Mamo, znowu przyszedł do ciebie ten bezdomny!” — krzywi się córka.

— Mamo, znowu ten menel pod domem stoi! — córka skrzywiła się z niesmakiem.

— Żaden on nie menel! Ma swój kąt. Po prostu nieszczęśliwy człowiek.

Z tymi słowami matka wybiegła na klatkę schodową i z serdecznym uśmiechem zaczęła zapraszać gościa do środka. Ten jednak wymawiał się, zawstydzony, i poprosił tylko o pożyczkę. Kobieta przyniosła żądaną sumę, a do tego kilka kanapek w foliowej torebce:

— Masz, zjedz coś.

Uśmiechnął się szeroko, ukazując dziury po przednich zębach, obiecał oddać pieniądze za tydzień i wyszedł na ulicę, gdzie czekali na niego równie zaniedbani towarzysze.

— Po co ty tego… menela przygarniasz? — zapytała córka, celowo przeciągając ostatnie słowo. — Zawsze mu dajesz pieniądze, których nigdy nie oddaje.

— Dlaczego nie oddaje? Czasem oddaje.

— Oj, daj spokój! Raz czy dwa. A tak w ogóle, dlaczego ma taki dziwny przydomek — „Trzymaj się”?

— To jego ulubione słowo. Zawsze wszystkim mówi „trzymaj się”, dodaje otuchy, gdy komuś w życiu nie idzie. A sam nie potrafił się utrzymać. Nie jest w końcu stary. Alkohol nikogo nie upiększa. A jeszcze ta nieszczęśliwa miłość. Nieodwzajemniona. On mnie kocha, a ja jego nie.

— Kochaaaa?! Ciebie?! To wy… coś było między wami? — córka wytrzeszczyła oczy i aż podskoczyła na krześle.

Matka przez chwilę wahała się, czy opowiedzieć, ale w końcu zdecydowała.

— Znamy się od dawna. W młodości pokłóciłam się kiedyś ze swoim adoratorem. Zostałam bez grosza, sama, w nocy, na drugim końcu miasta. Komórek wtedy nie było, a i tak nie miałam do kogo zadzwonić. Mieszkałam sama. Szłam pieszo. Co innego mi pozostawało? Samochody się zatrzymywały, ale albo nie chcieli mnie zabrać, albo bezczelnie proponowali „zapłatę w naturze”. Taksówkarze… cóż, czego po nich wymagać? A tu właśnie przejeżdżał Staś. On też wtedy jeździł taksówką:

— Pani! Nie wie pani, gdzie tu jest Palmiarnia w Poznaniu?

No, nie zrozumiałam, że żartuje, i zaczęłam tłumaczyć, że nie wiem. A on się śmieje:

— Wsiadaj, Piękna, pojedziemy razem szukać!

Dopiero później dowiedziałam się, że to taka palmiarnia w Poznaniu. Marzyliśmy, żeby tam pojechać, gdzie niebo jest turkusowe, morze błękitne, a góry szmaragdowe. Tylko na swoje nieszczęście przedstawił mnie swojemu przyjacielowi. Jak tylko go zobaczyłam, przepadłam! Jakże go kochałam! Głupia byłam.

Wkrótce wzięliśmy ślub, a Staś, jak to zwykle bywa, został świadkiem i przyjacielem rodziny. Mój pierwszy mąż okazał się babiarzem. Namęczyłam się z nim, zanim zrozumiałam, że to zero, a nie facet. Zaszłam w ciążę po roku. Antykoncepcja w PRL-u nie była popularna, a podobno w ogóle nie było seksu. Za to aborcje były. Mój „uko