Niespodziewany zwrot dzięki wodzie

Dzisiaj opowiem wam historię, która zaczęła się od zwykłego wypadku z wodą.

„No dobrze, oto mój numer telefonu. Urządzajcie się, a ja lecę, bo jutro w nocy mam samolot na wakacje” – mówiła w biegu Bogna Nowak, właścicielka mieszkania, które właśnie wynajęła Kasi. „W razie czego dzwońcie. Do widzenia”.

„Dobrze, do widzenia” – odparła trochę zdezorientowana Kasia, wciąż trzymając w ręce umowę i pełnomocnictwo do współpracy z administracją – na wszelki wypadek.

„Rzutka i przewidująca ta właścicielka. Chyba takie powinny być wszystkie” – pomyślała Kasia.

Mieszkanie jej się podobało – nowy budynek, a widok z okna przepiękny: las nieopodal i mała rzeczka, która nigdy nie zamarza, nawet zimą. Dlaczego? Nikt nie wiedział. Niektórzy żartowali, że płynie w niej niezamarzajka.

Minął tydzień, a Kasia wracała z pracy po zmroku – zima za oknem. Sąsiadka z naprzeciwka, Wanda Kowalska, miła starsza pani, przyszła do niej już trzeciego dnia.

„Dobry wieczór” – powiedziała spokojnie. „Jestem Wanda Kowalska, mieszkam naprzeciwko. Poznajmy się, skoro wynajęłaś tu mieszkanie. Sąsiadów trzeba znać i z nimi żyć w zgodzie” – mówiła, jakby tłumaczyła to sobie równie dobrze jak Kasi.

„Dzień dobry, proszę wejść, pani Wando! Nazywam się Kasia, bardzo mi miło. To prawda, mieszkam tu, a nikogo nie znam” – odpowiedziała życzliwie. „Może herbatę? Niestety, nie mam nic specjalnego, tylko czekoladę”.

„Dziękuję, Kasiu, ale przyszłam cię zaprosić do siebie. Mam świeże jabłecznik prosto z piekarnika. Chodź. A wiesz co? Będę mówić ci 'ty’. Po pierwsze, jesteś młoda, po drugie – sąsiadki, a po trzecie – byłam nauczycielką, więc z uczniami zawsze byłam na 'ty’” – uśmiechnęła się ciepło.

„Musiała być wspaniałą nauczycielką” – przemknęło Kasi przez myśl.

„Ojej, dziękuję! Trafiłam niespodziewanie na jabłecznik” – roześmiała się. „Jabłecznik to zawsze dobry pomysł”.

Zabawiła u sąsiadki dłużej, niż planowała, ale nie żałowała. Wanda opowiadała fascynujące historie o szkole, uczniach, przyznała, że tęskni za pracą, ale… takie życie, lata biorą swoje.

Kasia nie była zamężna, miała dwadzieścia osiem lat. Trzy miesiące wcześniej rozstała się z chłopakiem – zbyt delikatny i bezużyteczny, nawet kubka po herbacie nie umył. Nie mówiąc o naprawach czy wkręcaniu żarówki. Po roku wspólnego życia pokłócili się o byle co.

Wróciła późno, napiła się herbaty, najadła ciasta i zasnęła. W pracy czekał raport, pewnie wróci późno. Zasnęła z tymi myślami. Następnego dnia faktycznie wpatrywała się w monitor, tylko na lunch wybiegła na szybką kanapkę.

W końcu wróciła do domu i odetchnęła.

„Boże, dzięki Ci, raport gotowy” – pomyślała. „Za kilka dni święta, w końcu odpocznę. Może pojadę w góry, pojeżdżę na nartach. Tylko muszę namówić Olę – przyjaciółka leniwa, nie lubi nart”.

Zjadła kolację i wgapiona w telefon zasiedziała się na kanapie. Nie wiadomo, ile czasu minęło, gdy wstała po wodę. Postawiła kubek na stole, gdy nagle… dziwny hałas. Obróciła się – woda lała się z kranu z ogromnym ciśnieniem, rozbryzgując się na wszystkie strony.

„O nie, zaraz będzie potop! Co robić?” – nigdy nie była w takiej sytuacji.

Przypomniała sobie, że Bogna pokazała jej, gdzie zakręcić wodę. Wpadła łazienki, ale zawór był zardzewiały i nie dawał rady. Woda wciąż lała się, rzuciła ścierkę na podłogę – ale to nie pomogło. Najbardziej bała się o sąsiadów na dole.

„Kto tam mieszka? Zaraz ich zatopię!”

Z całej siły nacisnęła zawór – trochę się poddał, ale woda wciąż sączyła się cienkim strumieniem. Szybko znalazła numer Bogny, ale ta nie odebrała – była na wakacjach. Zadzwoniła do administracji – bez odpowiedzi. W końcu do matki:

„Przyjeżdżamy z Tadkiem!”

„Mamo, mieszkam sto pięćdziesiąt kilometrów stąd! Co wy zrobicie? Nie martw się, dzwonię do administracji, tylko nie odbierają”.

Ledwo zebrała wodę z podłogi, ale wciąż kapała. Zapukała do Wandy, która otworzyła w koszuli nocnej, ale natychmiast zrozumiała sytuację i zadzwoniła po straż pożarną. Kasia zaniemówiła:

„Jak ja sama na to nie wpadłam? To przecież awaria! Zalę sąsiadów, a może i niżej…”

Wanda mówiła stanowczo, trochę strasząc dyspozytora. Zgłoszenie przyjęto.

„I co teraz?” – spytała przerażona Kasia.

„No to poczekamy dziesięć minut, przyjadą jak na zawołanie” – odparła spokojnie. W szkole widziała różne sytuacje i umiała zachować zimną krew.

Wtem zadzwonił telefon Wandy.

„Tak, Jarku, tak. Dzwoniła, ale w administracji nikt nie odbiera. Woda leje się, sąsiadów zaleje”.

Po dziesięciu minutach na klatce rozległy się kroki. Gdy Kasia tłumaczyła strażakom sytuację, do mieszkania Wandy wszedł młody mężczyzna w dresie, niewyspany i zirytowany. Spojrzał na Kasię:

„Jarosław Nowak, technik administracji” – przedstawił się.

„Zejdę do piwnicy i zakręcę wodę” – powiedział i wyszedł.

Kasia patrzyła, jak czterech mężczyzn drepta po mokrej podłodze. Była jedenasta w nocy.

„O której ja dziś w ogóle się wyśpię?” – myślała.

W końcu naprawili usterkę i wyszli. Kasia zmęczona sprzątała do późna, ale cieszyła się, że nie zatopiła sąsiadów. Strażacy sprawdzili także ich mieszkanie.

Następnego wieczora zajrzał do niej technik – Kasia nawet pomyliła jego imię. Sprawdził kran, chrząknął z zadowoleniem i już miał wychodzić, gdy weszła Wanda i zaczęła go pouczać o często psującej się windzie. Chciała dodać coś jeszcze, ale pod jego wzrokiem zamilkła. Zaprosiła wszystkich na herbatę – i dziwnym trafem, technik się zgodził, choć Wanda i tak wygarnęła mu o zaniedbanym podwórku i zepsutych hu