Krewni przyjechali w odwiedziny… i zostali na dłużej!

Rodzina przyjechała — i została

Hanna Nowicka właśnie wyjmowała jabłecznik z piekarnika, gdy zadzwoniono do drzwi. Spojrzała na zegarek — wpół do dziesiątej rano. Za wcześnie na gości.

— Już idę! — zawołała, wycierając ręce w fartuch i kierując się do przedpokoju.

W progu stała Weronika z mężem Leszkiem, obwieszona torbami i walizkami. Kuzynka wyglądała na zmęczoną i zgniecioną, a jej mąż marszczył brwi z niezadowoleniem.

— Haniu, kochana! — zaszeptała Weronika, rzucając się w objęcia. — Przyjechaliśmy do ciebie! Nie odmówisz przecież rodzinie?

— Weronika? — Hanna spojrzała na nich zdezorientowana. — Co się stało? Skąd przyjechaliście?

— Z Krakowa — burknął Leszek, wciągając do środka ogromną walizę. — Długo jechaliśmy, przeklęte korki.

— Wejdźcie, wejdźcie — zakrzątała się Hanna. — Rozbierzcie się. Tylko nie rozumiem… Nie uprzedziliście mnie.

Weronika zdjęła kurtkę i powiesiła na wieszaku.

— Haniu, widzisz, mamy taką sytuację… Leszek stracił pracę, pieniędzy brak. A tu jeszcze musieliśmy sprzedać mieszkanie.

— Jak to sprzedać? — zdziwiła się Hanna.

— No, długi były, kredyty — machnął ręką Leszek. — Więc pomyśleliśmy, że przyjedziemy do ciebie. Mieszkasz sama w trójce, miejsca starczy.

Hanna stała i mrugała, nie wierząc własnym uszom. Tymczasem Weronika poszła już do kuchni i wciągnęła nosem powietrze.

— Och, jak pachnie! Placek, tak? A my akurat głodni. Całą drogę oszczędzaliśmy, nic nie jedliśmy.

— Siadajcie do stołu — zaproponowała gospodyni, zdezorientowana. — Zarazę herbatę.

Leszek opadł na krzesło i rozejrzał się po mieszkaniu.

— Nieźle tu u ciebie, Haniu. Remont świeży, meble porządne. Widać, że samotne życie ma swoje zalety.

W jego głosie zabrzmiała nuta pretensji, która ukłuła Hannę. Od śmierci męża żyła sama już osiem lat, przyzwyczaiła się do ciszy i porządku. Pracowała w bibliotece, zarabiała skromnie, ale starczało na wszystko.

— A gdzie wasze rzeczy? — spytała, nalewając herbatę.

— No, tam, w przedpokoju — Weronika wskazała walizki. — Leszek, wnosisz wszystko do pokoju.

— Do którego pokoju? — ostrożnie zapytała Hanna.

— No jak to do którego? Do wolnego. Masz przecież trzy.

— Weronika, chwileczkę. Najpierw porozmawiajmy. Nie rozumiem, na jak długo przyjechaliście?

Weronika i Leszek wymienili spojrzenia.

— No, dopóki sprawy się nie poprawią — wymijająco odparła kuzynka. — Znajdziemy pracę, staniesz na nogi.

— A to kiedy mniej więcej będzie?

— Kto to wie? — Leszek odkroił sobie spory kawał placka. — Może miesiąc, może pół roku. Zależy od okoliczności.

Hanna poczuła, jak ściska ją w środku. Rozumiała, że odmówić rodzinie w trudnej chwili to nietakt, ale myśl, że jej spokojne życie zamieni się w koszmar, przerażała ją.

— Haniu, nie wyrzucisz nas na ulicę? — Weronika chwyciła ją za rękę. — Jesteśmy rodziną. A rodzina powinna sobie pomagać.

— Oczywiście, że nie wyrzucę — westchnęła Hanna. — Tylko to takie nagłe.

Do wieczora goście zdążyli się już rozlokować. Leszek rozsiadł się na kanapie z pilotem od telewizora i przeskakiwał kanały, głośno komentując to, co działo się na ekranie. Weronika krzątała się po kuchni, myjąc naczynia i przestawiając słoiki z przyprawami.

— Haniu, ale u ciebie dziwny porządek — zauważyła, wycierając talerz. — Sól stoi obok herbaty, cukier w najdalszym kącie. Ja to poukładałam po ludzku.

Hanna z przerażeniem patrzyła na przetasowania. Każda rzecz w jej domu miała swoje miejsce, wszystko było przemyślane. A teraz nie mogła nawet znaleźć ulubionego słoika z kawą.

— Weronika, po co to wszystko przestawiałaś? Mnie było wygodnie.

— Ależ to było niepraktyczne! Ja się na tym znam, mam wprawne oko.

— Hej, kobiety! — krzyknął z salonu Leszek. — A jeść kiedy będziemy? Umieram z głodu.

— Już, już — zakrzątała się Weronika. — Haniu, a co u ciebie jest na kolację?

Hanna otworzyła lodówkę. Był tam kawałek kiełbasy, kilka plasterków sera i dwa jajka — jej zwykły skromny posiłek na kilka dni.

— Niewiele — niepewnie powiedziała.

— Ojej, to przecież nic! — wykrzyknęła Weronika. — Dla trzech osób to za mało. Leszek, bierz pieniądze, idziemy do sklepu.

— Jakie pieniądze? — burknął. — Zostało nam tylko na powrót.

Wszyscy spojrzeli na Hannę. Zrozumiała aluzję i sięgnęła po portfel.

— Weźcie, ile potrzeba — powiedziała, podając kilka banknotów.

— Och, dziękujemy, kochana! — ucieszyła się Weronika. — Jesteś prawdziwą rodziną! Oddamy wszystko, jak tylko się pozbieramy.

W sklepie Weronika kupiła jedzenie na cały tydzień. Drogą kiełbasę, łososia, tort, cukierki. Hanna w milczeniu płaciła, zdając sobie sprawę, że wydała połowę pensji.

— Teraz to dopiero zaczniemy żyć! — z zadowoleniem zacierał ręce Leszek, oglądając zakupy. — Bo na samej kiełbasie daleko nie zajedziesz.

Wieczorem, gdy goście w końcu położyli się spać w jej dawnym gabinecie, Hanna siedziała w kuchni i próbowała ogarnąć to, co się działo. Zwykle kładła się spać o dziesiątej, a teraz była już pół do dwunastej. Leszek do późna oglądał telewizor na cały regulator, Weronika brzęczała naczyniami i bez przerwy gadała.

— Haniu, czemu nie śpisz? — Weronika wyszła z pokoju w szlafroku. — Napijmy się herbaty, pogadamy.

— Weronika, już późno. Jutro mam pracę.

— Och, daj spokój! Twoja biblioteka nie ucieknie. Lepiej opowiedz, jak tu żyjesz sama? Nie nudno ci?

— Przywykłam.

— A facetów nie masz żadnych? Zostałaś w żałobie?

Hanna skrzywiła się. Prywatnych tematów nie lubiła nawet z przyjaciółmi.

— Nikogo.

—