Nie kłóciłam się — i przegrałam

Nie sprzeciwiała się — i przegrała

Małgorzata Nowak starannie ustawiła talerze na stole, poprawiła serwetki i znów spojrzała na zegar. Mąż miał wrócić z pracy za pół godziny, więc najwyższy czas wstawić kotlety na patelnię. Ziemniaki już gotowe, sałatka pokrojona, chleb równo pocięty w kromki. Wszystko jak trzeba, wszystko tak, jak on lubi.

— Mamo, mogę dziś iść do Agnieszki? Przywiozła nowe płyty z Warszawy — krzyknęła z pokoju osiemnastoletnia córka, Kinga.

— Nie, Kinguś, tata zaraz wróci, trzeba zjeść razem — odpowiedziała Małgorzata, nie odwracając się. — Pójdziesz później.

— Ależ to jakieś przedszkole! Mam już osiemnaście lat! — oburzyła się dziewczyna, ale nie sprzeciwiała się dalej. Wiedziała, że i tak matka nie odstąpi od swoich zasad.

Małgorzata uśmiechnęła się lekko. Osiemnaście lat — to jeszcze dziecko. O niej samej w tym wieku była już mężatką, a Kinga wciąż jak bezrozumna. Może i lepiej. Niech dłużej pozostanie córką, a nie czyjąś ciotką.

Drzwi zatrzasnęły się i do mieszkania wszedł Jan Kowalski. Postawny mężczyzna z siwiejącymi skroniami, zmęczony, ale zadowolony. Praca na budowie wykańczała, ale przynosiła dobre pieniądze, a to najważniejsze.

— Witaj, kochanie — cmoknął żonę w policzek. — Coś pięknie pachnie.

— Kotlety twoje ulubione, wieprzowo-wołowe — uśmiechnęła się Małgorzata. — Siadaj, zaraz podam.

— A Kinga gdzie?

— W pokoju, zaraz zawołam. Kinga! Tatuś wrócił!

Dziewczyna wybiegła z pokoju, przytuliła się do ojca.

— Tato, mogę po kolacji iść do koleżanki? Przywieźli nowe filmy…

Jan zmarszczył brwi.

— Jakie filmy? Nie każdą zachodnią tandetę trzeba oglądać, a o naukę dbać. Studia niedługo, trzeba się przygotować.

— Ale tato, to nic takiego, zwykłe filmy…

— Powiedziałem — nie, to nie! — podniósł głos ojciec. — Małgosia, co ty ją w ogóle wychowujesz? Zupełnie się rozpuściła!

Małgorzata szybko wtrąciła:

— No co ty, Janku, ona tylko młoda, ciekawa. Kinguś, siadaj jeść, później pogadamy.

Kolacja minęła w względnej ciszy. Jan opowiadał o pracy, że znów szefostwo podniosło wymagania, a premie obcięło. Małgorzata przytakiwała, dokładała mężowi kotlety, nalewała herbatę. Kinga milczała, tylko od czasu do czasu podnosząc wzrok znad talerza.

— A co sąsiedzi mówią o Wiśniewskich? — zapytał nagle Jan, kończąc ostatniego kotleta.

— A co mają mówić? Żyją spokojnie, nie hałasują.

— Nie o to. Słyszałem, że Wiśniewska znalazła jakąś pracę, w biurze teraz siedzi. A Wiśniewski w domu z dziećmi się krząta.

Małgorzata ostrożnie postawiła filiżankę na spodku.

— No i co w tym złego? Może im tak wygodniej.

— Jak to wygodniej? — oburzył się mąż. — Facet ma rodzinę utrzymywać, a nie w domu się zabawiać! Kobiecie miejsce przy garach i z dziećmi. To nie tak powinno być, nie po naszemu.

— Ale jeśli ona więcej zarabia…

— Żadnych „ale”! — uderzył pięścią w stół Jan. — W rodzinie musi być porządek! Mężczyzna głowa, kobieta pomocnica. I koniec!

Małgorzata cicho skinęła głową i zabrała się za sprzątanie ze stołu. Sprzeczać się z mężem nigdy nie umiała i nie chciała. Po co kłócię się, skoro można po prostu milczeć? Może i on ma rację. Ostatecznie, ona sama całe życie w domu siedzi i jakoś żyją.

Kinga spojrzała ukradkiem na matkę, potem na ojca i cicho spytała:

— To może jednak pójdę do Agnieszki? Na chwilę.

— Nie! — warknął ojciec. — Mówiłem — nie! Idź lekcje odrabiaj albo książkę czytaj. Nie ma czasu na włóczenie się po koleżankach!

Dziewczyna westchnęła i poszła do swojego pokoju. Małgorzata spojrzała za nią i poczuła ukłucie w sercu. Biedna dziewczynka, ciągle w domu, nigdzie nie wychodzi. Ale cóż poradzić, skoro ojciec się sprzeciwia?

Kilka dni później Małgorzata spotkała na targu sąsiadkę, Helenę. Ta promieniała radością.

— Małgosiu, słyszałaś? Moja Ania dostała się na studia do Warszawy! Wyobrażasz sobie, do stolicy jedzie!

— Jak cudownie — ucieszyła się szczerze Małgorzata. — A na jaki kierunek?

— Na ekonomię. Mówi, że chce być ekonomistką, zarządzać firmami. Ja się bałam — tak daleko, sama tam będzie. Ale pomyślałam — po co trzymać dziewczynę w domu? Niech spróbuje, niech życie zobaczy.

— A mąż twój co? Nie przeciw?

Helena zamilkła na chwilę, potem wyznała:

— Pokłóciliśmy się mocno. On swoje — po co dziewczynie studia, i tak wyjdzie za mąż, dzieci będzie rodzić. A ja mu na to — czasy się zmieniły, kobieta też zawód mieć powinna, na nogach stać. Długo się spieraliśmy, prawie do bójki doszło. Ale postawiłam na swoim. Myślę, że nie pożałuje.

Małgorzata skinęła głową w milczeniu. W domu długo rozmyślała o tej rozmowie. Kinga też niedługo miała zdawać, ale gdzie? Jan już dawno powiedział swoje — po co dziewczynie wyższe studia, niech idzie do szkoły pedagogicznej, na nauczycielkę. Spokojna praca, potem mąż — i po sprawie.

A Kinga marzyła o dziennikarstwie, chciała na uniwersytet, artykuły pisać, ludzi przepytywać. Opowiadała o tym matce, gdy ojca nie było, oczy jej świeciły. Ale gdy tylko wspomniała przy ojcu — ten od razu ucinał:

— Dziennikarstwo to nie dla kobiet. Trzeba jeździć, z różnymi ludźmi gadać. Nie wypada.

I Małgorzata milczała. Nie wspierała córki, nie sprzeciwiała się mężowi. Po prostu milczała, jak zawsze.

Lato minęło szybko. Kinga złożyła papiery do szkoły pedagogicznej, jak kazał ojciec. Dostała się bez problemu — zawsze była dobra w nauce. W dniu immatrykulacji wróciła do domu przygnębiona.

— No cóż, córeczko, gratulacje! — ucieszył się Jan. — Będziemy mieli w domu nauczycielkę! Dob