Mamo, znowu przyszedł ten bezdomny!” – syknęła córka.

— Mamo, znowu ten żul pod domem stoi! — córka skrzywiła się z pogardą.

— To nie żaden żul! Ma swój kąt. Po prostu nieszczęśliwy człowiek.

Matka wybiegła na klatkę schodową i, uśmiechając się życzliwie, zaczęła zapraszać gościa do środka. Ten jednak wymawiał się, zawstydzony, i poprosił tylko o pożyczkę. Kobieta przyniosła żądaną sumę oraz kanapki zawinięte w foliową torebkę:

— Masz, weź, zjedz coś.

Uśmiechnął się szeroko, ukazując dziurawe usta z brakującymi przednimi zębami, po czym obiecał oddać pieniądze za tydzień i wyszedł na ulicę, gdzie czekali na niego równie zaniedbani towarzysze.

— Po co ty w ogóle zapraszasz tego… żula! — córka celowo zaakcentowała ostatnie słowo. — Pożyczasz mu, a on nigdy ci nie oddaje.

— Dlaczego nie oddaje? Czasem oddaje.

— No tak, raz czy dwa. A tak w ogóle, skąd u niego ten dziwny przydomek — „Trzymaj się”?

— To jego ulubione słowo. Zawsze wszystkim mówi „trzymaj się”, jak komuś w życiu nie idzie. A sam nie potrafił się utrzymać. Nie jest w końcu stary. Alkohol nikogo nie upiększa. Do tego nieszczęśliwa miłość. Nieodwzajemniona. Bo on mnie kocha, a ja jego nie.

— Ko-oocha? Ciebie? Wy… mieliście coś razem? — córka wytrzeszczyła oczy i prawie podskoczyła na krześle.

Matka przez chwilę wahała się, czy opowiadać, ale w końcu się zdecydowała.

— Znamy się od dawna. W młodości pokłóciłam się pewnego razu z moim narzeczonym. Zostałam bez grosza, sama, po drugiej stronie miasta. Komórek wtedy nie było, a i tak nie miałam do kogo zadzwonić. Mieszkałam sama. Szłam więc piechotą. Co innego mi zostawało? Samochody się zatrzymywały, ale kierowcy albo nie chcieli mnie zabrać, albo bezczelnie proponowali „zapłatę w naturze”. Taksówkarze — cóż można od nich oczekiwać? A tu nagle przejeżdża Sławek. On też wtedy jeździł taksówką:

— Pani! Nie wie pani, gdzie tu w pobliżu jest Palma de Mallorca?

No i ja nie zrozumiałam, że żartuje, zaczęłam tłumaczyć, że nie wiem. A on się śmieje:

— Siadaj, piękna, pojedziemy razem szukać!

Dopiero później dowiedziałam się, że to taki kurort w Hiszpanii. Marzyliśmy, żeby tam kiedyś pojechać, gdzie niebo jest turkusowe, morze błękitne, a góry szmaragdowe. Tylko że na swoje nieszczęście przedstawił mnie swojemu przyjacielowi. Jak tylko go zobaczyłam, przepadłam! Jakże ja go kochałam! Głupia byłam!

Wkrótce wzięliśmy ślub, a Sławek, jak to zwykle bywa, został świadkiem i przyjacielem rodziny. Mój pierwszy mąż okazał się kobieciarzem. Namęczyłam się z nim, zanim zrozumiałam, że to zero, a nie mężczyzna. Zaszłam w ciążę po roku. Środków antykoncepcyjnych wtedy nie reklamowano, a w PRL-u seksu przecież nie było. Za to aborcje — owszem. Mój „uko