś w sobie. Wtedy tata pytał z niepokojem, czy wszystko w porządku. I Kacper też się niepokoił.

Dla niego dziecko było obojętne, zwłaszcza siostra. Po co mu płacze i pieluchy? On chciał tylko Oli Kowalskiej. Jeśli rodzice pragną kolejnego dziecka – ich sprawa. Dla niego nawet lepiej – zajmą się nią, a nie będą się czepiać jego.

— A to nie niebezpieczne? Rodzić w jej wieku? — spytał Kacper.

— Ryzyko jest zawsze. Oczywiście, teraz jest jej ciężej niż z tobą. Wtedy była trzynaście lat młodsza. Ale nie mieszkamy w lesie, tylko w dużym mieście, z dobrymi szpitalami… Będzie dobrze — dodał tata zmęczonym głosem.

— A kiedy?

— Co? Poród? Za dwa miesiące.

Ale mama urodziła miesiąc wcześniej. Kacper obudził się od hałasu. Za ścianą słyszał jęki i bieganinę. Wstał i, przecierając oczy, podszedł do rodziców. Mama siedziała na zmiętym łóżku, trzymając się za plecy i kołysząc się w przód i w tył. Tata nerwowo pakował jakieś rzeczy.

— Tylko dokumentów nie zapomnij — wykrztusiła mama, zamykając oczy.

— Mamo? — zawołał Kacper, natychmiast rozbudzony.

— Przepraszam, że cię obudziliśmy. Gdzie ta karetka?! — rzucił tata w przestrzeń.
Przestrzeń odpowiedziała dzwonkiem do drzwi. Kacper nie wiedział, czy się ubierać, czy zostać, ale do pokoju weszli ratownicy i od razu zaczęli zadawać mamie pytania:

— Jak długo trwają skurcze? Co ile minut? Odeszły wody?
Gdy mama zginała się z bólu, odpowiadał tata. Na Kacpra nikt nie zwracał uwagi, więc wymknął się do pokoju. Gdy wrócił ubrany, rodzice już wychodzili. Mama szła w szlafroku i kapciach. W drzwiach tata się odwrócił.

— Sprzątnij trochę. — Chciał coś dodać, ale mama jęknęła i zwisła mu na ramieniu.

Kacper stał i patrzył na drzwi, wsłuchując się w nietypową ciszę. Potem spojrzał na zegarek — mógł jeszcze dwie godziny spać. Poskładał rzeczy, poszedł do kuchni. Tata wrócił, gdy Kacper szykował się do szkoły.

— No i? Urodziła? — spytał, próbując odgadnąć odpowiedź po twarzy ojca.

— Nie. Nie wpuścili mnie. Nalej herbaty.

Kacper postawił przed nim kubek, zrobił kanapki.

— Idę?

— Idź. Zadzwonię, jak będzie coś nowego.

Kacper spóźnił się na matematykę.

— Nowak raczył się pojawić. Powód? — spytał nauczyciel.

— Mama pojechała do szpitala.
— Przepraszam, siadaj — złagodniał.

— Jego matka rodzi! — krzyknął Wiśniewski, a klasa wybuchnęła śmiechem. Kacper odwrócił się gwałtownie.

— Cisza! Nowak, siadaj. Co w tym śmiesznego?

Ojciec zadzwonił na ostatniej lekcji.

— Mogę wyjść? — podniósł rękę Kacper.

— Tak pilne? Zostań dwadzieścia minut. I schowaj telefon — rzekła polonistka.

— Jego mama w szpitalu — znowu wyrwał się Wiśniewski, ale tym razem nikt się nie zaśmiał.

— Dobrze, idź.

— No, tato? — spytał Kacper na korytarzu.

— Dziewczynka! Trzy kilo sto gramów! — tata odetchnął z ulgą.

— I co? — spytała polonistka, gdy wrócił.

— Wszystko dobrze, dziewczynka — odpowiedział automatycznie.

— Nowak będzie niańką! — zaryczał Wiśniewski. Klasa wybuchła śmiechem, zagłuszając dzwonek.

Kowalska dogoniła go na ulicy.

— Ile twojej mamie lat? — spytała.

— Trzydzieści sześć.

— Nie pomyśl źle… Cieszę się dla ciebie. Siostra to fajnie. Ja jestem jedynaczką. Rodzice