Wiele zależy od losu

Wiele zależy od losu. Często to sami ludzie sprawiają, że ich życie staje się trudne i nieznośne, ale w porę zdają sobie sprawę, że trzeba wybaczyć, zrozumieć i pokochać. Wtedy wszystko się układa, a życie staje się lżejsze. Alicja nie miała ani braci, ani sióstr. Była jedynaczką i czasem brakowało jej towarzystwa.

Kiedy jednak wyszła za mąż za Jacka i dowiedziała się, że spodziewają się bliźniaków, nie mogła ukryć radości.

— Moje dzieci nigdy nie będą czuły się samotne, będą miały siebie nawzajem — ta myśl nieustannie krążyła jej po głowie i rozgrzewała serce.

Wkrótce para dowiedziała się, że urodzą się dziewczynki. Choć Jacek marzył o synu, szybko zapomniał o tych pragnieniach. Zosia i Hania zawładnęły całym jego sercem. Obie córeczki były śliczne i niemal identyczne. Jacek dziwił się, jak Alicja potrafi je rozróżnić po drobnych szczegółach, których on nie dostrzegał. Dla niego to była udręka:

— Alicja, nie wiem, którą właśnie nakarmiłem, a która jest głodna! — śmiała się wtedy i przysuwała do niego tę, która jeszcze nie jadła.

— Jak ty to robisz? To niemożliwe! Ciągle je mylę, która jest która.

Jednak jedno pozostawało niezmienne — jego miłość do córek. Dziewczynki rosły, a Alicja, która całe dni spędzała z nimi, była wykończona. Nie mogła doczekać się wieczora, gdy Jacek wraca z pracy i choć trochę jej pomoże. Marzyła o chwili wytchnienia.

— Mam już dość — powiedziała pewnego dnia mężowi. — Nie mogę się na chwilę oderwać, ciągle gdzieś wchodzą, trzeba je pilnować. Weź choć urlop!

— Alu, wiesz, że teraz nie dostanę wolnego, pracy jest mnóstwo. Ja jeden zarabiam na naszą rodzinę. Rozumiem, że jesteś zmęczona, ale pomagam, jak mogę.

Jacek rzeczywiście po pracy zabierał dziewczynki na spacer, żeby żona mogła odpocząć. Jeśli pogoda nie dopisywała, bawił się z nimi w domu.

Pewnego dnia wrócił z pracy, wszedł do mieszkania i od razu usłyszał głośny płacz córek. Wpadł do pokoju — Alicja spała na kanapie. Obudził ją i zorientował się, że jest pijana.

Szybko uspokoił dziewczynki, nakarmił je, postanowił, że z żoną porozmawia później. Gdy ułożył Zosię i Hanię do snu, wrócił do Alicji.

— Co się stało? Dziewczynki płakały, a ty nawet nie słyszałaś.

— Nie rozumiesz? Ja też jestem człowiekiem, potrzebuję odetchnąć! Spróbuj tak dzień w dzień biegać między kuchnią a dziećmi. Wypiłam trochę wina, nie wiedziałam, że tak padnę.

— Wierzę ci, ale to nie jest rozwiązanie. Alkohol tylko pogarsza sprawę. A dziewczynki trzeba pilnować.

Jacek wierzył, że Alicja jest wykończona, i obiecał sobie, że będzie jej więcej pomagał. Niestety, sytuacja się powtarzała. Coraz częściej zastawał żonę pijaną, a dzieci płaczące. Alicja domagała się odpoczynku.

— Mam dwie córki, wiesz, jak się męczę! Ty jesteś cały dzień w pracy, a ja dźwigam to wszystko sama.

Żadne prośby ani perswazje nie pomagały. Alicja piła coraz więcej. Gdy dziewczynki skończyły cztery lata, Jacek zdecydował się na rozwód, licząc, że dzieci zostaną z nim, a nie z pijącą matką.

Sędzia zdecydowała inaczej — jedną córkę przyznała matce, drugą ojcu. To była tragedia. Dziewczynki płakały przy rozstaniu, ale nie było wyboru. Jacek wyjechał z Hanią do rodziców do innego miasta. Z Alicją została Zosia.

Matka nastawiała córkę przeciw ojcu:

— Podziękuj swojemu tatusiowi, to on rozdzielił cię z siostrą — mówiła do płaczącej Zosi.

W nowym mieście Jacek znalazł pracę, mieszkał z córką u rodziców, którzy pomagali. Mógł spokojnie wychodzić do pracy, wiedząc, że Hania jest pod dobrą opieką. Ale za Zosię bolało go serce.

Hania szybko przywiązała się do dziadków, którzy ją kochali. Z czasem przestała pytać o siostrę. Żyła w cieple i miłości.

Życie Zosi wyglądało zupełnie inaczej. Czuła się porzucona. Matka coraz częściej sięgała po alkohol, a w domu kręcili się jej znajomi. Niektórzy traktowali dziewczynkę źle, krzyczeli lub popychali bez powodu.

Zosia coraz częściej uciekała z domu, przesiadywała na ławce w parku, patrząc z zazdrością na inne dzieci, które bawiły się z rodzicami. W szkole dziewczyny miały ładne ubrania, a ona chodziła w starych. Często myślała o ojcu i siostrze.

Pewnego dnia, w czwartej klasie, powiedziała matce:

— Mamo, chcę żyć z tatą i Hanią. Zabierz mnie do nich.

— Aha, przypomniałaś sobie ojca? — odparła pijana Alicja. — Wiesz, że on nas zostawił i wyjechał z inną kobietą? Kupił Hani lalkę, obiecał jej raj, a ta dała się nabrać. Teraz pewnie żałuje!

Zosia wyobraziła sobie siostrę — brudną, zapłakaną, wśród obcych. Ojciec-zdrajca. Z nienawiścią odrzuciła te myśli.

Minęły lata. Hania skończyła osiemnaście lat, studiowała, mieszkała z ojcem i macochą. Ale Kasię trudno było nazywać macochą — Hania mówiła do niej „mamo”. Kobieta była dobra i ciepła, traktowała ją jak własną córkę.

Jacek i Kasia rozwinęli biznes, wybudowali dom pod miastem. Hania żyła w zupełnie innym świecie niż jej siostra.

Zosia w wieku siedemnastu lat już spotykała się z dużo starszymi mężczyznami, później zmieniała partnerów. W osiemnastym roku życia zaszła w ciążę. Facet dawał jej pieniądze, czasem kupował jedzenie. Potem dał kasę na „załatwienie sprawy” i zniknął.

Widziała, jak matka się stacza, często choruje. Pewnego dnia zabrano ją do szpitala. Zosia wiedziała, że na leczenie potrzebne są pieniądze, a ich nie miała. Sama skończyła tylko dziewiątą klasę. W końcu postanowiła pojechać do ojca. Alicja znała jego adres — czasem przysyłał pieniądze dla córki.

Zosia patrzyła przez okno pociągu, nerwowo gniotąc kartkę z adresem. Co czuła? Tego nikt nie wiedział. Chciała zobaczyć siostrę. Jak wygląda? Choć były identyczne, jak dwie krople wody. W sercu tliła się złość na ojca — że ją