Ostatni wagon

Halina niespiesznie szła do supermarketu, widząc, jak wszyscy wokół się krzątają, zwłaszcza mężczyźni – w końcu jutro był Dzień Kobiet. Zawsze lubiła to święto, kiedy mąż przynosił jej bukiet kwiatów i starali się je jakoś uczcić. Od kilku lat jednak, po jego śmierci, żyła sama.

W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat, znając smutne doświadczenia znajomych, nawet nie myślała o zaczynaniu życia z kimś nowym.

— Wszyscy porządni mężczyźni dawno już są przy żonach, mocno żonaci. A z byle kim się wiązać – to nie dla mnie. Nie chcę żadnych problemów. No tak, bywa nudno, samotnie, ale dzieci i wnuki mnie odwiedzają — mówiła przyjaciółce, siedząc czasem w kawiarni. — Wiesz, Kasiu, już przywykłam do życia bez męża, więc nie chcę nic zmieniać.

Przyjaciółka była zamężna, trzymała się męża jak muru. Szkoda jej było Haliny – dobra kobieta, a tak wcześnie została wdową.

— No cóż, może jeszcze spotkasz swojego człowieka — próbowała dodać jej nadziei Kasia.

— Oj, daj spokój, Kasiu, skąd wziąć dobrego mężczyznę, nawet nie chcę o tym gadać. Lepiej zmieńmy temat — i tak gawędziły godzinami o dzieciach, wnukach i swoich sprawach.

Halina naprawdę przywykła do samotności i nie chciała zmian. Zmęczył ją już ten zgiełk, ale do sklepu iść trzeba. Wieczór się zbliżał, wczesna wiosna, nawet mokry śnieg prószył. W południe wpadł syn, życząc jej z okazji nadchodzącego święta.

— Mamo, masz bukiet, jutro nie dam rady przyjechać, jedziemy z ekipą na działkę… A jeśli chcesz, dołącz do nas, będziemy się cieszyć.

— Dzięki, synku, ale wolę zostać w domu, głowa mnie trochę boli, wiosna się zaczyna — grzecznie odmówiła.

Z myślami weszła do supermarketu, kupiła parę rzeczy i stanęła w długiej kolejce do kasy, obojętnie obserwując przedświąteczny zamęt. Bawiło ją, jak mężczyźni się kręcą:

— Zaaferowani nagle wszyscy przypomnieli sobie, że mają drogie i kochane kobiety, śpiesząc się po tulipany czy miłorzęby. Dobrze im, mają tylko jeden taki dzień w roku. A kobiety? W wiecznej krzątaninie – co kupić, co ugotować, w co się ubrać…

Zapach męskich perfum zwrócił jej uwagę. Unosił się od wysokiego, siwiejącego mężczyzny stojącego przed nią z wózkiem pełnym zakupów.

— Skoro tak pachnie, pewnie i wygląda niczym model — myślała, spoglądając na niego ukradkiem.

Rozejrzała się – wszystkie kasy działały, wszędzie kolejki. Ale myśli wracały do niego, ten zapach nie dawał spokoju.

— Ubrany porządnie — przyglądała się jego plecom, potem zerknęła z boku. — Pewnie czyjś mąż, tyle zakupów, wózek po brzegi pełny.

Widziała, jak jedną ręką prowadził wózek, a w drugiej trzymał telefon, odpowiadając monosylabami:

— Tak, kupiłem. Tak, to też. Tak, zaraz wracam.

— Z żoną pewnie gada, a z kim by inaczej… — myślała.

Nieznajomy po rozmowie chciał schować telefon, ale wyślizgnął mu się z ręki. Halina zareagowała błyskawicznie, łapiąc go w ostatniej chwili, zanim uderzył w podłogę. Mężczyzna odwrócił się gwałtownie i spojrzał na nią w taki sposób, że przeszyła ją iskra.

— No proszę, akurat teraz, pod sześćdziesiątkę — przemknęło jej przez głowę, stała jak wryta.

— Dziękuję pani — powiedział, zabierając telefon z jej dłoni z uśmiechem. — Teraz jestem pani dłużnikiem.

— Proszę bardzo — odparła Halina.

Właśnie jego kolej nadeszła, zapłacił i wyszedł pośpiesznie z supermarketu, pewnie do samochodu.

— No i tyle, niepotrzebnie się denerwowałam — pomyślała, płacąc za zakupy.

Wyszła z siatkami, by natychmiast niemal zderzyć się z nieznajomym. Stał w kapturze, jakby na nią czekał.

— Marek — przedstawił się.

— Halina — znów się zdenerwowała.

— Jestem bardzo wdzięczny, że złapała pani mój telefon — uśmiechnął się. — Mam pytanie: czy mogłaby mi pani podać swój numer?

Jak zahipnotyzowana, podyktowała mu go, również się uśmiechając. Marek podziękował, pożegnał się i odszedł w kierunku auta. Wkrótce zniknął w wirze śnieżycy.

— Co to było? — dziwiła się. — Tak szybko, nawet numeru nie pomyślałam odmówić… — Powoli ruszyła w stronę domu.

Po powrocie rozpakowała zakupy i przebrała się w domowe ubranie. Wieczór zapadał, za oknem ściemniało się. Postanowiła przygotować prostą kolację i zagłębić się w internet.

Ale włączając telewizor, natrafiła na ulubiony program. Uwielbiała słuchać piosenek śpiewanych przez zwykłych, ale utalentowanych ludzi. Jeszcze bardziej interesowały ją historie z życia – jak różnie ludzie znajdują szczęście.

Szybko zjadła przed telewizorem, wyniosła talerz do kuchni, by nie przegapić programu. Właśnie zaczęła się reklama, gdy usłyszała dzwonek telefonu.

— Dobry wieczór, tu Marek. Mogę do pani przyjechać? — spytał nagle. Jego głos sprawił, że mało nie upuściła słuchawki.

— Tak, oczywiście — odpowiedziała bez namysłu, samą siebie zaskakując.

— Dziękuję, tylko nie będę sam.

— Dobrze — odparła, a on się rozłączył.

— Ojej! Nie będzie sam? Ze żoną pewnie przyjedzie podziękować za telefon?

Wyobraziła sobie jego żonę – piękną, zadbaną, pewnie młodszą. Tacy przystojni mężczyźni zwykle mają młodsze partnerki.

— Powinnam się przebrać — przyszło jej do głowy. — Ale po co? I tak będę wyglądać jak szara mysz przy niej…

Nie zdjęła nawet grubych skarpet, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Pospiesznie otworzyła. Omal nie upadła, gdy na