Córka z poprzedniego związku

Święta dobiegały końca. Po dniach pełnych sałatek, ciast i przekąsek, Jagoda postanowiła ugotować na śniadanie owsiankę – czas wrócić do zwykłych, prostych posiłków.

Siedzieli we trójkę przy stole, gdy z pokoju dobiegła melodia dzwoniącego telefonu męża. Wyszedł z kuchni. Jagoda mimowolnie nasłuchiwała, próbując z jego krótkich odpowiedzi odgadnąć, kto dzwoni i o co chodzi.

Gdy Tadeusz wrócił, Jagoda od razu zauważyła, że nie wyglądał na zdenerwowanego. Raczej zatroskanego.

– Hm… – zaczął. – Mama dzwoniła. Prosiła, żebym przyjechał, ma wysokie ciśnienie.

– Oczywiście, jedź – skinęła głową Jagoda.

Gdy mąż poszedł się ubierać, przypomniała sobie jego słowa przez telefon: *„Od razu? Może nie warto? No dobrze, dobrze.”* Zwykle, gdy teściowa dzwoniła z żądaniem przyjazdu, Tadeusz natychmiast biegł do niej bez dyskusji. *„Znowu sobie dopowiadam”*, powstrzymała się.

– Zaraz wracam! – krzyknął z przedpokoju Tadeusz, a drzwi zatrzasnęły się za nim.

– Jedz, proszę – Jagoda przynagliła syna, który bawił się łyżką, rozgniatając płatki w misce.

– A pójdziemy na górkę? Obiecałaś. – Mikołaj nabrał odrobinę owsianki i długo przyglądał się jej, zanim włożył do ust.

– Jak tata wróci, pójdziemy. Dobrze? – Uśmiechnęła się do niego. – Tylko umowa: musisz zjeść wszystko.

– Dobrze. – Chłopiec bez entuzjazmu sięgnął po kolejny kęs.

– Jeśli za pięć minut miseczka nie będzie pusta, nigdzie nie idziemy – powiedziała stanowczo i podeszła do zlewu, by pozmywać naczynia.

Prasowała ubrania, gdy Mikołaj bawił się samochodzikami na podłodze. Nagle rozległ się dźwięk otwieranego zamka.

*„Wreszcie”*, pomyślała Jagoda, odkładając żelazko i nasłuchując szelestu w przedpokoju. *„Dlaczego tak długo się przebiera?”* Wstała, by wyjść mu naprzeciw.

W drzwiach stanęła przed nią dziesięcioletnia dziewczynka, patrząc na Jagodę z zaciekawieniem. Za nią pojawił się Tadeusz. Miał minę winowajcy. Położył dłonie na ramionach dziecka i wyprostował się, jakby stawiał czoło wyzwaniu.

– To moja córka, Kinga – powiedział, spuszczając wzrok. – Mama poprosiła, żebym ją wziął do jutra.

– Rozumiem. A jej mama? Wyjechała z kolejnym kochankiem gdzieś na wakacje? – Jagoda nie mogła powstrzymać gorzkiego tonu.

Tadeusz wzruszył ramionami, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo Jagoda wróciła do prasowania.

– Wejdź – usłyszała jego głos, a kątem oka dostrzegła, jak dziewczynka podeszła do Mikołaja bawiącego się na podłodze.

– Została nam owsianka? – zapytał Tadeusz.

– Nie chcę owsianki – odparła natychmiast Kinga. – Chcę makaron z parówką.

Tadeusz spojrzał na córkę, potem na żądne. Jagoda wzruszyła ramionami i machnęła ręką w stronę kuchni, jakby mówiąc: *„No to idź, gotuj, ja jestem zajęta.”*

Po chwili Tadeusz zawołał ją z kuchni.

– Mamy makaron? Nie mogę znaleźć.

– Jest. Tam resztki. Skończę prasować, pójdę do sklepu. – Spojrzała na niego z wyrzutem.

– Nie patrz tak. Sam nie wiedziałem, że…

– Naprawdę? A mama, gdy dzwoniła, nie powiedziała, po co cię wzywa? – Widząc, jak mąż spuszcza oczy, zrozumiała, że trafiła w sedno. – A mnie nie wypadało zapytać? Dlaczego nie powiedziałeś, nie uprzedziłeś? Mikołaja też trzeba było przygotować. Teraz będą się o ciebie bić.

Na potwierdzenie jej słów z pokoju dobiegł płacz Mikołaja. Jagoda pobiegła tam, a za nią Tadeusz.

– Proszę bardzo. Rozwiązuj – rozłożyła ręce.

Mikołaj przytulił się do niej, a Kinga stała, wpatrując się gniewnie w podłogę.

– Co się stało? – Tadeusz podszedł do córki.

Jagodę zabolało, że podszedł właśnie do Kingi, a nie do syna.

– Ona zabrała mi auto… – szlochał Mikołaj.

Z kuchni dobiegło syczenie wykipiałej wody z garnka, i Tadeusz pobiegł tam. *„I nawet nie można jej nic powiedzieć. Gość. Biedactwo, jak mówi teściowa. A co ja mam robić?”*

– Obejrzysz bajki? – Jagoda zmusiła się, by zwrócić się do dziewczynki spokojnym tonem.

Kinga skinęła głową, a Jagoda z ulgą włączyła telewizor. Dzieci usiadły na kanapie.

– Twoja matka znów się za to wzięła? Chce zniszczyć naszą rodzinę? Ma obsesję, żeby was znów połączyć z byłą. Słyszałam, jak wrzeszczała, gdy urodził się Mikołaj, że ma tylko jedną wnuczkę – Kingę. Sprawdza, jak zareaguję na twoją córkę? – syknęła Jagoda, wracając do kuchni.

– Naprawdę jest jej słabo – bronił matki Tadeusz.

– A dlaczego starsza dziewczynka miała przeszkadzać? Mogłaby podać wodę, zadzwonić po pogotowie. Z nią bezpieczniej, na wszelki wypadek. W jej wieku już sama smażyłam jajecznicę – nie dawała za wygraną Jagoda.

– Dość! – przerwał jej mąż, głośno kładąc łyżkę na blacie. – Kinga, chodź jeść makaron! – krzyknął w stronę pokoju.

– Tatusiu, przynieś mi tutaj – spokojnie odpowiedziała Kinga.

– *Tatusiu* – przedrzeźniła ją Jagoda i przewróciła oczami. – Biegnij do niej. – Wyszła z kuchni i, nie patrząc na Kingę, zaczęła składać deskę do prasowania, zostawiając męża samemu sobie.

Tadeusz jednak zabrał Kingę do kuchni. Jagoda ledwo powstrzymywała się, by nie wybuchnąć. Usiadła obok Mikołaja przed telewizorem, ale nie widziała, co się dzieje na ekranie. Syn wtulił się w nią, szukając jej wzroku. *„Nic, trzeba wytrzymać – przekonywała samą siebie. – Mikołaj wszystko rozumie. Widzi, że dziewczynka mi się nie podoba. Tak nie można.”* Wymusiła uśmiech.

W środku gotowała się złość. Jagoda nie mogła pozbyć się uczucia kr